اندیشه نو

دنیای ما

2011-10-19T21:00:00.001+03:30

نی حدیث راه پرخون می کند
قصه های ....

چقدر جالب، حتی شعرها هم گاهی با آدم بازی می کنند. حتی گاهی بازی در می آورند و ناز می کنند. به خاطرم نمی آید ادامه این شعر چیست!

چند وقت پیش اعلام کردند Google باعث کوچک شدن مغز آدم می شود. چون همه فکرها را او می کند. پیشنهاد عکس، صفحه وب، فیلم یا هر چیز دیگری را می دهد.
تنها کار ما هم شده انتخاب از بین چیزهایی که Gooooogle به ما پیشنهاد می دهد.

شنیدم که مدیر گوگل گفته " اگر ما اطلاعاتی که از شما داریم را درست کند و کاو کنیم حتی می توانیم پیش بینی کنیم که شما کجا می خواهید بروید. "

خدا کنه اونی که اینو نقل کرده یا اصلا همین مدیر تفلک گوگل، اشتباهی چیزی کرده باشند. وگرنه واویلاااااا

البته پیشنهادات گوگل گاهی هم به درد بخور است. مثلا یک روز بود که برای تست یک مسئله ای در کامپیوتر همه چیز دانم، به این موتور جستجوی خوشگل وصل شدم که دیدم در پیشنهاداتش نوشته:
Steve Jobs, 1955-2011

و فهمیدم که مرد دوستداشنی IT ...
خدایش بیامرزد که دنیای ما را رنگ دیگر داد

ایده نو

2011-01-20T12:59:00.000+03:30

خیلی وقت بود که نمی نوشتم.
آخرین پست مربوط به نیمه شعبان بود و از اون موقع تاحالا هیچی..

توی این چند وقته خیلی اتفاقات افتاده که خیلی دلم میخواست راجع بهشون بنویسم ولی خب..
چه میشه کرد

ولی میخوام شروع کنم به نوشتن

مهمترین اتفاقی که افتاده و شاید دیدم رو نسبت به خیلی از مسائل روشن تر کرده مواجه شدن با پدیده ای بود عجیب و غریب

البته شاید توی نظر خیلی ها همچین پدیده خاصی هم نباشه

ولی بهر حال منو که خیلی تکون داد

پدیده ای به نام The Arrival

مجموعه 51 قسمتی که دو تا جوون می سازند و مثل بمب توی سایت های اشتراک گذاری فایلهای ویدئویی می ترکه

شیطان پرستی، فراماسونری، کابالا، ایلومناتی
- خوانندگان بسیار معروفی که علاقه زیادی به استفاده از نشانه های شیطان پرستی توی کلیپ هاشون دارن
- فیلمهای کارتونی بسیار معروفی که همه ما فکر می کنیم سالم ترین کارتون هایی هستند که تا بحال دیدیم اما از نشانه های فراماسونری در اونها بسیار استفاده شده
- نمادهای فراماسونری بسیار زیادی که در معماری ساختمانهای بسیار مشهور جهان، از برجهای تجاری دوبی تا کلیساهای بسیار مشهور در واتیکان، استفاده شده
- و کلی نکته درباره فعالیت شیطان پرستان برای آماده سازی جهان برای ظهور دجال (ضد مسیح) یک چشم

مطالبی که بالا نوشتم بخشی از موضوعاتیه که توی این مجموعه بهشون پرداخته میشه

به شخصی قبلا اطلاعات و مطالعه کمی درباره این جور مسائل داشتم ولی وقتی این مجموعه دستم رسید اینقدر برام جالب بود که دو روز تمام مشغول دیدنش بودم

البته شاید قسمتهای اول این مجموعه رو که می بینید یکمی شوکه بشید یا حتی بترسید از این همه نشونه ای که اطراف ماست
بهترین راه حل براش دیدن این فیلم تا آخرش هست

سخنی از تهیه کنندگان این فیلم:

"هدف، شستشوی مغزی بینندگان و یا تحمیل عقاید و یا ایجاد ترس عمومی نیست و از همه کسانیکه این مستند را تماشا کنند می خواهیم تا خودشان به تحقیق راجع به موضوع های ارائه شده در این مستند بپردازند تا به میزان واقعیت مسائل مطرح شده پی ببرند.

مهمترین سخن ما "بیداری" و "آگاهی" است. همه ما بایستی نسبت به حوادثی که در جهان اطراف ما اتفاق می افتند، بیدار و آگاه باشیم تا بتوانیم جهت آماده سازی و تربیت نسل هایی که در آینده میزبان و همراه امام مهدی (عج) خواهند بود، خدمت کوچکی کرده باشیم."

اگه خواستید این فیلم رو ببینید به سایت ظهور بروید. دوستان عزیز این سایت نسخه ای از فیلم که توسط گروه بیداری اندیشه زیرنویس شده است رو آپلود کردن و لینک های مربوط به اون رو در اختیارتون قرار میدن. بعد دیدن این فیلم هم هر نظری داشتید تو قسمت نظرات این پست بنویسید تا راجع بهشون با هم بحث کنیم. چون از این هم فکری ها کلی چیزای خوب درمیاد

بعد از دیدن این فیلم و یکسری تحقیق به چند تا سایت و وبلاگ ایرانی رسیدم که درباره موضوعات این چنینی کار می کنند. بعدا راجع به اونها هم می نویسم.

منجی

2010-07-28T11:17:00.000+04:30

نیمه شعبان آمد

شاید این جمعه بیاید شاید عقده از دل بگشاید شاید

شاید این آخرین امید برای بشریت باشد

این روزها

2010-07-15T11:49:00.000+04:30

از گذشته تا به امروز عقیده ام این بوده که در جوامع امروز بهتر است راجع به دو مسئله اصلا و ابدا صحبت نشود:

اول دین و آخر سیاست

چون حرف زدن در مورد این دو مسئله، مشکلی را که حل نمی کند هیچ، بر مشکلات هم می افزاید.
دلیل برای مورد اول حکومت های دینی سراسر دنیاست از حکومت کاتولیک ها قبل از رنسانس تا حکومت های اسلامی این دوره.
و دلیل برای مورد دوم را همه بهتر از من می دانند.

حالا من نمی دانم چرا یک سری این وسط کاسه داغ تر از آش می شوند و دلشان نمی خواهد مردم زندگی شان را بکنند.

با همان دستمزدهای ناقابلی که فقط جواب زنده ماندنشان را می دهد سر کنند و مردها آخر شب که به خانه هاشان می رسند با این سوال مواجه شوند که "پس چرا دستت خالی است؟" و مدام مجبور بشوند که دروغ بگویند و نگویند که حقوقشان کفاف خرج را نمی دهد و بهتر است که خانواده با همان نان و پنیر سر کنند.

و این آدمهای خدا نشناس که کارشان فقط سیاه نمائی است، نمی گذارند که مردم همچنان امیدوار باشند تا مگر یک نفر پیدا شود و افزایش حقوقها را طوری ترتیب دهد که شاید اگر به نرخ تورم نزدیک نمی شود لااقل وضع زندگی را بهتر از این که هست بکند.

و همین کاسه های داغ تر از آش هستند که نمی گذارند پیرمردها و پیرزن های سالخورده شهر ما که چشم شان به حقوق بازنشستگی پایان ماه است امیدوار باشند که شاید حقوق ماه بعد بالاتر برود و لااقل اگر این ماه نتوانسته است به بچه ها و نوه هایش که به خانه او آمده اند شامی بدهد لااقل ماه بعد بتواند چون نوه هایش این ماه که به خانه او آمدند گفتند "مردیم از بس حاضری خوردیم" و دل او شکست.

و باز همین آدمهای خدا نشناس نمی گذارند که مردم راحت زندگی شان را بکنند و به فکر شلوغی مترو و ترافیک خیابان و صف شیر یارانه ای نباشند. حتی نمی گذارند که مردم به فکر حذف یارانه بنزین نباشند و مدام در این فکر باشند که گرچه شکر را با بنزین درست می کنند اما وقتی بنزین 100 تومانی بشود 500 یا 600 تومان آن وقت شکر چند می شود؟ پنیر و کره و ... چی؟ و آیا می شود باز هم همان صبحانه شاهانه نان و پنیر را خورد؟

و ...

و حالا می بینید که چرا می گویم بهتر است در مورد دین و سیاست در جوامع امروزی صحبتی نشود. و من هر روز بر این عقیده پایدارتر می شوم.

------------------------------------------------------------------------------------------
پ.ن: می دانید! من هم معتقدم که امید به آینده چیز خوبی است و شاید تنها سرمایه این روزهای ما باشد که بالاخره "یه روز خوب میاد" اما واقیتش را بخواهید شاید من هم از آن دسته آدمهای داغ تر از کاسه آش باشم که نمی گذارم شما هم راحت زندگی تان را بکنید. اگر این گونه هست که احتمال خیلی زیاد هست، پس من در کار خود موفق بوده ام.

2010-06-02T16:37:00.004+04:30

چهاردهم خرداد،

هشتاد و دومین سالگرد تولد امام موسی صدر (حفظه الله)

بر همه دوستدارانش مبارک

خدایا کی می شود خورشید ما هم از پشت ابر بیرون آید؟

چهار شمع!

2010-05-19T10:30:00.001+04:30

رسم است که در ایام کریسمس و در واقع آخرین ماه از سال میلادی چهار شمع روشن مینمایند، هر شمع یک هفته میسوزد و به این ترتیب تا پایان ماه هر چهار شمع میسوزند، شمعها نیز برای خود داستانی دارند. امیدواریم با خواندن این داستان امید در قلبتان ریشه دواند.

شمع ها به آرامی می سوختند، فضا به قدری آرام بود که می توانستی صحبتهای آن ها را بشنوی.

اولی گفت : من صلح هستم! با وجود این هیچ کس نمی تواند مرا برای همیشه روشن نگه دارد.
فکر میکنم به زودی از بین خواهم رفت.
سپس شعله اش به سرعت کم شد و از بین رفت.

دومی گفت : من ایمان هستم! با این وجود من هم ناچارا مدتی زیادی روشن نمی مانم،
و معلوم نیست تا چه زمانی زنده باشم
وقتی صحبتش تمام شد نسیم ملایمی بر آن وزید و شعله اش را خاموش کرد.

شمع سوم گفت : من عشق هستم! ولی آنقدر قدرت ندارم که روشن بمانم.
مردم مرا کنار می گذارند و اهمیت مرا درک نمی کنند، آنها حتی عشق ورزیدن به نزدیکترین کسانشان را هم فراموش می کنند
کمی بعد او هم خاموش شد.

ناگهان ... پسری وارد اتاق شد و شمع های خاموش را دید و گفت : "چرا خاموش شده اید؟ قرار بود شما تا ابد بمانید."
و با گفتن این جمله شروع کرد به گریه کردن.

سپس شمع چهارم گفت : نترس تا زمانی که من روشن هستم میتوانیم شمع های دیگر را دوباره روشن کنیم.
من امید هستم!

کودک با چشمهای درخشان شمع امید را برداشت و شمع های دیگر را روشن کرد.

نتیجه اخلاقی : شاید امید آخرین چیزی باشه که یه نفر داره. خیلی راحت اونو ازش نگیر.

منبع : همان ایمیل قبلی !

درخشش کاذب!

2010-05-19T10:21:00.000+04:30

یك روز صبح به همراه یكی از دوستان آرژانتینی ام در بیابان "موجاوه" قدم می زدیم كه چیزی را دیدیم كه در افق می درخشید.
هرچند مقصود ما رفتن به یك "دره" بود، برای دیدن آنچه آن درخشش را از خود باز می تاباند، مسیر خود را تغییر دادیم.

تقریباً یك ساعت در زیر خورشیدی كه مدام گرم تر می شد راه رفتیم و تنها هنگامی كه به آن رسیدیم توانستیم كشف كنیم كه چیست.
یك بطری نوشابه خالی بود و غبار صحرایی در درونش متبلور شده بود.

از آن جا كه بیابان بسیار گرم تر از یك ساعت قبل شده بود، تصمیم گرفتیم دیگر به سمت "دره" نرویم.
به هنگام بازگشت فكر كردم چند بار به خاطر درخشش كاذب راهی دیگر، از پیمودن راه خود باز مانده ایم؟
اما باز فكر كردم: اگر به سمت آن بطری نمی رفتیم چطور می فهمیدیم فقط درخششی كاذب است؟

نكته اخلاقی : هر شكست لااقل این فایده را دارد، كه انسان یكی از راههایی كه به شكست منتهی می شود را می شناسد.

منبع : یک ایمیل

سه پند لقمان

2010-05-19T10:17:00.000+04:30

روزی لقمان به پسرش گفت: امروز به تو 3 پند می دهم که کامروا شوی.

اول اینکه سعی کن در زندگی بهترین غذای جهان را بخوری!
دوم اینکه در بهترین بستر و رختخواب جهان بخوابی.
و سوم اینکه در بهترین کاخها و خانه های جهان زندگی کنی.

پسر لقمان گفت: ای پدر ما یک خانواده بسیار فقیر هستیم چطور من می توانم این کارها را انجام دهم؟
لقمان جواب داد:

اگر کمی دیرتر و کمتر غذا بخوری هر غذایی که میخوری طعم بهترین غذای جهان را می دهد.
اگر بیشتر کار کنی و کمی دیرتر بخوابی در هر جا که خوابیده ای احساس می کنی بهترین خوابگاه جهان است.
و اگر با مردم دوستی کنی، در قلب آنها جای می گیری و آنوقت بهترین خانه های جهان مال توست.

منبع : یک ایمیل

مرکز خرید شوهر

2010-05-19T10:14:00.000+04:30

یک مرکز خرید وجود داشت که زنان می توانستند به آنجا بروند و مردی را انتخاب کنند که شوهر آنان باشد. این مرکز، پنج طبقه داشت و هر چه که به طبقات بالاتر می رفتند خصوصیات مثبت مردان بیشتر میشد. اما اگر در طبقه ای دری را باز می کردند باید حتما آن مرد را انتخاب می کردند و اگر به طبقه ی بالاتر می رفتند دیگر اجازه ی برگشت نداشتند و هرکس فقط یک بار می توانست از این مرکز استفاده کند.

روزی دو دختر که با هم دوست بودند به این مرکز خرید رفتند تا شوهر مورد نظر خود را پیدا کنند.

در اولین طبقه، بر روی دری نوشته بود: "این مردان، شغل و بچه های دوست داشتنی دارند."
دختری که تابلو را خوانده بود گفت: "خوب، بهتر از کار داشتن یا بچه نداشتن است ولی دوست دارم ببینیم بالاتری ها چگونه اند؟"

پس به طبقه ی بالایی رفتند …
در طبقه ی دوم نوشته بود: "این مردان، شغلی با حقوق زیاد، بچه های دوست داشتنی و چهره ی زیبا دارند."

دختر گفت: "هوووومممم … طبقه بالاتر چه جوریه …؟"
طبقه ی سوم: "این مردان شغلی با حقوق زیاد، بچه های دوست داشتنی و چهره ی زیبا دارند و در کارهای خانه نیز به شما کمک می کنند."

دختر: "وای … چقدر وسوسه انگیز … ولی بریم بالاتر." و دوباره رفتند …

طبقه ی چهارم: "این مردان شغلی با حقوق زیاد و بچه های دوست داشتنی دارند. دارای چهره ای زیبا هستند. همچنین در کارهای خانه نیز به شما کمک می کنند و اهداف عالی در زندگی دارند."

آن دو دختر واقعا به وجد آمده بودند …
دختر: "وای چقدر خوب. پس چه چیزی ممکنه در طبقه ی آخر باشه؟"
پس به طبقه ی پنجم رفتند …

آنجا نوشته بود: "این طبقه فقط برای این است که ثابت کند زنان راضی شدنی نیستند! از این که به مرکز ما آمدید متشکریم و روز خوبی را برای شما آرزومندیم!"

منبع : یک ایمیل

نقش زنان ...

2010-05-19T10:10:00.000+04:30

می‌گویند زن‌ها در موفقیت و پیشرفت شوهرانشان نقش بسزایی دارند ...

ساعد مراغه‌ای از نخست وزیران دوران پهلوی نقل کرده بود :

زمانی که نایب کنسول شدم با خوشحالی پیش زنم آمدم و این خبر داغ را به اطلاع سرکار خانم رساندم.
اما وی با بی‌اعتنایی تمام سری جنباند و گفت: "خاک بر سرت کنند؛ فلانی کنسول است؛ تو نایب کنسولی؟!"

گذشت و چندی بعد کنسول شدیم و رفتیم پیش خانم. آن هم با قیافه‌ایی حق به جانب.
باز خانم ما را تحویل نگرفت و گفت: "خاک بر سرت کنند؛ فلانی معاون وزارت امور خارجه است و تو کنسولی؟!"

شدیم معاون وزارت امور خارجه که خانم باز گفت: "خاک بر سرت؛ فلانی وزیر امور خارجه است و تو ...؟!"

شدیم وزیر امور خارجه و گفت: "فلانی نخست وزیر است ... خاک بر سرت کنند!!!"

القصه آنکه شدیم نخست وزیر و این بار با گام‌های مطمئن به خانه رفتم و منتظر بودم که خانم حسابی یکه بخورد و به عذر خواهی بیفتد.

تا این خبر را دادم به من نگاهی کرد؛ سری جنباند و آهی کشید و گفت: "خاک بر سر ملتی که تو نخست وزیرش باشی!!!"

منبع : یک ایمیل

افکار دیگران

2010-05-19T10:07:00.000+04:30

مردی در کنار جاده، دکه ای درست کرد و در آن ساندویچ می فروخت.
چون گوشش سنگین بود، رادیو نداشت، چشمش هم ضعیف بود، بنابراین روزنامه هم نمی خواند.
او تابلویی بالای سر خود گذاشته بود و محاسن ساندویچ های خود را شرح داده بود.
خودش هم کنار دکه اش می ایستاد و مردم را به خریدن ساندویچ تشویق می کرد و مردم هم می خریدند.

کارش بالا گرفت لذا او ابزار کارش را زیادتر کرد.
وقتی پسرش از مدرسه نزد او آمد ... به کمک او پرداخت.

سپس کم کم وضع عوض شد.
پسرش گفت: پدر جان، مگر به اخبار رادیو گوش نداده ای؟ اگر وضع پولی کشور به همین منوال ادامه پیدا کند کار همه خراب خواهد شد و شاید یک کسادی عمومی به وجود بیاد.
باید خودت را برای این کسادی آماده کنی.

پدر با خود فکر کرد هر چه باشد پسرش به مدرسه رفته به اخبار رادیو گوش می دهد و روزنامه هم می خواند پس حتماً آنچه می گوید صحیح است.

بنابراین کمتر از گذشته نان و گوشت سفارش داده و تابلوی خود را هم پایین آورد و دیگر در کنار دکه خود نمی ایستاد و مردم را به خرید ساندویچ دعوت نمی کرد.
فروش او ناگهان شدیداً کاهش یافت.
او سپس رو به فرزند خود کرد و گفت: پسرجان حق با توست.
کسادی عمومی شروع شده است.

دو کلمه حرف حساب هم از آنتونی رابینز : اندیشه های خود را شکل ببخشید در غیر اینصورت دیگران اندیشه های شما را شکل می دهند. خواسته های خود را عملی سازید وگرنه دیگران برای شما برنامه ریزی می کنند.

منبع : یک ایمیل

بهترین قلب دنیا

2010-05-19T09:49:00.001+04:30

روزی مردجوانی وسط شهری ایستاده بود و ادعا می کرد که زیباترین قلب دنیا را در تمام آن منطقه دارد. جمعیت زیادی جمع شدند. قلب او کاملا سالم بود و هیچ خدشه ای بر آن وارد نشده بود. پس همه تصدیق کردند که قلب او به راستی زیباترین قلبی است که تاکنون دیده اند.

مرد جوان در کمال افتخار و با صدایی بلندتر به تعریف از قلب خود می پرداخت. ناگهان پیرمردی جلو جمعیت آمد و گفت: اما قلب تو به زیبایی قلب من نیست. مرد جوان و بقیه جمعیت به قلب پیرمرد نگاه کردند. قلب او با قدرت تمام می تپید. اما پر از زخم بود. قسمت هایی از قلب او برداشته شده و تکه هایی جایگزین آنها شده بود، اما آنها به درستی جاهای خالی را پرنکرده بودند و گوشه هایی دندانه دندانه در قلب او دیده می شد. در بعضی نقاط شیارهای عمیقی وجود داشت که هیچ تکه ای آنها را پرنکرده بود.

مردم با نگاهی خیره به او می نگریستند و با خود فکر می کردند که این پیرمرد چطور ادعا می کند که قلب زیباتری دارد. مرد جوان به قلب پیرمرد اشاره کرد و خندید و گفت: تو حتما شوخی می کنی ! قلبت را با قلب من مقایسه کن، قلب تو تنها مشتی زخم و خراش و بریدگی است. پیرمرد گفت درست است. قلب تو سالم به نظر می رسد اما من هرگز قلبم را با قلب تو عوض نمی کنم. می دانی هر زخمی نشانگر انسانی است که من عشقم را به او داده ام؟ من بخشی از قلبم را جدا کرده ام و به او بخشیده ام. گاهی او هم بخشی از قلب خود را به من داده است که به جای آن تکه بخشیده شده قرار داده ام، اما این دو عین هم نبوده اند.

گوشه هایی دندانه دندانه بر قلبم دارم که برایم عزیزند، چرا که یادآور عشق میان دو انسان هستند. بعضی وقتی ها بخشی از قلبم را به کسانی بخشیده ام اما آنها چیزی از قلب خود را به من نداده اند این ها همین شیارهای عمیق هستند گرچه دردآورند، اما یادآورعشقی هستند که داشته ام. امیدوارم که آنها هم روزی بازگردند و این شیارهای عمیق را با قطعه ای که من در انتظارش بوده ام پر کنند پس حالا می بینی که زیبای واقعی چیست؟

مرد جوان بی هیچ سخنی ایستاد. در حالی که اشک از گونه هایش سرازیر می شد به سمت پیرمرد رفت. از قلب جوان و سالم خود قطعه ای بیرون آورد و با دست های لرزان به پیرمرد تقدیم کرد. پیرمرد آن را گرفت و در قلبش جای داد و بخشی از قلب پیر و زخمی خود را در جای زخم قلب مرد جوان گذاشت. مرد جوان به قلبش نگاه کرد، سالم نبود ولی از همیشه زیباتر بود ...

منبع : یک ایمیل

شرلوک هولمز

2010-05-19T09:45:00.002+04:30

شرلوک هولمز کارآگاه معروف و معاونش واتسون رفته بودند صحرا نوردی و شب هم چادری زدند و زیر آن خوابیدند. نیمه های شب هولمز بیدار شد و آسمان را نگریست. بعد واتسون را بیدار کرد و گفت: نگاهی به آن بالا بینداز و به من بگو چه می بینی؟

واتسون گفت: میلیونها ستاره می بینم.
هولمز گفت: چه نتیجه میگیری؟
واتسون گفت: از لحاظ روحانی نتیجه می گیرم که خداوند بزرگ است و ما چقدر در این دنیا حقیریم.
از لحاظ ستاره شناسی نتیجه می گیریم که زهره در برج مشتری است، پس باید اوایل تابستان باشد.
از لحاظ فیزیکی، نتیجه میگیریم که مریخ در محاذات قطب است، پس ساعت باید حدود سه نیمه شب باشد.

شرلوک هولمز قدری فکر کرد و گفت: واتسون تو احمقی بیش نیستی. نتیجه اول و مهمی که باید بگیری اینست که چادر ما را دزدیده اند!

نتیجه اخلاقی : بله، در زندگی همه ما بعضی وقتها بهترین و ساده ترین جواب و راه حل کنار دستمونه، ولی این قدر به دور دستها نگاه میکنیم که آن را نمی بینیم.

منبع : یک ایمیل

ایمیل اشتباهی

2010-05-19T09:37:00.003+04:30

روزی مردی به سفر میرود و به محض ورود به اتاق هتل، متوجه میشود که هتل به کامپیوتر و بالاخره به اینترنت مجهز است.
تصمیم میگیرد به همسرش ایمیل بزند.
نامه را مینویسد اما در تایپ آدرس دچار اشتباه میشود و بدون اینکه متوجه شود نامه را میفرستد.
در این ضمن در گوشه ای دیگر از این کره خاکی، زنی که تازه از مراسم خاکسپاری همسرش به خانه باز گشته بود با این فکر که شاید تسلیتی از دوستان یا آشنایان داشته باشه به سراغ کامپیوتر میرود تا ایمیل های خود را چک کند.

اما پس از خواندن اولین نامه غش میکند و بر زمین می افتد.
پسر او با هول و هراس به سمت اتاق مادرش میرود و مادرش را نقش بر زمین می بیند و در همان حال چشمش به صفحه مانیتور می افتد که در ایمیل نوشته بود :

گیرنده : همسر عزیزم
موضوع : من رسیدم

میدونم که از گرفتن این نامه حسابی غافلگیر شدی.
راستش آنها اینجا کامپیوتر دارند و هر کس به اینجا میاد میتونه برای عزیزانش نامه بفرسته. من همین الان رسیدم و همه چیز را چک کردم.
همه چیز برای ورود تو رو به راهه. فردا می بینمت.
امیدوارم سفر تو هم مثل سفر من بی خطر باشه ...
وای چه قدر اینجا گرمه !!!

منبع : یک ایمیل

فاطمه، فاطمه است

2010-05-18T08:02:00.001+04:30

وي در همه‌ ابعاد گوناگون زن بودن، نمونه شده بود.

مظهر يک دختر، در برابر پدرش.
مظهر يک همسر در برابر شويش.
مظهر يک مادر در برابر فرزندانش.
مظهر يک ” زن مبارز و مسئول ” در برابر زمانش و سرنوشت جامعه‌ اش.

وي خود يک “ امام ” است، يعني يک نمونه مثالي، يک تيپ ايده‌آل براي زن، يک “ اسوه ” ، يک شاهد براي هر زني که مي‌خواهد ” شدن خويش ” را خود انتخاب کند. او با طفوليت شگفتش، با مبارزه‌ مدامش در دو جبهه خارجي و داخلي، در خانه‌ پدرش، خانه‌ي همسرش، در جامعه‌اش، در انديشه و رفتار و زندگيش، “چگونه بودن” را به زن پاسخ مي‌داد.

او در کنار علي تنها يک همسر نبود، که علي پس از او همسراني ديگر نيز داشت. علي در او به ديده يک دوست، يک آشناي دردها و آرمان‌هاي بزرگش مي ‌نگريست و انيس خلوت بيکرانه و اسرارآميزش و همدم تنهايي‌هايش.
اين است که علي هم او را به گونه‌ ديگري مي‌نگرد و هم فرزندان او را.
پس از فاطمه، علي همسراني مي‌گيرد و از آنان فرزنداني مي‌يابد. اما از همان آغاز، فرزندان خويش را که از فاطمه بودند با فرزندان ديگرش جدا مي‌کند. اينان را “بني‌علي” مي‌خواند و آنان را “بني‌فاطمه”.

شگفتا، در برابر پدر، آن هم علي، نسبت فرزند به مادر و پيغمبر نيز ديديم که او را به گونه‌ي ديگر مي‌بيند. از همه‌ي دخترانش تنها به او سخت مي‌گيرد، از همه‌ تنها به او تکيه مي‌کند. او را ـ در خردسالي ـ مخاطب دعوت بزرگ خويش مي‌گيرد.
نمي‌دانم از او چه بگويم؟ چگونه بگويم؟

خواستم بگويم، فاطمه دختر خديجه‌‌ي بزرگ است. ديدم فاطمه نيست.
خواستم بگويم که فاطمه دختر محمد است. ديدم که فاطمه نيست.
خواستم بگويم که فاطمه همسر علي است. ديدم که فاطمه نيست.
خواستم بگويم که فاطمه مادر حسين است. ديدم که فاطمه نيست.
خواستم بگويم، که فاطمه مادر زينب است. باز ديدم که فاطمه نيست.

نه، اين‌ها همه هست و اين همه فاطمه نيست. فاطمه، فاطمه است

برگرفته از کتاب فاطمه، فاطمه است.

نوشته دکتر علی شریعتی

پاسداشت آزادی

2010-05-16T16:37:00.000+04:30

ابوجمیل، خدایت بیامرزد که در وفاتت، همچون دوران حیاتت، سترگ و برجسته بودی. از میان ما رفتی در حالی که در عرصه مطبوعات فعال بودی و در محراب مطبوعات به خونِ خود درغلتیدی.

برادران، مطبوعات محرابی است برای پرستش خدا و خدمت به انسانها و اگر از عهده وظایف خود برنیاید دامگه شیطان و مایه تخریب انسانیت خواهد بود. این عرصه از مهمترین عرصه های جهاد است زیرا افکار عمومی را شکل می دهد، فرهنگ آفرین است، خوراک روح را فراهم می سازد، مراحل جدید تکامل معنوی را پی می نهد، عواطف مردم را می پیماید و آنها را به نیکی و راستی رهنمون می شود.

مطبوعات، با نظارت بر جامعه و ارکان آن، و با جهت دهی به دولت و حاکمیت و نهادها، و با مشارکت در ساماندهی اقتصاد و سیاست، و کوشش در تصحیح امور جامعه، در حقیقت به جامعه و بشری و محیط انسانی نظم می بخشد و به این ترتیب، خدمتگزار جامعه، فرد و انسانیت، و نتیجتا از ارکان کرامت بخشیدن به انسان و حفظ این کرامت است.

عنصر مطبوعاتی می تواند جامعه ای صالح بیافریند. چون آنگاه که مقاله ای نشر می دهد یا تحلیلی می نویسد یا تصویری را به چاپ می سپارد یا عنوانی را برجسته می کند یا به تفسیر رویدادی می پردازد، در حقیقت، در پی جهت دادن به فرد و جامعه است، و می تواند پدری راهنما و دلسوز و هدایتگری فرزاته باشد، همچنان که می تواند خیانتکار یا گمراه کننده؛ یا تحریفگر حقایق و اندیشه ها باشد.

برادران، مطبوعات از مهمترین میدانهای جهادی و از برجسته ترین عوامل تکوین انسان مدنی است. این جایگاه والا وظایفی در قبال جامعه، برعهده اصحاب مطبوعاتی می گذارد، همانطور که وظایفی را در قبال اینان بر عهده جامعه می نهد. وظیفه اینان در قبال جامعه، جهت دهی، روشنگری و خیرخواهی مخلصانه و بی شائبه است. حق آنان بر جامعه نیز همان برخورداری از آزادی، و پشتیبانی و تامین امکاناتی است که او را از فساد و انحراف مصون بدارد.

برادران، آزادی برترین ساز و کار فعال کردن همه توانائی ها و ظرفیت های انسانی است. هیچ کس نمی تواند در جامعه محروم از آزادی خدمت کند، توانائی هایش را پویا و موهبتهای الهی را بالنده سازد. آزادی یعنی به رسمیت شناختن کرامت انسانی و خوش گمانی نسبت به انسان، حال آنکه نبود آزادی یعنی بدگمانی نسبت به انسان و کاستن از کرامت او. کسی می تواند آزادی را محدود کند که به فطرت انسانی کافر باشد. فطرتی که پیامبر باطنی و درونی انسان است. آزادی حق روزنامه نگار است که جامعه اش باید به او پیشکش کند.

آزادی خدمتی است به روزنامه نگار تا کار خود را به انجام رساند، و خدمتی است به جامعه تا همه چیز را بداند. صیانت از آزادی ممکن نیست مگر با آزادی. آزادی برخلاف آنچه می گویند، هرگز محدود شدنی و پایان یافتنی نیست. در حقیقت، آزادی کامل، عین حق است. حقی است از جانب خدا که حدی بر آن نیست. آزادی حقیقی، دقیقا رهائی از عوامل فشار خارجی و داخلی است. و به تعبیر امام علی (ع) : آزاده کسی است که شهوات را ترک کند. (تحف العقول، ص88)

اگر بخواهیم آزادی را تعریف کنیم باید بگوئیم آزادی رهائی از دیگران و رهائی از نفس است. اگر آزادی را اینگونه تعریف کنیم، دیگر معتقد به حد و مرز برای آزادی نخواهیم بود. آزادیی که با آزادی دیگران اصطکاک داشته باشد در حقیقت بندگی نفس خویشتن و شهوت طلبی است. آزادی، جهاد است. همان جهاد اکبری که مورد نظر پیامبر گرامی بود. جهاد با خویشتن خویش برای رهائی از شهوات. در مقابل جهاد اصغر که جهاد با بیگانگان است.

برای آنکه نظر روزنامه نگار خیرخواهانه، صادقانه و بی شائبه باشد، بر جامعه است که برای او آزادی تامین و خاطر آسوده را تضمین کند، تا تحت تاثیر زرق و برق ها و انواع فشارها قرار نگیرد. با چنین تمهیداتی، جامعه هم منتفع خواهد شد. با چنین ساز و کاری جامعه به خود نیز خدمت می کند، نقش حقیقی خویش را ایفا می کند و از توان جهادگران خود، بارور و بهره مند می شود. به راستی که آزادی والاترین شیوه برای شکوفا کردن قابلیت ها و استعدادهای جامعه است و چنین حقی با آزادی ادا می شود. برادران، روزنامه نگار نباید مورد اهانت و تحت فشار قرار گیرد، نباید به فقر و نداری بیفتد و نباید در معرض ترور و تهدید قر گیرد.

ترور بدترین و شکست خورده ترین روش برای نیل به هدف است، حال این هدف هر چه باشد. پیامبر خدا می فرمودند، ایمان خونریزی را مهار می کند و نیز می فرمودند مسلمان حیله گری نمی کند؛ دستاورد آن هرچه باشد. مسلم بن عقیل در کوفه از ترور عبیدالله بن زیاد سر باز زد هر چند می توانست دور از دسترس دیگران، او را در خانه ای بکشد. مسلم از ترور روی بر می گرداند، و با این کار، مسئولیت های بسیار و نتایج ناگواری را که یکی از آنها کشته شدن امام حسین بود، به جان می خرد. هدف، هرچند بزرگ باشد، نمی تواند توجیه گر ترور باشد. فریبکاری و ناجوانمردی و ترور از دیدگاه دین، در نظر وجدان و در منظق انسان، جرم است. ترور بازتابهای خطرناکی در جامعه دارد که ابعاد آن قابل محاسبه و پیش بینی نیست.

جامعه اسلامی (دینی که رسول نور و رحمت، منشاء خدمت و تعامل مثبت با مردم و پذیرای همه مسئولیت ها بود.) پس از ترورهائی که دامان خلفای آن، و در طلیعه همه، امام علی (ع) را در محراب عبادت گرفت، رو به ضعف و سستی نهاد. این ترورها سمت و سوی خلافت را از راه مسنقیم منحرف کرد. خلیفه در حریم های بسته قرار گرفت و از دسترس مردم دور شد. خلافت به سلطنتی وحشی و حکمران به مالک الرقاب تبدیل گشت. بیت المال مسلمانان به خزانه حاکم و ارتش مدافعِ وطن به گارد شخصی امیرِ حاکم، تغییر ماهیت داد.

ترور، حاکمان و رهبران را از دسترس مردم دور می کند، رهبران را به انزوا می راند و خیرخواهان جامعه را از مردم می گیرد. در این فاصله گرفتن از جامعه، خطری بنیادین نهفته است. زیرا حاکمان، به طور مستقیم از وضع و حال مردم آگاه نمی شوند، شکایت های آنها را نمی شنوند، گم گشتکان جامعه هدایت نمی شوند و منحرفان به راه راست برگردانده نمی شوند.

زمامداران، بیرون از متن جامعه، در معرض تملق و چاپلوسی واقع می شوند و راه بر کسانی که اشتباهات را بکاوند و بنمایانند بسته می شود و به این طریق به انحراف، سرکشی و استبداد سوق داده می شوند. این فاصله در دلهای مردم تصوری وهمآلود و ابهامآمیز ایجاد می کند؛ بطوری که حاکمان را تافته ای جدابافته بدانند و به آنان گمان بد ببرند یا از آنان بتی بسازند که به جای خدا پرستش بشوند.

در هر دو حالت، اعتماد عمومی از بین می رود، شهروندان تحقیر می شوند و محکوم و زیردست تلقی می شوند. حاکم سرور و ارباب به حساب می آید و در هر دو حالت، انحراف پیش می آید. به همه این مصیبت ها در "عهدنامه امام علی (ع) به مالک اشتر" اشاره شده است. آنجا که حضرتش، مالک را از فاصله گرفتن از مردم و حجاب قرار دادن میان خود و مردم نهی می کند.

برادران، ترور ناهنجاریِ اجتماعی خطرناکی است، زیرا مردم را از تعامل با رهبرانشان باز می دارد. ترور خطرناک است، زیرا در اینگونه شرایط، محاکمه، صدور حکم و اجرای آن تنها در دست یک نفر قرار می گیرد و آن یک نفر، بسا به راه خطا رود. اگر این راه باز شود، دیگر ممکن نیست که عدالت در جامعه حکمفرما شود. بر حامیان و نگهبانان جامعه (اگر جامعه را نگهبانانی باشد) که پدیده ترور را بصورت ریشه ای و نهائی درمان کنند.

خدایت بیامرزد ابوجمیل، تو مرگ را پذیرا شدی ولی مرگ هرگز فنا و نابودی نیست. مرگ، در نظر مومن، انتقال از زمین به آسمان و از محدودیت به لایتناهی است. مرگ شکستن زنجیرهاست. آیا به این گفته قرآن اعتقاد نداریم که می فرماید : آنکه مرگ و زندگی را بیافرید تا شما را بیازماید. پس مرگ، آفرینش است نه نابودی. زندگی واقعی تنها پس از مرگ است و حیات پس از آن، عین تحول، پیشرفت و تکامل است.

هیچ تحولی بدون مردن صورت نمی گیرد. تکامل حقیقی انسان تنها در پرتو گذر کردن از مرحله ای تحقق می یابد که در آن می زید. تبدیل سلولهای بدن انسان به اندیشه و فکر تنها پس از مرگ شدنی است. مرگ، راه کمال، مقدمه تحول، مایه جاودانگی و راه کشف حقیقت است.

سخنرانی امام موسی صدر به مناسبت هفتمین روز شهادت مروه کامل، روزنامه نگار ترور شده لبنانی

روزنامه الحیاه مورخ 1966/5/31

غریبه ای در نمایشگاه

2010-05-16T12:26:00.001+04:30

باز هم سری زدم به نمایشگاه. چند جا قرار بود برم که دفعه قبل نرسیده بودم.
باز هم همان حکایات دفعه قبل برقرار بود.
اما سر از جائی در آوردم که ...

سالن شبستان، راهروی 28، غرفه 6 : موسسه فرهنگی امام موسی صدر

انگار این سید همه جا غریب است. دلم گرفت. همه غرفه هائی که رمانهای رنگ وارنگ و بعضاٌ "صد من یه غاز" می فروختند پر بود از جمعیتی مشتاق که دیگر نمی گذاشتند توئی که فقط از کنارشان می گذری حتی نظری بر جلد کتابها بیندازی اما ...

غرفه موسسه امام موسی صدر، غرفه ای در ابتدای راهروی 28 سالن شبستان، غرفه ای بود که گاهگاهی شخصی می آمد، یک نگاهی می انداخت و می رفت. انگار در کشور خود، این سید غریب تر از سراسر عالم است. دلم گرفت. مگر می شود امام باشی و مردمت نشناسند تو را. پس این همه غریبی از سر قدر نشناسی کدام از ماست؟

شاید منی که می نویسم از تو کم کاری کرده ام. شاید که با موسساتی که برای شناساندن تو تلاش می کنند کمتر همکاری داشته ام. آری، هر چه بگوئی حق داری. البته می دانم آنقدر نجیب و مهربان هستی که همین کارهای اندک را هم با محبت جواب می دادی. اما مگر من چقدر توانائی نوشتن دارم؟ مگر این موسساتی که نام تو را یدک می کشند چقدر توانائی نشر افکار تو را و شناساندن شخصیت تو را دارند؟

کتابی هست به نام "دا". کتاب زیبائی است درباره اتفاقاتی از روزهای جنگ. در رد آن حرف نمی زنم زیرا عین حقیقت است. اما هر کس را که می بینی اگر کتاب را نخوانده باشد لااقل تعریفش را شنیده است. چه از دوستان و آشنایانش، چه از صدا و سیما که به هر بهانه ای آنرا معرفی می کنند و از نویسندگانش تقدیر می کنند و برای چاپ جدیدش مراسم یادیود می گیرند.

اما کسی نیست که از کتابهای تو، زندگانی تو، اندیشه هایت و از دغدغه هایت چیزی بداند. اندیشه هائی که اگر ربوده نمی شد هم اکنون شرایط دیگری را برای دنیا رقم می زد و آدمی را به انسانیت نزدیکتر می کرد. حتی خود من که مدام در این کتاب و آن سایت و وبلاگ به دنبال رد ونشانی از تو می گردم، مگر چقدر از تو می دانم؟

برگردم به غرفه 6 ...

چند کتاب بود از تو. چند تابلو. و چند سی دی. دوتا از این سی دی ها خریدم. "شرح صدر" و "گفتارهائی از امام موسی صدر". بسیار جالب بودند و برای تهیه شان کار خوبی انجام شده بود. اولی جامع بود. از زندگی نامه تا اسناد و صدا و تصویر. دومی هم مخصوص به سخنرانی هائی بود که تو به زبان فارسی کرده ای. بسیار زیبا و دلنشین.

بازهم دلم گرفته است از این همه غربت ...
خدا کند که خودت بیائی و به این غربت پایان دهی.

نمایشگاه

2010-05-13T14:17:00.001+04:30

در این روزهای وا نفسا که کس کتابی را نمی خواند ... من و امیرحسین تصمیم گرفتیم سری به نمایشگاه کتاب بزنیم.
خب بالاخره این صحن بزرگ و باصفای مصلا باید به یه دردی بخوره دیگه ... (البته یه وقت به این جمله نخندی ها...)

چند اتفاق بسیار جالب در این نمایشگاه افتاد که شاید به نظر هر کسی می اومد :

1) بخش جنبی نمایشگاه کتاب (مخصوص به کارهای متفرقه ای که در نمایشگاه ارائه داده بودند) ارزش بیشتری از کل نمایشگاه داشت. چون لااقل یک سری کارهای جدید! اونجا دیدیم.

2) رمان "شوهر دلخواه" فکر کنم به عنوان پرفروشترین کتاب در سراسر نمایشگاه انتخاب بشه. چون هر غرفه ای که رفتیم و این کتاب رو داشت پر بود از دختران جوانی که انگار هیچ مشکلی جز پیدا کردن "شوهر دلخواه" ندارند. البته برای برطرف کردن دلگیری دختر خانومهای محترم باید بگم در میان آقا پسرها هم تعدادی اینجوری هستند!

3) متاسفانه انواع و اقسام قرآن، مفاتیح و نهج البلاغه با چاپهای بسیار نفیس با 30 تا 50 درصد تخفیف ارائه می شدند در حالیکه به علت تقاضای بالابرای رمان مشهور و معروف (؟!) شوهر دلخواه" فروشندگان حداکثر 10 درصد تخفیف برای فروش این رمان در نظر گرفته بودند. (قابل ذکر است طبق قوانین نمایشگاه تمامی غرفه داران ملزم به ارائه کتابهای خود با حداقل 10 درصد تخفیف هستند.) یعنی احتمالا اگر می توانستند این رمان معروف و مشهور و بسیار پر متقاضی را با 10 درصد اضافه قیمت هم می فروختند.

4) با توجه به اینکه مسئولین اینقدر می گن تعداد عناوین کتابی که در نمایشگاه عرضه می شود نسبت به سال قبل فلان درصد افزایش داشته و بعد هم گزارشگران سیما با چند نفر مصاحبه (!) می کنند که آنها هم قرار است از تنوع کتاب تشکر کنند (؟!) ، اما آنقدر که ما از تکراری بودن کتابها خسته شدیم از حدود 5 ساعت راه رفتن در نمایشگاه خسته نشدیم.

درنهایت من که یه چند کتابی خریدم. امیرحسین هم همینطور. و خوشحال و خندان اما خسته، با جمعیت بسیار انبوهی از مسافران مترو مواجه شدیم. امیرحسین گفت ترفندی بزنیم که بتوانیم یک جائی برای سوار شدن در مترو گیر بیاوریم.

قرار شد از ایستگاه مصلی یک ایستگاه بالا رویم و بعد بریم آن طرف سوار شویم ...

دیدیم آقا همه مردم حرفه ای اند و آنها هم همین کار را کردند. دیگه چه کار می توانستیم بکنیم ...

گریه کوروش

2010-05-13T13:52:00.001+04:30

روزی کوروش در حال نیایش با خدا گفت: « خدایا به عنوان کسی که عمری پربار داشته وجز خدمت به بشر هیچ نکرده از تو خواهشی دارم. آیا میتوانم آن را مطرح کنم؟ »

خدا گفت: « البته! »

- « از تو میخواهم یک روز، فقط یک روز به من فرصتی دهی تا ایران امروز را بررسی کنم. سوگند میخورم که پس از آن هرگز تمنایی از تو نداشته باشم. »

- « چرا چنین چیزی را میخواهی؟ به جز این هرچه بخواهی برآورده میکنم، اما این را نخواه. »

- « خواهش میکنم. آرزو دارم در سرزمین پهناورم گردش کنم و از نتیجه ی سالها نیکی و عدالت گستری لذت ببرم. اگر چنین کنی بسیار سپاسگذار خواهم بود واگر نه، باز هم تو را سپاس فراوان می گویم. »

خداوند یکی از ملائک خود را برای همراهی با کوروش به زمین فرستاد و کوروش را با کالبدی، از پاسارگاد بیرون کشید. فرشته در کنار کوروش قرار گرفت.کوروش گفت: « عجب! اینجا چقدر مرطوب است! » و فرشته تاسف خورد.

- میتوانی مرا بین مردم ببری؟ میخواهم بدانم نوادگان عزیزم چقدر به یاد من هستند.

و فرشته چنین کرد. کوروش برای اینکار ذوق و شوق بسیاری داشت اما به زودی ناامیدی جای این شوق را گرفت. به جز عده ی اندکی، کسی به یاد او نبود. کوروش بسیار غمگین شد اما گفت: « اشکالی ندارد. خوب آنها سرگرم کارهای روزمره ی خودشان هستند. » و فرشته تاسف خورد.

در راه میشنید که مردم چگونه یکدیگر را صدا میزنند

- « هرگز پیش از این چنین نام هایی نشنیده بودم! »

فرشته گفت: « این اسامی عربی هستند و پس از هجوم اعراب به ایران مرسوم شدند. »

- « اعراب؟! »

- « بله. تو آنها را نمیشناسی. آن موقع که تو بر سرزمین متمدن و پهناورایران حکومت میکردی و حتی چندین قرن پس از آن، آنها از اقوام کاملا وحشی بودند. »

کوروش برافروخت: « یعنی میگویی وحشی ها به میهنم هجوم آورده و آن را تصرف کردند؟! پس پادشاهان چه میکردند؟! » و فرشته بسیار تاسف خورد.

سکوت مرگباری بین آنها حاکم شده بود. بعد از مدتی کوروش گفت: « تو می دانیکه من جز ایزد یکتا را نمی پرستیدم. مردم من اکنون پیرو آیینی الهی هستند؟ »

- « در ظاهر بله! »

کوروش خوشحال شد: « خدای را سپاس! چه آیینی؟ »

- « اسلام »

- « چگونه آیینی است؟ »

- « نیک است »

و کوروش بسیار شاد شد. اما بعد از چندین ساعت معنی در ظاهر بله را فهمید …

- « نقشه فتوحات ایران را به من نشان می دهی؟ می خواهم بدانم میهنم چقدر وسیع شده. » و فرشته چنین کرد.

- « همین؟! » کوروش باورش نمی شد. با نا باوری به نقشه می نگریست.

- « پس بقیه اش کجاست؟ چرا این سرزمین از غرب و شرق و شمال و جنوب کوچک شده است؟! » و فرشته بسیار زیاد تاسف خورد.

- « خیلی دلم گرفت، هرگز انتظار چنین وضعی را نداشتم. میخواهم سفر کوتاهی به آنسوی مرزها داشته باشم و بگویم ایران من چه بوده است. شاید این سفر دردم را تسکین دهد. » و فرشته چنین کرد.

تازه به مقصد رسیده بودند که با مردی هم کلام شدند. پس ازچند دقیقه مرد از کوروش پرسید: « راستی شما از کجا می آیید؟ »

کوروش با لبخندی مغرورانه سرش را بالا گرفت و با افتخار گفت: « ایران! »

لبخند مرد ناگهان محو شد و گفت: « اوه خدای من، او یک تروریست متحجّر است! »

عکس العمل آن مرد ابدا آن چیزی نبود که کوروش انتظار داشت. قلب کوروش شکست…

- مرا به آرامگاهم باز گردان.

فرشته بغض کرده بود: « اما هنوز خیلی چیزها را نشانت نداده ام، وضعیت اقتصادی، فساد، پایمال کردن … »

کوروش رو به آسمان کرد و گفت: « خداوندا مرا ببخش که بیهوده بر خواسته ام پافشاری کردم، کاش همچنان در خواب و بی خبری به سر می بردم. »

کوروش تو نخواب که ملتت در خواب است آرامـــگـهـت غـــرقــه بـه زیـــر آب اسـت

ایـنبار نـه بیــگانه که دشـمن ز خـود است صد ننـگ به ما کـه روح تو بی تاب است

مهندسین بخوانند ...

2010-05-01T14:10:00.003+04:30

یک برنامه‌نویس و یک مهندس در یک مسافرت طولانى هوائى کنار یکدیگر در هواپیما نشسته بودند.
برنامه‌نویس رو به مهندس کرد و گفت: مایلى با همدیگر بازى کنیم؟

مهندس که می‌خواست استراحت کند محترمانه عذر خواست و رویش را به طرف پنجره برگرداند و پتو را روى خودش کشید. برنامه‌نویس دوباره گفت: بازى سرگرم‌کننده‌اى است. من از شما یک سوال می‌پرسم و اگر شما جوابش را نمی‌دانستید ۵ دلار به من بدهید. بعد شما از من یک سوال می‌کنید و اگر من جوابش را نمی‌دانستم من ۵ دلار به شما می‌دهم.

مهندس مجدداً معذرت خواست و چشمهایش را روى هم گذاشت تا خوابش ببرد. این بار، برنامه‌نویس پیشنهاد دیگرى داد. گفت: خوب، اگر شما سوال مرا جواب ندادید ۵ دلار بدهید ولى اگر من نتوانستم سوال شما را جواب دهم ۵٠ دلار به شما می‌دهم. این پیشنهاد چرت مهندس را پاره کرد و رضایت داد که با برنامه‌نویس بازى کند.

برنامه‌نویس نخستین سوال را مطرح کرد: «فاصله زمین تا ماه چقدر است؟» مهندس بدون اینکه کلمه‌اى بر زبان آورد دست در جیبش کرد و ۵ دلار به برنامه‌نویس داد.

حالا نوبت خودش بود. مهندس گفت: «آن چیست که وقتى از تپه بالا می‌رود ۳ پا دارد و وقتى پائین می‌آید ۴ پا؟»

برنامه‌نویس نگاه تعجب آمیزى کرد و سپس به سراغ کامپیوتر قابل حملش رفت و تمام اطلاعات موجود در آن را مورد جستجو قرار داد. آنگاه از طریق مودم بیسیم کامپیوترش به اینترنت وصل شد و اطلاعات موجود در کتابخانه کنگره آمریکا را هم جستجو کرد. باز هم چیز بدرد بخورى پیدا نکرد. سپس براى تمام همکارانش پست الکترونیک فرستاد و سوال را با آنها در میان گذاشت و با یکى دو نفر هم گپ (chat) زد ولى آنها هم نتوانستند کمکى کنند.

بالاخره بعد از ۳ ساعت، مهندس را از خواب بیدار کرد و ۵٠ دلار به او داد. مهندس مودبانه ۵٠ دلار را گرفت و رویش را برگرداند تا دوباره بخوابد. برنامه‌نویس بعد از کمى مکث، او را تکان داد و گفت: «خوب، جواب سوالت چه بود؟»

مهندس دوباره بدون اینکه کلمه‌اى بر زبان آورد دست در جیبش کرد و ۵ دلار به برنامه‌نویس داد و رویش را برگرداند و خوابید

.........
پینوشت : خب، البته شاید این مطلب هیچ ربطی به مطالبی که تا کنون در این وبلاگ دیده شده نداشته باشه. ولی بعضی وقتها تنوعی هم لازمه دیگه.

پرونده ای که رازگشایی نمیشود

2010-03-10T13:26:00.000+03:30

او از تأثیرگذاری بر شیعیان لبنان فراتر رفته بود و در سطح جهان اسلام، مسیحیت و نظام بین الملل به عنوان رهبری لایق مطرح شده بود، لذا موجب برانگیختن رقابتهایی گشت که زمینه ربایش و فقدان او را سبب شد. البته در این میان نباید از شیطنتهای صهیونیستها و اقدامات آنان در مقابله با امام موسی صدر غافل بود. مقابله صهیونیستها با امام موسی صدر روشن است زیرا در نظر امام موسی صدر، «اسرائیل شرّ مطلق است.»

در هفته گذشته اقدام غرور آمیز نیروهای اطلاعاتی و امنیتی جمهوری اسلامی ایران در دستگیری شرور تروریست عبدالمالک ریگی جان تازه ای به ملت ایران بخشید و اقتدار و سرافرازی ایران را در دنیا به اثبات رساند. تحلیل ابعاد مختلف این اقدام مقتدرانه نیازمند فرصت دیگری است اما روشن است که این اقتدار حاصل ساعت ها، روزها، شبها و ماهها کار مداوم و پیگیری مستمر است. از این رو است که به رغم حمایت چندین سرویس اطلاعاتی کشورهای مختلف به صورتی پیروزمندانه و موفق تحقق یافت.

نگارنده ضمن تقدیر و سپاس مجدد از همه دستاندرکاران این اقدام موفقیت آمیز و بزرگ ملی و بین المللی به ویژه سربازان گمنام امام زمان ـ عجل الله تعالی فرجه الشریف ـ و نیروی هوایی جمهوری اسلامی ایران بر این باور است که توان اطلاعاتی و امنیتی ایران به گونهای است که میتواند گره بسیاری از پرونده های مبهم سالیان اخیر را بگشاید و از آنها ابهام زدایی و رازگشایی کند.

پرونده «امام موسی صدر» در صدر این پرونده ها است که متأسفانه پس از گذشت «سی و یک سال» از ربایش این متفکر بزرگ جهان اسلام در کشور لیبی، هنوز سرنوشت این عالم جلیل القدر روشن نشده است.
امام موسی صدر رهبر ایرانی شیعیان لبنان است که طی حضور بیست ساله خود در لبنان توانست به احیای جامعه شیعی لبنان اقدام کند و فقر، محرومیت اقتصادی، فرهنگی و سیاسی را از چهره شیعیان این دیار بزداید و جان تازه ای به شیعیان لبنان ببخشد.

این تنها بخشی از اقدامات امام موسی صدر است و صد البته فعالیتهای او تنها به شیعیان لبنان منحصر نشد. او اجرایی کردن طرح گستردهای را در اندیشه داشت و بر آن بود که مهرورزی هایش تنها مختص جامعه شیعی لبنان نباشد. از این رو به منظور نزدیک کردن طوایف مختلف لبنان، طرح گفت و گوی ادیان و مذاهب را قریب پنجاه سال پیش پیشنهاد کرد و برای تحقق آن اقدامات زیادی به عمل آورد.

طرح جامعه مقاوم لبنان که در سال های پایانی ربایش وی در لبنان به ثمر رسید و همه طوایف و ادیان و مذاهب لبنانی را در بر، داشت به نوعی همه جامعه لبنانی را درگیر میکرد و آنان را به تعیین سرنوشت خویش فرا میخواند. چنان که قبل از آن شیعیان را به این خوانش مؤثر فراخوانده بود. امام موسی صدر با اجرای چنین طرح هایی خودش را از سطح یک رهبر مذهبی شیعی به سطح رهبری جامعه لبنانی و حتی منطقهای - اسلامی ارتقا بخشد.

بی تردید همین مسأله موجبات ربودن وی را فراهم ساخت. او که از تأثیرگذاری بر روی طایفه شیعه لبنان فراتر رفته بود و در سطح جهان اسلام، مسیحیت و نظام بین الملل به عنوان رهبری لایق مطرح شده بود موجب برانگیختن رقابتهایی گشت که زمینه ربایش و فقدان او را سبب شد. البته در این میان نباید از شیطنتهای صهیونیستها و اقدامات آنان در مقابله با امام موسی صدر غافل بود. مقابله صهیونیستها با امام موسی صدر روشن است زیرا در نظر امام موسی صدر، «اسرائیل شرّ مطلق است.»

در هر حال امام موسی صدر سی و یک سال پیش در کشور لیبی ربوده شد و تا کنون از سرنوشت وی خبری در دست نیست اگرچه برخی اخبار از صحت و سلامت وی خبر دادهاند اما سرنوشت ایشان همچنان برای ما مبهم و راز آلود است و عناصر دخیل در ربایش وی به ویژه دولت لیبی و شخص قذافی نیز تا کنون همکاریهای لازم را در این زمینه به عمل نیاوردهاند. همان طور که اقدام جدی و مؤثری از سوی جمهوری اسلامی ایران نیز برای حل این پرونده به عمل نیامده و روز به روز بر مناسبات فی مابین با لیبی افزوده شده است.

اقدام مقتدرانه نیروهای اطلاعاتی و امنیتی ایران در دستگیری شرور تروریست عبدالمالک ریگی ثابت کرد که میتوان بدون هرگونه خشونتی حتی به دستگیری شروری مبادرت کرد که مورد حمایت حداقل «شش سرویس اطلاعاتی» از کشورهای مختلف بوده است. البته پرونده عبدالمالک ریگی بسیار قطور است. وی تا کنون، قریب پانصد نفر را با قساوت تمام به شهادت رسانده، به گروگان گرفته و مجروح کرده است که باید در این رابطه محاکمه و به مجازات برسد. چه بسیار خانوادههایی که در پی اقدامات شرورانه این تروریست داغدار عزیزان خود گشتهاند.

در این میان سی و یک سال است که ملت لبنان و بلکه ایران و حتی بسیاری از ملتهای آزاده در فراغ و سوگ فقدان این رهبر آزاداندیش میسوزد و میسازد. از این رو مسؤولیت سنگینی متوجه دستگاههای مسؤول در جمهوری اسلامی است تا با تمرکز اطلاعاتی و دیپلماتیک بر روی این پرونده و سعی و تلاش در حل آن به چشم انتظاری یک ملت و بلکه تمام ملتهای آزاده خاتمه دهند.

به یقین ورود با انگیزه نیروهای اطلاعاتی با همکاری سایر مقامات مسؤول و تمرکز آنها بر روی این پرونده میتواند کمک شایانی در حل این پرونده بنماید و به چشم انتظاری خانوادهها و ملتهای آزاد دنیا خاتمه بدهد. چنان که در هفته اخیر به چشم انتظاری خانوادههای بیشماری و بلکه ملتی مبنی بر دستگیری یک تروریست خاتمه داد و روح شادی و نشاط را به کالبد ملتی دمید.

به قلم: دکتر شریف لکزایی ( لینک مطلب در سایت اصلی )

همه جا در نظرم جلوه گری

2010-03-08T15:33:00.000+03:30

در ابتدای راه، حس تنهائی بر وجود انسان سایه می اندازد. اما ...
گام که در راه می نهی، هر لحظه دوستان تازه ای را می یابی که عشق سرشارشان به امام را با ذهن خلاق ارائه می دهند تا من و شمائی که دیرتر در این عرصه آمده ایم، زودتر آشنای راه شویم.

کلیپ " انت امامی "، مربوط به سخنرانی نبیه بری در سال 1986 در اجتماع مردم بقاع در لبنان، در صفحه فیس بوک خانم شیماء سامی آنقدر برایم زیبا بود که دلم نیامد منتشرش نکنم.

ترجمه سخنرانی نبیه بری (قسمتی که در کلیپ آمده است) توسط خانم سامی انجام شده و دکتر صادق طباطبائی آنرا ویرایش نموده اند. برای آشنائی با نبیه بری، دکتر طباطبائی مطالبی را فرموده بودند که آنها هم بعد از متن سخنرانی قرار داده شده است.

سخنرانی نبیه بری پیرامون امام موسی صدر (ترجمه فارسی) - لبنان، اجتماع مردم بقاع، سال 1986

قبل از تو هیچ نبودیم، و آنها همه چیز بودند، / هرگز امانت را حفظ نکردند، و به نعمات خدا كفر ورزيدند. / فروتني ما را ضعف ؛ و نيكي هايمان را عقب نشيتي پنداشتند. / آنگاه ؛ تو آمدي؛ اي سرور من ، با كتابت كه در دست راستت بود ؛ و با قلم عظیمی که تاریخ دیگران را رقم میزد / و تو تاریخ را نوشتن آغاز كردي ،در حالي كه همچنان در غیبتت هستی. / تو را از دیده ها پنهان ساختند به همان دليلي که جدت رابه قتل رساندند؛ / جدت را در کربلا – كشتند - ،و بقیه را مسموم کردند. - چنان است كه گوئي - ارائه تاريخ را بر شما اهل بيت حرام انگاشته اند؛ / حتی برای یک بار ؛ / زيرا تاریخی را که شما مي سازيد؛ محو نا شدني است، / اما انها به دليل جهل و حماقتشان فراموش کرده اند ؛ / که هیچ جوهری ماندگار تر از خون نیست ، / و هیچ نوری درخشان تر از آن که ازافق های نامرئي میتابد، نمي باشد / از کجا اغاز کنم صحبت از تو را / و چگونه جلوه كنم، در حالي که همواره در نظرم جلوه گر هستی / در هر حركتی و در هر جايگاهی . ( در هر مكاني و در هر زماني ) / هم آشكارا و هم در نهان ؛ / از تو یاری میجویم؛ ــ همه جا ــ در جستجوي تو هستم ؛ / - آنگاه - تو را مي بينم ، / در صیدا ؛ / در دروازه هاي جنوب، / در صور و در قاهره ي اسکندر، / و تو را مي بينم ؛ / در بيروت , / و در برج رحّال , و در النبطيّة , / و در هر روستا, / و تو را در ــ رخسار ِ ــ حوراء و مليحه (دخترانت) / تو را مي بينم، در جلوه گاههای عائدة ؛ / در مصطفى چمران ؛ / در بلال فحص ؛ / و میبینمت در محمد سعد / و در عدنان حلباوی / در داوود و در محمود ( تنی چند از شهدای امل ) / و تو را میبینم، در وجود هر برادر و هر خواهری، / و تو را میبینم در خاک جنوب / و امروز ؛ میبینمت در آسمان بقاع ...

« نبيه بری » کیست؟

استاد نبيه بري، يكي از شخصيت هاي حقوق دان لبناني هست كه در زمان حضور امام صدر در لبنان در كنار استاد حسين الحسيني و مرحوم استاد احمد القبيسي ؛ و تني چند از ديگر ياران نزديك امام صدر؛ هيئت امنا و كادر مركزي سازمان حركت المحرومين را تشكيل مي دادند. "حركت المحرومين" سازماني بود كه به همت و ابتكار امام موسي صدر در لبنان شكل گرفت و هدف آن حمايت و خدمت به محرومان لبنان اعم از مسلمان و مسيحي و فلسطيني و ... بود. اين سازمان به سرعت به يك نهاد قدرتمند اجتماعي و سياسي و خدماتي تبديل شد و توانست در اندك مدتي در زدودن رخساره فقر و جهل و خرافه از جامعه لبناني توفيقاتي عظيم كسب كند، بطوري كه مورد غضب و كينه احزاب چپ و كينه توزان وابسته به فئوداليته روبه مرگ لبنان و وابستگان به جاسوسان ايراني و اسرائيلي و بعث بغداد قرار گرفت. (شرح مبارزات جانگاه و خدمات طاقت سوز امام صدر و ياران وفادار ايشان و اين حركت را مي توانيد در جلد دوم خاطرات من بخوانيد.)

آقای نبيه بري با شكل گيري سازمان شبه نظامي امل ( افواج مقاومت لبناني ) يكي از رهبران و سازماندهندگان اين تشكيلات شد. كارهاي تشكيلاتي اين سازمان زير نظر اقاي بري و عمليات نظامي آن تحت فرماندهي مصطفي چمران قرار گرفت.

بعد از ربودن امام صدر و پيروزي انقلاب اسلامي ايران و مهاجرت مصطفي چمران به ايران؛ فرماندهي كل سازمان امل بر دوش آقای نبيه بري قرار گرفت و اقاي حسين الحسيني هم به رياست پارلمان لبنان برگزيده شد. در همين اوان بود كه استاد احمد القبيسي در پي يك حادثه قلبي جان به جان افرين تسليم كرد. (شرح تغيير و تحولات در سازمان امل و نقش غرور افرين ان در جنگ هاي داخلي لبنان و جانفشاني هاي مخلصانه و بي رياي جوانان شيعه عضو امل - اعم از دختر و پسر - در اين مختصر نمي گنجد. مبسوط اين ماجرا را در كتاب خاطرات من ؛ جلد دوم مي توانيد بخوانيد.)

بعد ها و در پي برقراري نظم در لبنان و پايان جنگ هاي داخلي، اقاي نبيه بري رياست پارلمان لبنان را عهده دار شد و تا امروز در اين سمت باقي است. اقاي نبيه بري بارها به ايران سفر كرده و با مقامات ايراني گفتگوهاي مفصل و چند محوره را از جمله در پيگيري مسئله اختفاي جنايتكارانه امام صدر انجام داده است.

دکتر صادق طباطبائی :

يادآوري نام شهدا و مناطقي كه غيبت امام را فرياد مي زنند؛ آتش به دل مي زند. در مطلب بالا اشاره اي به احساسات نبيه بري شد. بد نيست خاطره اي را در همين مورد برايتان نقل كنم :

در بهار 1358 روزي با استاد حسين الحسيني (رئيس اسبق پارلمان لبنان) و نبيه بري و جمعي از دوستداران امام صدر از بيروت عازم جنوب شديم. من در آن زمان به عنوان معاون نخست وزير و به نيابت از شادروان مهندس بازرگان و در مقام سخنگوي دولت ايشان سرگرم ديداري رسمي از لبنان بودم.

هنوز بيش از ده ماه از اخرين سفر من به لبنان و در معيت امام صدر نمي گذشت. حال و هواي پر سوز و پر فغان لبناني ها از غيبت امامشان بارها مرا از خود بي خود كرد.

در طول راه و در جاي جاي مسير؛ خاطرات گذشته در كنار دائي جان از ذهنم رژه مي رفتند. مرحوم استاد احمد قبيسي كه معمولا دائي جان را در سفر هاي اروپا همراهي مي كرد و اقاي نبيه بري و علامه قبلان و استاد حسين الحسيني با من در يك اتوموبيل بودند. وقتي از دور ساختمان آموزشگاه صنعتي جبل عامل ؛ كه مدريتش با شهيد چمران بود از دور پيدا شد؛ اين شعر بر زبانم جاري شد:

هرجا كه تو روزي نفسي جاي گرفتي ؛ آن جا روم و گريه كنان جاي تو بوسم

آن را براي دوستان ترجمه كردم. همه آتش گرفتند ؛ ولي انصاف بايد بدهم كه نبيه بري ببش از ديگران اشكش در آمد و هي مكرر مي گفت " اعد " (تكرار كن) و سرانجام اصل بيت را به زبان فارسي يادداشت كرد. در هر سفري كه بعد ها به ايران مي آمد؛ بعد از سلام و احوالپرسي به من مي گفت: آن جا روم و گريه كنان جاي تو بوسم.

در مسجد نبطیه (دهكده اي در مرز اسرائيل) ؛ شروع به سخن گفتن كردم كه پيرمردي به طرف تريبون من امد؛ آنچنان مرا در آغوش گرفت و مي بوسيد و اظهار لطف مي كرد و مرتب از من مي پرسيد: به من بگو امامم كجاست؟ بلند بگو امامم كجاست ؟ فرياد بزن امام من كو ؛ آنقدر با جزع و زاري اين جملات را مي گفت، كه رمق سخن گفتن را از من گرفت. خواستم ميكروفون را به آقاي نبيه بري بدهم كه روبروي من نشسته بود؛ ديدم حالش بهتر از من نيست؛ از اقاي مهتدي؛ نماينده صدا و سيما در آن زمان - خواستم به عوض من چند كلمه بيان كند؛ او هم نتوانست..فشار سنگين عاطفي تاب از همه ربوده بود بالاخره بر خود مسلط شدم و عباراتي را بر زبان آوردم و همان شعر را وصف حال خود بر شمردم:

هرجا كه تو روزي نفسي جاي گرفتي ؛ آن جا روم و گريه كنان جاي تو بوسم

آن گاه نبيه بري ميكروفون را از من گرفت و ترجمه عربي آن بيت را براي آن اجتماع محزون مردمي ؛ خواند. ذكر حال عاطفي آن لحظات؛ تاب و طاقت خاص مي خواهد كه الآن ندارم.

شرح مصور آن سفر و دستاوردهاي آن و نيز گزارش استقبال بي نظير مردم لبنان و خصوصا" شيعيان جنوب را از من به عنوان خواهرزاده امامشان ؛ كه اينك به عنوان نماينده دولت ايران در ميان انان حضور دارد؛ در جلد چهارم خاطرات خود آورده ام.
دعا كنيد باقيمانده كار آن كتاب زودتر سروسامان گيرد و روانه چاپ و نشر گردد.

بله؛ نبيه بري ؛ گاهي دوست داشتني مي شود.

شعر پر سوز و گدازي است،

حال ؛ خودتان را در آن حال و هوا قرار دهيد؛ از يكسو در و ديوار و شن هاي ساحل و امواج دريا و درختان چپ و راست جاده و دست اندازهاي خيابان ها و باغات مركبات و مزارع زيتون محرومان جنوب و عكس هائ امام صدر بر در و ديوار خانه ها و بر پلاكاردهاي آويزان از ميله هاي بلند مهتابي هاي وسط بلوارها و ... همه همه از من مي پرسند: " امام ما كو؟ " گوئي انتظار داشته اند با پيروزي انقلاب ايران ؛ اسباب آزادي امامشان فراهم گردد و من ابنك به عنوان نماينده انقلاب اسلامي و سخنگوي دولت حاكم بر ايران، بشارت بازگشت قريب الوقوع امام صدر را در چنته دارم.

كمي آنطرف تر مردمي كه در ورودي روستاها و قصبات ، با شنيدن خبر ورود من حيوانات خود را براي ذبح كردن آورده اند... كمي دور تر... باز كمي دور تر.. و كمي دورتر حضور توده مردم در دوطرف جاده كه به انتظار من ايستاده بودند و با ديدن من در كنار ياران امامشان؛ ياد روزگاران گذشته در ذهنشان تداعي مي شد و يكصدا فرياد مي زدند: " بالروح، بالدم نفديك يا صادق ( روح و خو ن مان را فداي تو مي كنيم اي صادق ) " و سپس فرياد جانسوز : " امام ما كو ؟ " و .. بالاخره ورود به شهر صور و عبور از كنار خانه هائي كه امام صدر خود بالشخصه خانه به خانه از حالات و احوالات آنها و اوضاع و شرايط زندگي شان پرس و جو مي كرد...رفتن به محلي كه امام ، نماز جمعه را ا دا مي كرد ...و ...بالاخره رسيدن به منطقه برج البراجنه و پديدار شدن ساختمان هاي موسسه جبل عامل.

.....در تمامي اين لحظات و در جاي جاي اين مكان ها كه مملو ازخاطرات امام صدر بود... انگاه اين شعر به قول شما پر سوز و گداز... ايا جز ناتواني و ضعف و بي تابي در آن لحظات از من و از ياران امام صدر انتظار ديگري مي داشتيد؟
در آن حال و احوال چه مي شد كرد و چه مي شد گفت ، جز آن كه:

هر جا كه تو روزي نفسي جاي گرفتي؛ آن جا روم و گريه كنان جاي توبوسم

حقيقت آنست كه هم اكنون نيز از بيان و شرح آن لحظات احساس ضعف و كمبود توان مي كنم و و از توصيف كامل آن عاجز هستم... بگذاريد شرح اين سفر را در كتاب خاطراتم بخوانيد.

چهل حديث نوراني از رسول رحمت

2010-03-06T14:01:00.001+03:30

1ـ لا تُضَيعُوا صَلاتَكُمْ، فَإنَّ مَنْ ضَيعَ صَلاتَهُ، حُشِرَ مَعَ قارُونَ وَ هامانَ، وَ كانَ حَقّاً عَلىِ اللّهِ أنْ يدْخِلَهُ النّارَ مَعَ الْمُنافِقينَ. (وسائل الشّيعه: ج 4، ص 30، ح 4431)
نماز را سبك و ناچيز مشماريد، هر كس نسبت به نمازش بى‌اعتنا باشد و آنرا سبك و ضايع گرداند، همنشين قارون و هامان خواهد گشت و حقّ خداوند است كه او را همراه منافقين در آتش داخل كند.

2ـ مَنْ مَشى إلى مَسْجِد مِنْ مَساجِدِ اللّهِ، فَلَهُ بِكُّلِ خُطْوَه خَطاها حَتّى يرْجِعَ إلى مَنْزِلِهِ، عَشْرُ حَسَنات، وَ مَحى عَنْهُ عَشْرُ سَيئات، وَ رَفَعَ لَهُ عَشْرُ دَرَجات. (عقاب الأعمال: ص 343، س 14، وسائل الشّيعه: ج 5، ص 201، ح 6328)
هر كس قدمى به سوى يكى از مساجد خداوند بردارد، براى هر قدم ثواب ده حسنه است تا برگردد به منزل خود، و ده خطا از لغزش‌هايش پاك مى‌شود، همچنين در پيشگاه خداوند ده درجه ترفيع مى‌يابد.

3ـ بَينَما رَسُولُ اللّهِ (ص) جالِسٌ فِى الْمَسْجِدِ، إذْدَخَلَ رَجُلٌ فَقامَ يصَلّى، فَلَمْ يتِمَّ رُكُوعَهُ وَ لا سُجُودَهُ، فَقالَ: نَقَرَ كَنَقْرِ الْغُرابِ، لَئِنْ ماتَ هذا وَ هكَذا صَلوتُهُ لَيمُوتُنَّ عَلى غَيرِ ديني. (وسائل الشّيعه: ج 4، ص 31، ح 4434)
رسول خدا (ص) در مسجد نشسته بود كه شخصى وارد شد و مشغول خواندن نماز شد و ركوع و سجودش را كامل انجام نمى‌داد و عجله و شتاب مى‌كرد. حضرت فرمود: كار اين شخص همانند كلاغى است كه منقار بر زمين مى‌زند، اگر با اين حالت از دنيا برود بر دين من نمرده است.

4ـ قالَ (ص) لِعَلىّ(ع): أنَا رَسُولُ اللّهِ الْمُبَلِّغُ عَنْهُ، وَ أنْتَ وَجْهُ اللّهِ وَ الْمُؤْتَمُّ بِهِ، فَلا نَظير لى إلاّ أنْتَ، وَ لا مِثْلَ لَكَ إلاّ أنَا. (تأويل الآيات الظاهره: ص 549، س 5 و تفسير البرهان: ج 4، ص 184، س 26)
رسول خدا (ص) به امام على (ع) فرمود: من رسول خدا هستم، كه از طرف او تبليغ و هدايت مي‌كنم. و تو وجه اللّه هستي، كه امام و مقتداى (بندگان خدا) خواهى بود، پس نظيرى براى من وجود ندارد مگر تو و همانند تو نيست، مگر من.

5ـ قالَ (ص): يا أباذَر، اَلدُّنْيا سِجْنُ الْمُؤْمِن وَ جَنَّهُ الْكافِرِ، وَ ما أصْبَحَ فيها مُؤْمِنٌ إلاّ وَ هُوَ حَزينٌ، وَ كَيفَ لايحْزُنُ الْمُؤْمِنُ وَ قَدْ أوَعَدَهُ اللّهُ أنَّهُ وارِدٌ جَهَنَّمَ. (أمالى طوسى: ج 2، ص 142، بحارالأنوار: ج 74، ص 80، ح 3)
فرمود: اى ابوذر، دنيا زندان مؤمن و بهشت كافران است، مؤمن هميشه محزون و غمگين است، چرا چنين نباشد و حال آن كه خداوند به او ـ در مقابل گناهان و خطاهايش ـ وعده مجازات و دخول جهنّم را داده است.

6ـ وَ قالَ (ص): يا عَلىّ! اِفْتَحْ طَعامَكَ بِالْمِلْحِ، فَإنَّ فيهِ شِفاءٌ مِنْ سَبْعينَ داء، مِنْها: الْجُنُونُ وَ الْجُذامُ وَ الْبَرَصُ وَ وَجَعُ الْحَلْقِ وَ الاْضْراسِ وَ وَجَعُ الْبَطْنِ. (محاسن برقى: ص 593، ح 110، بحار: ج 63، ص 398، ح 20)
رسول خدا (ص) به امام علىّ (ع) فرمود: غذاى خود را با (تناول كردن كمى) نمك شروع نما، همانا كه در آن درمان و شفاء هفتاد نوع بلا و آفت خواهد بود، كه ديوانگى، پيسى، جُذام، درد و ناراحتى‌هاى حلق، دندان ها و شكم و معده از آنها است.

7ـ شَرُّالنّاسِ مَنْ باعَ آخِرَتَهُ بِدُنْياهُ، وَ شَرٌّ مِنْ ذلِكَ مَنْ باعَ آخِرَتَهُ بِدُنْيا غَيرِهِ. (من لا يحضره الفقيه: ج 4، ص 353، ح 5762 چاپ جامعه مدرّسين)
بدترين افراد كسى است كه آخرت خود را به دنيايش بفروشد و بدتر از او آن كسى خواهد بود كه آخرت خود را براى دنياى ديگرى بفروشد.

8ـ ثَلاثَهٌ أخافُهُنَّ عَلى اُمتَّى: ألضَّلالَهُ بَعْدَ الْمَعْرِفَهِ، وَ مُضِلاّتُ الْفِتَنِ، وَ شَهْوَهُ الْبَطْنِ وَ الْفَرْجِ. (أمالى طوسى: ج 1، ص 158، بحارالأنوار: ج 10، ص 368، ح 15)
در سه چيز براى امّت خود احساس خطر مى‌كنم: گمراهى، بعد از آن كه هدايت و معرفت پيدا كرده باشند. گمراهى‌ها و لغزش‌هاى به وجود آمده از فتنه‌ها. مشتهيات شكم، و آرزوهاى نفسانى و شهوت‌پرستى.

9ـ ثَلاثَهٌ مِنَ الذُّنُوبِ تُعَجَّلُ عُقُوبَتُها وَ لا تُؤَخَّرُ إلى الاخِرَهِ: عُقُوقُ الْوالِدَينِ، وَ الْبَغْي عَلَى النّاسِ، وَ كُفْرُ الاْحْسانِ. (أمالى طوسى: ج 1، ص 13، بحارالأنوار: ج 70، ص 373، ح 7)
عقاب و مجازات سه دسته از گناهان زودرس است و به قيامت كشانده نمى‌شود: ايجاد ناراحتى براى پدر و مادر، ظلم در حقّ مردم، ناسپاسى در مقابل كارهاى نيك ديگران.

10ـ إنَّ أعْجَزَ النّاسِ مَنْ عَجَزَعَنِ الدُّعاءِ، وَ إنَّ أبْخَلَ النّاسِ مَنْ بَخِلَ بِالسَّلامِ. (أمالى طوسى: ج 1، ص 87، بحارالأنوار: ج 90، ص 291، ح 11)
عاجز و ناتوان‌ترين افراد كسى است كه از دعا و مناجات با خداوند ناتوان و محروم باشد، و بخيل‌ترين اشخاص كسى خواهد بود كه از سلام كردن خوددارى كند.

11ـ إذا تَلاقَيتُمْ فَتَلاقُوا بِالتَّسْليمِ وَ التَّصافُحِ، وَ إذا تَفَرَّقْتُمْ فَتَفَرَّقُوا بِإلاسْتِغْفارِ. (أمالى طوسى: ج 1، ص 219، بحارالأنوار: ج 73، ص 4، ح 13)هنگام برخورد و ملاقات با يكديگر، سلام و مصافحه نمائيد و موقع جدا شدن، براى همديگر طلب آمرزش كنيد.

12ـ بَكِرُّوا بِالصَّدَّقَهِ، فَإنَّ الْبَلاءَ لا يتَخَطاّها. (أمالى طوسى: ج 1، ص 157، بحارالانوار: ج 93، ص 177، ح 8)
صبحگاهان حركت و كار خود را با دادن صدقه شروع كنيد، چون بلاها و آفت‌ها را بر طرف مى‌كند.

13ـ يؤْتَى الرَّجُلُ في قَبْرِهِ بِالْعَذابِ، فَإذا اُتِي مِنْ قِبَلِ رَأسِهِ دَفَعَتْهُ تِلاوَهُ الْقُرْآنِ، وَ إذا اُتِي مِنْ قِبَلِ يدَيهِ دَفَعَتْهُ الصَّدَقَهُ، وَ إذا اُتِي مِنْ قِبَلِ رِجْلَيهِ دَفَعَهُ مَشْيهُ إلىَ الْمَسْجِدِ. (مسكّن الفؤاد شهيد ثانى: ص 50، س 1)
هنگامى كه بدن مرده را در قبر قرار دهند، چنانچه عذاب از بالاى سر بخواهد وارد شود، تلاوت قرآن‌اش مانع عذاب مى‌شود و چنانچه از مقابل وارد شود، صدقه و كارهاى نيك مانع آن است. و چنانچه از پائين پا بخواهد وارد شود، رفتن به سوى مسجد مانع آن خواهد شد.

14ـ عَلَيكُمْ بِمَكارِمِ الاْخْلاقِ، فَإنَّ اللّهَ عَزَّوَجَلَّ بَعَثَني بِها، وَ إنَّ مِنْ مَكارِمِ الاْخْلاقِ: أنْ يعْفُوَالرَّجُلُ عَمَّنْ ظَلَمَهُ، وَ يعْطِي مَنْ حَرَمَهُ، وَ يصِلَ مَنْ قَطَعَهُ، وَ أنْ يعُودَ مَنْ لايعُودُهُ. (أمالى طوسى: ج 2، ص 92، بحارالأنوار: ج 66، ص 375، ح 24)
بر شما باد رعايت مكارم اخلاق، كه خداوند مرا بر آن‌ها مبعوث كرد، و ـ بعضى از ـ آن‌ها عبارتند از: كسى كه بر تو ظلم كند ـ به جهت غرض شخصى ـ او را ببخش، كسى كه تو را نسبت به چيزى محروم كند، كمكش نما، با شخصى كه با تو قطع دوستى كند رابطه دوستى داشته باش، شخصى كه به ديدار تو نيايد به ديدارش برو.

15ـ مَنْ وَجَدَ كَسْرَهً اَوْ تَمْرَهً فَأكَلَهَا لَمْ يفارِقْ جَوْفَهُ حَتّى يغْفِرَاللّهُ لَهُ. (أمالى صدوق: ص 246، ح 14، بحارالأنوار: ج 63، ص 430، ح 12)
هر كس تكّه‌اى نان يا دانه‌اى خرما در جائى ببيند، و آن را بردارد و ميل كند، مورد رحمت و مغفرت خداوند قرار مى‌گيرد.

16ـ ما تَواضَعَ أحَدٌ إلاّ رَفَعَهُ اللّهُ. (أمالى طوسى: ج 1، ص 56، بحارالأنوار: ج 72، ص 120، ح 7)
كسى اظهار تواضع و فروتنى نكرده، مگر آن كه خداوند متعال او را رفعت و عزّت بخشيده است.

17ـ مَنْ أنْظَرَ مُعْسِراً، كانَ لَهُ بِكُلِّ يوْم صَدَقَهٌ. (أعيان الشّيعه: ج 1، ص 305، بحارالأنوار: ج 100، ص 151، ح 17)
هر كس بدهكار ناتوانى را مهلت دهد، براى هر روزش ثواب صدقه در راه خدا منظور مي‌شود.

18ـ ما مِنْ هُدْهُد إلاّ وَ في جِناحِهِ مَكْتُوبٌ بِالِسّرْيانيهِ «آلُ مُحَمَّد خَيرُ الْبَريهِ». (أمالى طوسى: ج 1، ص 360، بحارالأنوار: ج 27، ص 261، ح 2)
هيچ پرنده‌اى به نام هدهد وجود ندارد مگر آن كه روى بال‌هايش به لغت سريانى نوشته شده است: آل محمّد (ص) بهترين مخلوق روى زمين هستند.

19ـ يأتي عَلىَ النّاسِ زَمانٌ، الصّابِرُ مِنْهُمْ عَلى دينِهِ كَالْقابِضِ عَلىَ الْجَمَرِ. (أمالى طوسى: ج 2، ص 92، بحارالأنوار: ج 28، ص 47، ح 9)
زمانى بر مردم خواهد آمد كه صبر كردن در برابر مسائل دين ـ و عمل به دستورات آن ـ همانند در دست گرفتن آتش گداخته است.

20ـ سَيأتي زَمانٌ عَلى اُمتَّي يفِرُّونَ مِنَ الْعُلَماءِ كَما يفِرُّ الْغَنَمُ مِنَ الذِّئْبِ، إبْتَلاهُمُ اللّهُ بِثَلاثَهِ أشْياء: الاْوَّلُ: يرَفَعُ الْبَرَكَهَ مِنْ أمْوالِهِمْ، وَ الثّاني: سَلَّط اللّهُ عَلَيهِمْ سُلْطاناً جائِراً، وَ الثّالِثُ: يخْرُجُونَ مِنَ الدُّنْيا بِلا إيمان. (مستدرك الوسائل: ج 11، ص 376، ح 13301)
زمانى بر امّت من خواهد آمد كه مردم از علماء گريزان شوند، همان طورى كه گوسفند از گرگ گريزان است، خداوند چنين جامعه‌اى را به سه نوع عذاب مبتلا مى‌گرداند: 1 ـ بركت و رحمت خود را از اموال ايشان برمى‌دارد. 2 ـ حكمفرمائى ظالم و بى مروّت را بر آن ها مسلّط مى‌گرداند. 3 ـ هنگام مرگ و جان دادن، بى‌ايمان از اين دنيا خواهند رفت.

21ـ اَلْعالِمُ بَينَ الْجُهّالِ كَالْحَىّ بَينَ الاْمْواتِ، وَ إنَّ طالِبَ الْعِلْمِ يسْتَغْفِرُلَهُ كُلُّ شَيء حَتّى حيتانِ الْبَحْرِ، وَ هَوامُّهُ، وَ سُباعُ الْبَرِّ وَ أنْعامُهُ، فَاطْلُبُوا الْعِلْمَ، فَإنّهُ السَّبَبُ بَينَكُمْ وَ بَينَ اللّهِ عَزَّوَجَلَّ، وَ إنَّ طَلَبَ الْعِلْمِ فَريضَهٌ عَلى كُلِ مُسْلِم. (بحارالأنوار: ج 1، ص 172، ح 25)
دانشمندى كه بين گروهى نادان قرار گيرد همانند انسان زنده‌اى است بين مردگان، و كسى كه در حال تحصيل علم باشد تمام موجودات برايش طلب مغفرت و آمرزش مى‌كنند، پس علم را فراگيريد چون علم وسيله قرب و نزديكى شما به خداوند است، و فراگيرى علم، بر هر فرد مسلمانى فريضه است.

22ـ مَنْ زارَ عالِماً فَكَأنَّما زارَني، وَ مَنْ صافَحَ عالِماً فَكأنَّما صافَحَني، وَ مَنْ جالَسَ عالِماً فَكَأنَّما جالَسَني، وَ مَنْ جالَسَني فِى الدُّنْيا أجْلَسْتُهُ مَعى يوْمَ الْقِيامَهِ. (مستدرك الوسائل: ج 17، ص 300، ح 21406)
هر كس به ديدار و زيارت عالم و دانشمندى برود مثل آن است كه مرا زيارت كرده، هر كه با دانشمندى دست دهد و مصافحه كند مثل آن كه با من مصافحه نموده، هر شخصى همنشين دانشمندى گردد، مثل آن است كه با من مجالست كرده، و هر كه در دنيا با من همنشين شود، در آخرت همنشين من خواهد گشت.

23ـ مَنْ تَزَوَّجَ إمْرَأهً لِمالِها وَ كَلَهُ اللّهُ إلَيهِ، وَ مَنْ تَزَوَّجَها لِجَمالِها رَأى فيها ما يكَرَهُ، وَ مَنْ تَزَوَّجَها لِدينِها جَمَعَ اللّهُ لَهُ ذلِكَ. (تهذيب الأحكام: ج 7، ص 399، ح 5)
فرمود: هر كس زنى را به جهت ثروتش ازدواج كند خداوند او را به همان واگذار مى نمايد، و هر كه با زنى به جهت زيبائى و جمالش ازدواج كند خوشى نخواهد ديد، و كسى كه با زنى به جهت دين و ايمانش تزويج نمايد خداوند خواسته‌هاى او را تأمين مى‌گرداند.

24ـ مَنْ قَلَّ طَعامُهُ، صَحَّ بَدَنُهُ، وَ صَفا قَلْبُهُ، وَ مَنْ كَثُرَ طَعامُهُ سَقُمَ بَدَنُهَ وَ قَسا قَلْبُهُ. (تنبيه الخواطر، معروف به مجموعه ورّام: ص 548، بحارالأنوار: ج 59، ص 268، ح 53)
هر كه خوراكش كم‌تر باشد، بدنش سالم و قلبش با صفا خواهد بود و هر كس خوراكش زياد باشد، امراض جسمى بدنش و كدورت، قلبش را فرا خواهد گرفت.

25ـ لا تُشْبِعُوا، فَيطْفأ نُورُ الْمَعْرِفَهِ مِنْ قُلُوبِكُمْ. (مستدرك الوسائل: ج 16، ص 218، ح 19646)
شكم خود را از خوراك سير و پر مگردانيد، چون كه سبب خاموشى نور عرفان و معرفت ـ در افكار و ـ قلب‌هايتان مى‌شود.

26ـ مَنْ تَوَلّى عَمَلا وَ هُوَيعْلَمُ أنَّهُ لَيسَ لَهُ بِأهْل، فَلْيتُبَّوَءُ مَقْعَدُهُ مِنَ النّارِ. (تاريخ إلاسلام: ج 101ـ120، ص 285)
هر كه رياست و مسئوليتى را بپذيرد و بداند كه اهليت آن را ندارد ـ در قبر و قيامت ـ جايگاه او پر از آتش خواهد شد.

27ـ إنَّ اللّهَ عَزَّ وَجَلَّ لَيبْغِضُ الْمُؤْمِنَ الضَّعيفِ الَّذي لادينَ لَهُ، فَقيلَ: وَ ما الْمُؤْمِنُ الضَّعيفُ الَّذي لا دينَ لَهُ؟ قالَ: اَلذّي لا ينْهى عَنِ الْمُنْكَرِ. (وسائل الشّيعه: ج 16، ص 122، ح 21139)
همانا خداوند مؤمنى را كه ضعيف و بى‌دين است، دشمن مي‌داند. سئوال شد: مؤمن ضعيف و بى‌دين كيست؟ پاسخ داد: كسى كه نهى از منكر و جلوگيرى از كارهاى زشت نمى‌كند.

28ـ صَدَقَهُ السِّرِّ تُطْفِىءُ الْخَطيئَهَ، كَما تُطْفِىءُ الماءُ النّارَ، وَ تَدْفَعُ سَبْعينَ باباً مِنَ الْبَلاءِ. (مستدرك الوسائل: ج 7، ص 184، ح 7984)
صدقه‌اى كه محرمانه و پنهانى داده شود، سبب پاكى گناهان است، همان طورى كه آب، آتش را خاموش مى‌كند، همچنين صدقه هفتاد نوع بلا و آفت را بر طرف مى‌نمايد.

29ـ عَجِبْتُ لِمَنْ يحْتَمى مِنَ الطَّعامِ مَخافَهَ الدّاءِ، كَيفَ لايحْتمى مِنَ الذُّنُوبِ، مَخافَهَ النّارِ. (بحارالأنوار: ج 70، ص 347، ح 34)
عجّب دارم از كسانى كه نسبت به خورد و خوراك خود اهميت مى‌دهند، تا مبادا مريض شوند وليكن اهميتى نسبت به گناهان نمى‌دهند و باكى از آتش‌سوزان جهنّم ندارند.

30 ـ حُبُّ الْجاهِ وَ الْمالِ ينْبِتُ النِّفاقَ فِى الْقَلْبِ، كَما ينْبِتُ الْماءُ الْبَقْلَ. (تنبيه الخواطر، معروف به مجموعه ورّام: ص 264)
علاقه نسبت به رياست و ثروت، سبب روئيدن نفاق در قلب و درون خواهد شد، همان طورى كه آب و باران سبب روئيدن سبزيجات است.

31ـ مَنْ اَصابَ مِنْ إمْرَأه نَظْرَهً حَراماً، مَلاَاللّهُ عَينَيهِ ناراً. (مستدرك الوسائل: ج 14، ص 270، ح 16685)
هركس نگاه حرامى به زن نامحرمى بيفكند، خداوند چشم‌هاى او را پر از آتش مى‌كند.

32ـ حَسِّنُوا أخْلاقَكُمْ، وَ ألْطِفُوا جيرانَكُمْ، وَ أكْرِمُوا نِسائَكُمْ، تَدْخُلُوا الْجَنّهَ بِغَيرِ حِساب. (أعيان الشّيعه: ج 1، ص 301)
رفتار و اخلاق خود را نيكو سازيد، نسبت به همسايگان با ملاطفت و محبّت برخورد كنيد، زنان و همسران خود را گرامى داريد تا بدون حساب وارد بهشت شويد.

33ـ اَلْمَرْءُ عَلى دينِ خَليلِهِ، فَلْينْظُر أحَدُكُمْ مَنْ يخالِطُ. (أمالى طوسى: ج 2، ص 132، بحارالأنوار: ج 71، ص 192، ح 12)
انسان بر روش و اخلاق دوستش پرورش مى‌يابد و شناخته مى‌شود، پس متوجّه باشيد با چه كسى دوست و همنشين هستيد.

34ـ اَلصَّدقَهُ بِعَشْر، وَ الْقَرْضُ بِثَمانِيهَ عَشَرَ، وَ صِلَهُ الرَّحِمِ بِأرْبَعَهَ وَ عِشْرينَ. (مستدرك الوسائل: ج 7، ص 194، ح 8010)
پاداش و ثواب دادنِ صدقه 10 برابر درجه، و دادن قرض‌الحسنه 18 درجه، و انجام صله رحم 24درجه افزايش خواهد داشت.

35ـ لا يمْرُضُ مُؤْمِنٌ وَ لا مُؤْمِنَهٌ إلاّ حَطّ اللّهُ بِهِ خَطاياهُ. (جامع الأحاديث: ج 3، ص 89، ح 35، مستدرك الوسائل: ج 2، ص 66، ح 1422)
هيچ مؤمن و مؤمنه‌اى مريض نمى‌شد مگر آن كه خطاها و لغزش‌هايش پاك و بخشوده مى‌شود.

36ـ مَنْ وَقَّرَ ذا شَيبَه فِى الاْسْلامِ أمَّنَهُ اللّهُ مِنْ فَزَعِ يوْمِ الْقِيامَهِ. (كافى: ج 2، ص 658، ح 3، بحارالأنوار: ج 7، ص 302، ح 53)
هر كس بزرگ‌سال مسلمانى را گرامى دارد و احترام كند، خداوند او را در قيامت از سختى‌ها و مشكلات در أمان مى‌دارد.

37ـ كُلُّ عَين باكِيهٌ يوْمَ الْقِيامَهِ إلاّ ثَلاثَ أعْين: عَينٌ بَكَتْ مِنْ خَشْيهِ اللّهِ ، وَ عَينٌ غُضَّتْ عَنْ مَحارِمِ اللّهِ، وَ عَينٌ باتَتْ ساهِرَهً فى سَبيلِ اللّهِ. (ثواب الأعمال: ص 211، ح 1، بحارالأنوار: ج 46، ص 100، ح 88)
تمامى چشم‌ها در روز قيامت گريانند، مگر سه دسته: 1 ـ آن چشمى كه به جهت خوف و ترس از عذاب خداوند گريه كرده باشد. 2 ـ چشمى كه از گناهان و موارد خلاف بسته و نگاه نكرده باشد. 3 ـ چشمى كه شب‌ها در عبادت و بندگى خداوند متعال بيدار بوده باشد.

38ـ سادَهُ النّاسِ فِى الدُّنْيا الأسْخِياء، سادَهُ النّاسِ فِى الاخِرَهِ الاْتْقِياء. (أعيان الشّيعه: ج 1، ص 302، بحارالأنوار: ج 68، ص 350، ح 1)
سرور و سيد مردم در دنيا افراد سخاوتمند خواهند بود، و سيد و سرور انسان‌ها در قيامت پرهيزكاران هستند.

39ـ وَ عَظَني جِبْرئيلُ: يا مُحَمَّدُ ، أحْبِبْ مَنْ شِئْتَ فَإنَّكَ مُفارِقُهُ، وَ اعْمَلْ ما شِئْتَ فَإنَّكَ مُلاقيهِ. (أمالى طوسى : ج 2، ص 203، بحارالأنوار: ج 68، ص 188، ح 54)
جبرئيل مرا موعظه و نصحيت كرد: با هر كس كه خواهى دوست باش، بالأخره بين تو و او جدائى خواهد افتاد. هر چه خواهى انجام ده، ولى بدان نتيجه و پاداش آن‌را خواهى گرفت.

40ـ اَوْصانى رَبّى بِتِسْع: اَوْصانى بِالاْخْلاصِ فِى السِّرِّ وَ الْعَلانِيهِ، وَ الْعَدْلِ فِى الرِّضا وَ الْغَضَبِ، وَ الْقَصْدِ فِى الْفَقْرِ وَ الْغِنى، وَ اَنْ أعْفُوَ عَمَّنْ ظَلَمَنى، وَ أعطِي مَنْ حَرَمَنى، وَ أصِلَ مَنْ قَطَعَنى، وَ اَنْ يكُونَ صُمْتى فِكْراً، وَ مَنْطِقى ذِكْراً، وَ نَظَرى عِبْراً. (أعيان الشّيعه، ج 1، ص 300، بحارالأنوار: ج 74، ص 139، ضمن ح 1)
پروردگار متعال، مرا به 9 چيز سفارش نمود: اخلاص در آشكار و پنهان، دادگرى در خشنودى و خشم، ميانه‌روى در نياز و توانمندى، بخشيدن كسى كه در حقّ من ستم روا داشته است، كمك به كسى كه مرا محروم گردانده، ديدار خويشاوندانى كه با من قطع رابطه كرده‌اند، و اين كه خاموشي انديشه و سخنم، و يادآورى خداوند را، و نگاهم عبرت و پند باشد.

برگرفته از سايت آيت‌الله محمدتقي بهجت (ره)

محمد، نورانی ترین چراغ

2010-03-04T10:23:00.000+03:30

سیمای محمد (ص)

موی سرش از نرمه گوش پائین تر نمی آمد و اگر بلندتر می شد، میان موها را می شکافت به طرفین. پیشانی بلندی داشت و ابروان کمانی. دندانهایی صاف، سفید و زیبا. بینی باریک و کشیده. هرگاه پهلوی چراغ می نشست، نور چراغ رخت برمی بست.
مسرور که می شد، چشم بر هم می نهاد و آرام آرام لبخند روی لبهایش جاری می شد. ملیح می شد، پیامبر. گاهی وقتها هم دانه های سفید تگرگ، میان آن صورت رویایی و دلنشین می نشستند و دلبری اش را صدچندان می کردند. با اینکه نوجوانی بیش نبود، اما هرگز بلند نمی خندید. هدیه را می پذیرفت، حتی اگر جرعه ای شیر می‌بود. انگشتر نقره در دست راست می کرد و لباس سفید می پوشید و خربزه و انگور را بسیار دوست می داشت.

به عدد رگ‌های بدن

با دست خود دام ها را می بست و شیر می دوشید؛ خودش. همیشه خود افسار شترش را می گرفت. نعلین و جامه اش را خود، پینه می کرد. زیراندازش حصیر بود و بالشش لیف خرما. نان جو می خورد و خرما. هرگز سه روز متوالی نان گندم نخورد. روزه را با خرما و اگر نبود با آب افطار می کرد. اغلب یک روز در میان روزه می گرفت. از مجلسی برنمی خاست، مگر اینکه 25 بار در آنجا استغفار می کرد. اغلب رو به قبله می نشست. هر روز سیصد و شصت مرتبه به عدد رگهای بدن، می گفت: «الحمدلله رب العالمین، کثیرا علی کل حال.»

تو اینجا چه کار می کنی؟

در تاریکی شب کنار کعبه ایستاده بودند و به صدای محمد که داشت قرآن می خواند، گوش می کردند... اصلا متوجه روشن شدن هوا نشدند. با طلوع خورشید، چهره های همدیگر را دیدند و...

- تو اینجا چکار می کنی؟
- خودت برای چه از دیشب تا حالا اینجا ایستاده ای؟
- هر دوی شما حماقت کرده اید؟ نمی گویید...
- پس شما چی؟
- من می خواستم بدانم اینکه ادعای پیامبری می کند، چه چیزی در چنته دارد. همین!
- ولی انصافاً صدای زیبایی دارد.
- خجالت بکشید، سحرتان کرده. برای شما زشت است!
- یک‌بار که عیبی ندارد، قول بدهیم دیگر اینطرف ها پیدایمان نشود، آخر ما ...
- بله اگر مردم ما را اینجا ببینند، روزگارمان سیاه می شود.
- بهتر است زودتر برویم. آفتاب کاملا همه جا را روشن کرده است.

فردا صبح دوباره همدیگر را دیدند و باز بگومگو شروع شد. ابوجهل و ابوسفیان و اخنس ابن شریق! آمده بودند قرآن محمد را بشنوند!

اگر نمی آمدم...
هنوز مسجد تکمیل نشده بود، برای حرفهایش کنار کنده نخلی می ایستاد که همسایه مسجد محسوب می شد. به آن تکیه می داد و خطبه می خواند. چند روزی نگذشته بود که مردی آمد و منبری را که خود برای پیامبر(ص) ساخته بود، به داخل مسجد برد. اولین باری بود که روی منبر می نشست. هنوز بسم الله را تمام نکرده بود که صدای ناله عجیبی همه را متعجب کرد. به سرعت از مسجد بیرون دوید. مردم هم به دنبالش. بیرون که رسیدند، دیدند کنار همان کنده ایستاده است و دست به تنه اش می کشد. ناله قطع شده بود. رو کرد به مردم و گفت: «اگر نمی آمدم تا قیامت ناله می کرد.» از آن پس به «او» ستون حنانه می گفتند. عرب به کسی که ناله های سوزناک می کند «حنانه» می گوید.

جادوگری!

گفتند: «اگر پیامبری باید معجزه کنی.»
- آنوقت ایمان می آورید؟
- آری.
- خب بگوئید.
گفتند: «آن درخت را بگو از ریشه کنده شود و این جا بیاید.» اشاره ای کرد. درخت از زمین کنده شد و روی ریشه ها تا پیش پیامبر دوید و سایه اش را بر سرش انداخت.گفتند: «درخت دو نیم شود.» گفت و شد. گفتند: «حالا به هم بچسبد.» گفت و شد. گفتند: «بگو برگردد.» گفت و برگشت. گفتند تو جادوگری!

- «می دانستم ایمان نمی آورید. می بینمتان که در بدر کشته می شوید و جنازه تان را درون چاه می اندازیم...»
در بدر کشته شدند و جنازه شان در چاه انداخته شد.

گردو بیاورید و مرا بخرید

دیر کرده بود. هیچ وقت برای نمازجماعت دیر نمی آمد. نگرانش شدند و رفتند دنبالش. توی کوچه باریکی پیدایش کردند. دیدند روی زمین نشسته، بچه ای را سوار کولش کرده و برایش نقش شتر را بازی می کند.

- از شما بعید است، نماز دیر شد.رو به بچه کرد و گفت: «شترت را با چند گردو عوض می کنی» و بچه چیزی گفت. گفت بروید گردو بیاورید و مرا بخرید. کودک می خندید، پیامبر هم.

خرما با هسته!

نشسته بودند دور هم خرما می خوردند. هسته خرماهایش را یواشکی می گذاشت جلوی علی. بعد از مدتی گفت: «پرخور کسی است که هسته خرمای بیشتری جلویش باشد.» همه نگاه کردند. جلوی علی(ع) از همه بیشتر بود. علی(ع) گفت: «ولی من فکر می کنم پرخور کسی است که خرماهایش را با هسته خورده.» همه نگاه کردند. جلوی پیامبر(ص) هسته خرمایی نبود. «همه» خندیدند.

به گزارش خبرآن‌لاین،

چاپ هشتم کتاب « پیامبر (ص) - داستانک‌هایی از حیات نورانی پیامبر اعظم(ص) » از سوی انتشارات کتاب دانشجویی روانه بازار شد. در مقدمه این کتاب ذکر شده است که به خاطر انتخاب قالب روایی و داستانی برای بیان تاریخ در برخی موارد متون عینی برداشت نشده اما داستان‌ها از فحوای تاریخ است و 70 داستان کوتاه این کتاب تحفه‌ای است به پیشگاه بی‌بدیل حضرت ختمی مرتبت. این کتاب که در حاشیه صفحات، حاوی احادیث و شرح کوتاهی از برخی خصائل اخلاقی - مدیریتی پیامبر اعظم(ص) است با قیمت 700 تومان روانه بازار نشر شده است. متون بالا برخی از داستانهای این کتاب است که به مناسبت میلاد فرخنده حضرت خاتم‌الانبیاء (ص) منتشر شده است.

تولد پیامبر اکرم (ص) و امام جعفر صادق (ع) بر همه مسلمانان و همه رهروان حقیقت گرامی باد

آنقدر مبارک است تولد ایشان که خدا هم در این روز برای بندگانش « باران رحمت » می فرستد.

روایت یاران صدر از همایش امام موسی صدر انسان عقل و اخلاق

2010-03-04T10:09:00.005+03:30

جمعه – فرودگاه مهرآباد

قرار است ساعت ۱۲:۳۰ به سمت مشهد پرواز کنیم. بعد از علیرضا محمودی، ما اولین نفراتی هستیم که به فرودگاه می رسیم. همانجا محمدحسین محمودیان (مستندساز) را هم دیدیم. بعد از ما، خانم صدر و برادرش، حمید صدر آمدند. مهندس فیروزان هم آمد. دکتر مهتدی، آیت الله امجد و پسرشان، دکتر امامی، حجه الاسلام باقر خسروشاهی و چند نفر دیگر که بعضی ها در طول سفر شناختیم – مثل همسر سفیر لبنان- و بعضی ها را هم تا آخر نشناختیم، همسفرمان بودند. قرار بود سیدعلی صدر، برادر امام هم همسفر ما باشد که احتمالا به دلیل کسالت نیامدند. دکتر کاظم صدر را هم ندیدیم و فکر کردیم ایشان هم نیست.

پرواز طبق معمول تاخیر داشت و یکساعت بعد از زمان اعلام شده انجام شد.

همان روز – مشهد

در فرودگاه مشهد مهدی فرخیان، از اعضای موسسه فرهنگی تحقیقاتی امام موسی صدر و یکی از دوستان یاران صدری به استقبالمان آمدند. همانجا، از چهره آقای فرخیان می شد فهمید که این چند روز چقدر دوندگی کرده. محمدعلی فیروزان، نوه امام را هم در فرودگاه دیدیم که بعدا با او بیشتر آشنا شدیم. قد بلندش ناخودآگاه مرا یاد پدربزرگش می انداخت و تصور می کردم امام با آن قامت و چهره چه ابهت و جذبه ای دارد.

همان روز – مشهد – مهمانسرای دانشگاه

محل اقامت مهمانان همایش، جز مهمانان لبنانی، مهمانسرای دانشگاه فردوسی مشهد بود. جلوی در مهمانسرا دکتر کاظم صدر به استقبال آمد و ما که تصور می کردیم ایشان غایب است، خوشحال شدیم. بقیه دوستان موسسه را هم آنجا دیدیم که از روز قبل آمده بودند.

بعد از ظهر به زیارت امام هشتم گذشت. آن هم در هوای خنک و دلچسب مشهد که می شد راحت در صحن انقلاب نشست و محو تماشا شد.

شب از فرصت استفاده کردیم و با دکتر کاظم صدر گپی زدیم در طبقه چهارم مهمانسرا. حین صحبت های ما آقای فرخیان همچنان در تلاش و رفت و آمد بین مهمانسرا، دانشگاه و هتل بود تا با مهمانان لبنانی مصاحبه کند. برای کمک اعلام آمادگی کردیم، اما دوستان موسسه خواستند این بار ما فقط مهمان باشیم و خودشان همه کارها را انجام دادند.

شنبه – دانشگاه فردوسی مشهد

قرار بود همایش ساعت ۸:۳۰ صبح شروع شود.خودمان را بموقع به دانشگاه رساندیم. ما با دوست مشهدی مان آمدیم و بقیه مهمانان
کمی در مهمانسرا منتظر شدند تا ما هم به اتوبوس برسیم که باعث شرمندگی ما شد!

در طول مسیر یکی دو بنر همایش را دیدیم. هوای مشهد بیشتر بهاری بود تا زمستانی. وارد دانشگاه که شدیم، تبلیغ همایش بیشتر شد. ما با مهمانان لبنانی رسیدیم.

گوشه سالن دانشکده علوم اداری و اقتصادی، نمایشگاه کتاب موسسه با تخفیف ۵۰ درصدی برپا بود. قرار بود کتاب های تفسیر قرآن امام اینجا رونمایی شود. با وجود بدقولی های همیشگی ایرانیان – و این بار چاپخانه – کتاب به همایش رسید که هیچ، کتاب «لبنان به روایت امام موسی صدر و دکتر چمران» هم بعد از ۲۴ سال دوباره چاپ شد.

در راهروی بین نمایشگاه کتاب تا سالن همایش چند عکس امام نصب شده بود که کاش بیشتر بود.

داخل سالن با بنر بزرگی از طرح همایش تزئین شده بود و در اطراف دو سه جمله امام صدر روی پارچه نوشته شده بود.

همان روز – همایش بین المللی امام موسی صدر، انسانِ عقل و اخلاق

همایش حدود ساعت ۹ شروع شد. در کنداکتوری که داخل پکیج همایش بود، بجای اسم حمید صدر، اسم خانم حوراء صدر – دختر امام صدر و مدیر موسسه فرهنگی امام در ایران – نوشته شده بود. برای ما که می دانستیم خانم صدر هیچوقت صحبت نمی کنند، اتفاق کاملا غیرمنتظره ای بود.

قبل از اینکه از سخنرانی خانم صدر مطمئن شویم، صحبت های دکتر عاشوری، رئیس دانشگاه قابل توجه بود؛ همان ابتدای صحبت همینکه نام امام موسی صدر را آورد، بغض کرد! صحبت هایش هم خوب و منسجم بود و بر آزادی امام صدر تاکید کرده بود.

وقتی مجری برنامه از خانم صدر دعوت کرد، فهمیدیم که چقدر خوب شد که به همایش آمدیم! این را هم فهمیدیم که ایشان سخنران قابلی هستند، مانند پدر. با کلامی فصیح، آرام اما گیرا، با طمانینه و البته قاطع. این را هم فهمیدیم که چرا خانم صدر حاضر به صحبت نیست؛ آنجا که وقتی صحبت به اسارت امام رسید، صدایشان لرزید. باید آنجا باشی تا بفهمی لرزش صدای دختری که زمان ربودن پدر نوجوان بوده و امروز مادر است و مقابل فرزندش از مظلومیت پدر شکایت می کند، یعنی چه. باید یادت باشد که فرزندان موسی صدر، آنقدر نجیبند که در همه این سال ها این درد را در سینه نگه داشته اند و مقابل تعارفات ظاهری همه بی تفاوتان لبخند زده اند و یک تنه بار این پرونده را به دوش کشیده اند. باید یادت باشد اگر تو چندسالی ست امام صدر را شناخته ای و برایش بی تابی، آنان سی و یک سال است هر روز و هر لحظه زندگی شان اینگونه که نه، صدها برابر بیشتر از حال تو بوده است.

خانم صدر بسیار زیبا و عالی سخن گفت. هم از اندیشه امام گفت، هم از بی تفاوتی ها و کار نکردن ها انتقاد کرد. هم ویژگی های پدر را توضیح داد و برای گسترش اندیشه امام اظهار امیدواری کرد و هم صحبت را با این جمله تمام کرد که: «امید آن دارم که این همایش بتواند راهی برای آزادی او نیز بگشاید.»

بعد از خانم صدر، سفیر لبنان و شیخ مصطفی ملص، از متفکرین سنی لبنان صحبت کردند. قبلا شنیده بودیم که عرب ها سخنرانان قابلی هستند، اما در اینجا از نزدیک دیدیم؛ آنقدر با شور و هیجان حرف می زنند که حتی کسانی را که عربی نمی فهمند جذب می کند. صحبت های هردو جالب بود و صحبت های سفیر می توانست جالب تر باشد، اگر مترجم جملات بیشتری را ترجمه می کرد! ضعف این آقای مترجم تا آخر همایش صدای خیلی ها را در آورد که نگران مهمانان لبنانی بودند و اینکه به آنان سخت نگذرد در ایران. اشکال مترجم هم بیشتر مربوط به دانشگاه بود که با حضور چند نفر دیگر سعی شد جبران شود.

سخنران دیگر افتتاحیه آیت الله واعظ زاده خراسانی بود که سابقه دوستی قدیمی با امام دارد و با وجود کهولت سن اولین نفری بود که وارد سالن شد.

موقع سخنرانی ایشان عکس تازه ای از امام موسی صدر در اوایل دهه ۴۰ نشان داده شد که بعد از تاسیس دانشگاه مشهد، در آنجا گرفته شده بود و آقای واعظ زاده هم در آن حاضر بود.

در برنامه افتتاحیه قرار بود دو مقاله ارائه شود که بدلیل کمبود وقت فقط یکی از آنان ارائه شد و مقاله دوم به برنامه بعدازظهر موکول شد. مقاله اول که درباره «پدیده فهم قرآن از دیدگاه امام موسی صدر» بود، با وجود کمی وقت برای همه جالب بود.

از نکات جالب توجهی که در نگاه اول به کنداکتور همایش به چشم می آمد، حضور چهار عضو هیئت علمی دانشگاه مشهد بود که علاقمند به اندیشه امام صدر شده اند. اتفاقی که اگر در جاهای دیگر هم تکرار شود، می تواند اندیشه امام را وارد حوزه دانشگاهی کند.

از کارهایی که ما در همایش انجام دادیم، استفاده از فرصت پیش آمده برای صحبت و آشنایی با بقیه آمهمانان بود. ما هم از این فرصت برای صحبت با چند نفر استفاده کردیم، سعید ابوطالب، نماینده دوره هفتم مجلس و عضو کمیته پیگیری سرنوشت امام موسی صدر در زمان نمایندگی، محمودیان، سازنده مستند روایت فتح درباره امام موسی صدر، مسعود نوری و امیر لطفی، از سخنرانان. در صحبت با دو نفر اول انتقادهایمان را هم گفتیم، بخصوص به ابوطالب. برخلاف انتظار من که همیشه تصور می کردم او آدم سردی ست، بسیار گرم و خوشرو برخورد کرد و همه انتقادهای ما را شنید. بعضی را جواب داد، بعضی چیزها را توضیح داد و بعضی حرف ها را هم قبول کرد. تاکید هم کرد که من هم در موضع شما هستم. ما گفتیم این حرف ها را به شما می گوییم تا شما به گوش آنانی که دست ما بهشان نمی رسد، برسانید. محمودیان از اینکه شنید جمعی از علاقمندان دور هم جمع شده اند بسیار خوشحال شدو اظهار علاقه کرد در تهران همدیگر را ببینیم.

غیر از اینها، یکی از دانشجویان دانشگاه آزاد قوچان هم سراغ بچه های موسسه رفت برای راهنمایی درباره برگزاری یک همایش درباره امام. خانم سفیر هم بعدازظهر با مترجمش سراغ من آمد تا سوال کند لبنانی هستم یا ایرانی! من هم که به شنیدن این سوال عادت داشتم، گفتم ایرانی.

نکته ای که اگر کمی دقت می کردی جلب توجه می کرد، تاکید اکثر سخنرانان به آزادی امام موسی صدر بود. با اینکه همایش کاملا علمی بود و مقالات علمی ارائه شده بود و این صحبت ها معمولا رسم نیست، اما سخنرانان با تعبیرهای جالبی صحبتشان را تمام کردند. یکی امام را «حیّ موجود» خواند و دیگری خطاب به صاحب الزمان(عج) از امام سوال کرد.

موضوعات مقالات متنوع بود. از مساله پیگیری سرنوشت امام، تا رویکرد تربیتی و گفتمان سیاسی امام و ابعاد اجتماعی جنبش امام و … . از آنجایی که مقالات رسیده به همایش بیشتر از حد انتظار بود، تعداد مقالات برگزیده هم زیاد شد و برنامه کمی فشرده برگزار شد. قرار بود مجموعه مقالات همایش هم همینجا توزیع شود که بدلیل کارهای ویراستاری و آماده کردن مقالات برای چاپ، ممکن نشد.

یکی از دوستان سابقا خبرنگار مشهد، از استقبال و پوشش خبری خوب خبرنگاران خبر داد. در طول همایش غیر از یکی دو نفر از بچه های موسسه که مشغول عکس و فیلم بودند، بقیه را ندیدیم. بعدازظهر که چشممان به عنوان اتاق خبر کنار سالن همایش افتاد، تازه علت غیبت دوستان را فهمیدیم؛ از صبح همایش بشدت مشغول انتشار اخبار همایش بودند که بموقع برسد و سایت ها دیگر بهانه دیر رسیدن خبرها را نداشته باشند! بعداز ظهر، خبرنامه همایش و دی وی دی برنامه افتتاحیه پخش شد تا نتیجه زحمت دوستان را ببینیم.

این را هم بگویم که در پکیج همایش، غیر از کنداکتور برنامه، چند سی دی و بروشور درباره استان خراسان و مشهد بود که مشخص بود دستپخت میزبانمان است. عکس هایی از امام موسی صدر، فرم نظرسنجی همایش و عضویت در سایت موسسه و ویژه نامه همایش هم داده می شد. نشریه این برنامه، ظاهر کاملا متفاوتی با نشریات معمول این همایش ها داشت.

در آخر همایش، دکتر وکیلی دبیر همایش با جمع بندی مطالب ارائه شده، باز هم بر لزوم انجام اقدامات لازم و موثر برای روشن شدن سرنوشت امام و پیگیری های قضایی تاکید کرد. همایش کمی دیرتر از زمان اعلام شده تمام شد.

شب – مهمانسرا – بعد از همایش

تعدادی از مهمانان برنامه همان شب به تهران برگشتند، از جمله آقای حمید صدر که باوجود اشتیاقی که به گفت و گو با ایشان داشتیم، متاسفانه فرصت فراهم نشد. ما هم مثل قبل منتظر فرصت دیگری هستیم.

شب با وجود خستگی زیاد دوست عزیزمان، آقای فرخیان، کمی درباره همایش صحبت کردیم و از تلاش همه تشکر کردیم.

یک شنبه – مشهد

ساعت های قبل از پرواز به زیارت دوباره و آخر امام رضا (ع) گذشت. قبل از رفتن به فرودگاه فرصت نشد دوستان باقیمانده را ببینیم. با عجله خودمان را به فرودگاه رساندیم، اما باز هم با چند دقیقه تاخیر به تهران برگشتیم.

همان روز – فرودگاه مهرآباد

برگشتن به خانه، بعد از یک همایش دلچسب خوب است و رسیدن پایت به زمین، بعد از پرواز با هواپیمایی نگران کننده ایران! دلچسب تر! برگشتیم سر سایت و باقی کارهایمان.

برگرفته از سایت یاران صدر

صلح، پيوند پاينده اسلام و مسيحيت

2010-01-01T13:44:00.003+03:30

متن پیش رو پيام امام موسى صدر به مناسبت عاشورا در 1 دی 1356 مطابق با 22 دسامبر 1977 است. در آن سال عاشوراى حسينى با ايام ميلاد حضرت مسيح مقارن شده بود و همين مقارنت باعث شد تا امام موسى صدر اين پيام را به مردم لبنان بدهد. (اين متن به نقل از روزنامه‏هاى النهار و الانوار ترجمه شده است.)

مردم لبنان! 1337 سال پيش در سال 61 هجرى، در چنين روزهايى، حسين‏ (ع)، پسر على (‏ع) و فاطمه (‏س)، و نواده پيامبر اكرم (‏ص)، با همه خويشان و يارانش شهادت را پذيرا شد. پيكرهاى لِه‏شده ايشان چندين روز در سرزمين كربلا در معرض وزش بادهاى داغ و آفتاب سوزان و شنهاى روان صحرا قرار داشت. هم‏زمان، خانواده او و خانواده‏هاى همراهانش براى اسارت و كوچ اجبارى، در بدترين شرايط، به شهرهاى دور، آماده مى‏شدند.

بعدها، در چنين روزهايى، در همان مكان، پرچمهاى انقلابى توفنده برافراشته شد و حكومت سركشان را درهم كوبيد و تختهاى آنان را به لرزه در آورد و آنان را از روى زمين و صفحه تاريخ پاك كرد. انقلابى كه از كربلا نشئت گرفت و فراگير شد و به سرزمينهاى دور و نزديك رفت، تنها يكى از آثار شهادت حسين‏ (ع) و پرتو ناچيزى از مشعل فروزانى بود كه حسين‏ (ع) در نيمه دوم قرن اول هجرى برافروخت.

آوردگاهى كه نبرد عاشورا در آن شكل گرفت در حقيقت همان آوردگاه ارزشهاى انسانى است كه هرگز از ايمان جدا نيست و ابعاد آن با آدمى و حياتش، در هر زمان و زمانى ادامه مى‏يابد. ديواره‏هاى زندان خويشتن آدمى را درهم مى‏كوبد، ميان او و همنوعانش پيوند برقرار مى‏كند و انسان را به موجودى سترگ بدل مى‏سازد كه شخصيتى فراتر از محدوده‏هاى زمانى و مكانى و توانمندتر از انسان عادى مى‏يابد.

حسين‏ (ع) ارزشها را با شهادت خود پاس داشت، با مرگ خود حياتى دوباره بخشيد، با خون خويش بر پيشانى تاريخ منقوش ساخت و پس از آنكه دلها را لرزاند و عقلها را با ژرفاى مصيبت از خواب بيدار كرد، آنها را در اعماق دل و ذهن انسانها رسوخ داد.

انسانهاى همروزگار حسين‏ (ع) در بالاترين مراتب انحراف مى‏زيستند، انحراف فراگيرى كه با به بيراهه رفتن حكومتها آغاز گرديد، سپس همه بخشهاى جامعه را فراگرفت، سرانجام به جانها و وجدانها سرايت كرد و يا آنها را مسخّر و زرخريد خود گردانيد يا بر آنها نفوذ و غلبه يافت.

خلافت متعهد و پاسخگو به سلطنتى موروثى بدل گشت كه بنا به ميل خود فرمان مى‏داد و آنچه را خود مى‏خواست اجرا مى‏كرد. جهاد، كه درى از درهاى بهشت بود، به ماجراجوييهاى كاسبكارانه تغيير ماهيت داد. اموال عمومى از بيت المال به خزانه‏هاى سلطان انتقال يافت. مناصب از دست شايستگان كاردان بيرون رفت و در اختيار دونان قرار گرفت. حيات و آزادى آدمى هيچ ارزشى نداشت. آنگاه كه حاكم بر او خشم مى‏گرفت، او يا در مرج عذرا به قتل مى‏رسيد يا به ربذه تبعيد مى‏شد يا به واسطه مزدورانى كه صدر اسلام را درك كرده بودند، با جعل حديث، مورد حمله واقع مى‏شد. اين رويدادها رخ مى‏دهند، منكرات و بدعتها پديد مى‏آيند و تكرار مى‏شوند و در برابر خود هيچ مانع يا معترض يا دست كم پرسشگرى نمى‏يابند.

اما در اين سال و در لبنان، اين مناسبت بزرگ ابعادى نو مى‏يابد و اين ناشى از سرشت تعامل تاريخ و جغرافيا در قضايايى است كه با حيات عمومى انسان پيوند دارد. پس از فتنه داخلي اى كه ارزشها را به مسلخ برد، آنهم ارزشهايى كه حسين‏ (ع) با شهادتش حياتى دوباره به آنها بخشيده بود، چگونه مى‏توان با آن خاطره بزرگ و مفاهيم برآمده از آن زيست و از آن الهام گرفت؟

در برابر اين جنبه منفى، نقطه مثبتى هست كه آن نيز خاص لبنان است، هر چند ابعادى جهانى نيز در كنار دارد. امسال سالگرد شهادت حسين (‏ع) در آستانه سالروز ميلاد حضرت مسيح (‏ع) صورت مى‏گيرد، روزى كه ارزشهاى والاى معنوى، به رغم موانع مادى، به پيش رفت، روزى آكنده از مفهوم صلح و بلكه روز صلح و آشتى. از سوى ديگر، اين دو مناسبت با آغاز سال هجرى و سال ميلادى همزمان شده‏اند. تو گويى آغاز تاريخ جديد لبنان، كه سرشار از خون شهيدان است، از تولد صلح، شادمانى و عظمت الهى برآمده است.

چنين حال و هوايى بدبينى را از ما دور مى‏سازد، هر چند به دليل ارزشهاى ساقط شده در سرزمين عزيزمان و به دليل پيكرهاى به خون غلتيده عزيزان بى‏گناهمان و نيز به دليل تحولات تحريك‏آميز اخير در منطقه، كه از اختلاف قدرتهاى بزرگ و انفجار جنگ سرد ميان آنان در اين نقطه خبر مى‏دهد، شدت اين بدبينى زياد باشد.

رويارويى در نبردى نابرابر از لحاظ اسلحه، تجهيزات و سازمان‏دهى، كه يكى از آثار آن اختلافات داخلى بوده است، همه سرزمينهاى عربى را فرامى‏گيرد تا جنگ سرد بتواند به اهداف خود دست يابد.

در آستانه اين مناسبتهاى بزرگ، گويا پروردگارِ انسان و فرستنده پيامبران و آيينهاى دينى به گونه‏اى خاص به ما يادآورى مى‏كند كه چگونه از عهده اين مصيبتها بر آييم، بر زخمهايمان مرهم نهيم، صفوف خويش را يكپارچه سازيم و در برابر رويدادهاى منطقه موضع بگيريم.

عنايت خداوندى بند بند برنامه كارى ما را ترسيم كرده است: ناديده انگاشتن نقطه نظرات و مواضع خود، غمض عين كردن بر پيامدهاى رويدادهاى اخير، و حتى چشم‏پوشى از منافع شخصى و گروهى، تا ارزشها را دوباره زنده كنيم. تنها ارزشها هستند كه وجود آدمى را شايسته، رشديافته، و جاودان مى‏سازند. با رويكرد دوباره به ارزشها مى‏توان شاهد زايش دوباره صلح در جهان و جانِ زمين و آسمان بود.

صلح ميعادگاه تاريخى و اجتناب‏ناپذير مسيحيان و مسلمانان است؛ چه، از لحاظ تاريخى، نزديكى ميان پيروان اسلام و مسيحيت ضرورت يافته است، به‏ويژه هنگامى كه صهيونيسم ظهور يافته و دندانهاى زهرآگين خود را نشان داده و چنگالهاى خود را به سوى سرزمين ما دراز كرده، آن هم نه فقط براى برافروختن آتش اختلافات مذهبى در كشور و منطقه ما، بلكه مى‏خواهد اين منطقه را به انبار مهمات و دولتهاى كوچك مذهبى تقسيم كند و نه فقط دين ما و مسيحيت را بلكه سيماى دين والاى خود را كه مورد احترام ماست و ما پيامبر راستين آن را مقدس مى‏شماريم مخدوش سازد و ميراث مسيحيت و اسلام و تاريخ، تمدن، فرهنگ و ارزشهاى آن دو را بار ديگر به بازى گيرد.

اين بار با دفعات پيش تفاوت دارد. اگر بازى صهيونيسم با مواريث ما در دورانهاى گذشته همواره به دست افراد يا نهادها صورت پذيرفته است، اين بار بازيگر صحنه دولتى است كه همه افراد و نهادها را به خدمت گرفته و همه تجربه‏هاى پيشين را به كار بسته و از گمراهان، كه اكثريت مطلق در جهان‏اند، مدد گرفته است.

مناسبتهاى امسال، به‏ويژه در لبنان، دربردارنده بشارتى الهى و برخواننده آياتى مبارك است كه مسيحيان را نزديك‏ترين مردم به مسلمانان، و يهوديانِ صهيونيست و مشركان را دورترين مردم از آنان دانسته است. آياتى كه از ما مى‏خواهد تا با فداكارى و گذشت امكان زايش صلح، عشق، ارزشها و همبستگى ملى را فراهم آوريم تا بتوانيم از وطن خويش، جنوب عزيزِ در معرضِ تهديدِ خويش، و از همه داراييهاى خود در برابر خطرهاى كمين‏كرده پاسدارى و از برادران خود پشتيبانى كنيم، همانهايى كه تنها در پى صلحى عادلانه و شرافتمندانه هستند و به صلح شبهه ‏ناك اسرائيلى تن در نمى‏دهند.

در پايان و در اين روزهاى دشوار، به برادرانى كه در پى آزادى سرزمينهاى اشغالى هستند و به مسأله اصلى و بر حق منطقه [مبارزه با اسرائيل] اهتمام دارند يادآور مى‏شويم كه خود را وقف آزادى سرزمينهاى اشغالى و آن مسأله اصلى كنند و هرگز از اين آرمان بزرگ غفلت نورزند. ما علايق قلبى، حاصل فكر، تلاش و دعاهاى خيرمان را نثار آنان مى‏كنيم.

برادران، پيش به سوى گذشت، صلح، وفاق ملى، خيزش لبنان و مقاومت در برابر هرآنچه در پى بازداشتن، مخدوش ساختن يا از نفس انداختن آن است.

به نقل از پایگاه اطلاع رسانی امام صدر

فرا رسیدن سال نو میلادی برای همه مسیحیان جهان و دوستداران صلح که از اندیشه های همه پیامبران بوده است، مبارک باشد

تا تو نباشی، هر روز من عاشوراست

2009-12-30T23:47:00.004+03:30

متن پیش رو حاصل درد دل یاران صدر در شب عاشورا است. شبی که شاید غمناک ترین شب سال باشد. شبی که حزن عالم به دل شیعیان جهان و به دل همه آزادگان جهان فرو می آید که فردا بزرگترین مصلح جهان را، بزرگترین نماد آزادی طلبی و حق خواهی را سر خواهند برید.

فردا عاشوراست. روزی که برایمان اوج مبارزه و جهاد معنا می دهد. فردا عاشوراست، اما نه عاشورای۶١ هجری، عاشورای ١٣٨٨، ایران. پدرانمان برایمان از عاشورای ۵٧ گفته اند. از شعرها و شعارهایشان. از شورها و آرمان هایشان. ….

فردا عاشوراست و صدای امامم در گوش که: « گریستن و برپا کردن مجالس کافی نیست. حسین به اینها نیازی ندارد. حسین شهید راه اصلاح است. »

شیعه که باشی، حتما آرزو کرده ای سال ۶١ هجری می بودی. امامم می گوید: « یا اباعبدالله! روزگار فرصت نداد که در کنار تو باشیم و برای تو بمیریم. ولی روزگار ما را ازاینکه امروز با اسلام تو باشیم باز نمی دارد! … امروز و در این شرایط بزرگداشت شعایر و گوش دادن به گریه، تنها وظیفه ما نیست، بلکه آنچه بر ما واجب است، یاری رساندن به امام حسین در اهدافش است. »

حالا « کل یوم عاشورا » معنا پیدا می کند. اما حسین(ع) را در این زمانه، هزار سال بعد از او، چطور یاری کنم؟

امامم باز هم جواب می دهد: « گریستن و برپا کردن مجالس کافی نیست. حسین به اینها نیازی ندارد. حسین شهید راه اصلاح است…..در زمانه ما، اگر منکر ترک شود و به معروف عمل، و جامعه اصلاح، امام حسین به هدفش از شهادت رسیده است. و امروز، هر اندازه که معروف ترک شود و به منکر عمل، و میان مردم فساد اشاعه یابد، بدین معناست که در این برهه از زمان و این نسل از امت، خون امام حسین را به هدر داده است! »

خب! ما که جزو فاسدان و ستمگران نیستیم. می شود کاری نکرد؟ باز هم صدا می آید: « ستم کردن تنها به این نیست که چیزی را به کسی که شایسته آن نیست بدهیم، بلکه ستم کردن با سکوت دربرابر پایمال شدن حق هم محقق می شود! »

هر روز اینهمه اتفاق می افتد. همه جای دنیا ضعیف و قوی هست. کسی گوشه ای حرفی می زند، کسی پول کسی را می خورد، کسی به زیر دستش زور می گوید. اینها دیگر قانون زندگی ما شده. صدای امام می آید که می گوید: « حق، چه کوچک باشد و چه بزرگ، حق است و ستم، چه کم باشد و چه زیاد، ستم است. راه کج و منحرف از ابتدا تا انتها در انحراف است و همه در یک امتداد هستند. حق کوچک بزرگ می شود و گسترش می یابد و سیلی زدن به صورت یتیم به کشتن حسین علیه السلام می انجامد! »

نه! کار جدی ست. توجیح و مصلحت هم جواب نمی دهد. راستی! در طول تاریخ چقدر ظلم های کوچک را نادیده گرفتیم و ظلم های بزرگتری سرمان آمد؟ چند بار اتفاق افتاد که کسی به ناحق متهم شد، تکفیر شد، حذف شد، اما سکوت کردیم. یا چون مخالفمان بود، لذت بردیم از نبودنش! امروز، اما نالانیم از اینکه حقمان رعایت نمی شود. دیروز، یک نفر و ده نفر بودند، امروز ماییم، ده ها ده ها نفر! کمی که خاطرات جمعی مان را مرور کنیم، مصداق هایش را پیدا می کنیم. حالا چه کنیم؟ مگر من چقدر قدرت دارم؟ با کدام سلاح؟ از کدام راه؟

امام باز هم از حسین (ع) درس می دهد: « حسین می گوید: یزید هر چه بزرگ باشد و سپاهش هرچه عظیم باشد و هر اندازه که عوام فریبی اش گسترده و دامنه دار باشد و هر اندازه که افکارش جهنمی و گسترده باشد، فداکاری را در میدان بیاور، تا همچون دسته های ملخ پراکنده شوند و از تو فرار کنند. »

انگار نه جای سکوت است، نه توجیح، نه مصلحت بازی. انگار دیگر عذری جواب نمی دهد! اگر بدانم ظلمی وجود دارد، هرقدر کوچک، هر قدر تنها و دست خالی، نمی توانم سکوت کنم. سکوت کنم؟ هربار که به واژه « سکوت » می رسم، صدای امامم، سید موسی صدر در همه تاریخ، در همه وجدان ها طنین انداز می شود و همه پرده های غفلت و رخوت را پاره می کند که: « اگر سپاهیان یزید تنها ۲۰ یا ۵۰ تن بودند، آیا باز ممکن بود حسین کشته شود؟ آیا یزید، این زیاد و عمر بن سعد باز می توانستند پیروز میدان شوند؟ قطعا خیر! پس چه چیز سبب شد تا آن فاجعه خلق شود؟ واضح است: فرمان آمران، اقدام عاملان، تایید حامیان و سکوت خاموشان! صریح بگویم: امت آن روز همه در قتل حسین شرکت کردند! همه آن امت، جز اندکی، با گفتار، کردار، رضایت و سکوت خود در خلق فاجعه کربلا مشارکت جستند. »

فردا عاشوراست. عاشورای ۱۳۸۸ هجری شمسیِ ایران. و من هستم با صدای امامم که گویی امروز برایم حرف می زند و انتخاب میان عاشورایی که موسی صدر برایم ترسیم کرده، با عاشورایی که فقط بوی قیمه نذری و هیئت بازی می دهد!

راستی! چه خبر از سید موسی صدر؟ هنوز دربند است؟ هنوز در غربت است؟ هنوز قرار است در اسارت باقی بماند به اسم مصلحت؟

جمله ها را یک بار دیگر بخوان: از کشتن حسین، بزرگ شدن ستم…. تا سکوت خاموشان!

فردا در تقویم عاشوراست، اما تا ظلمی هست و مظلومی، هرروز عاشوراست و هر روز باید انتخاب کنی که در سپاه حسین (ع) باشی یا عمر سعد.

آیا ٣١ سال اسارت معنای مظلومیت نمی دهد؟

فردا عاشورای تقویم است، برای من اما، هر روز که امامم دربند است، عاشوراست!

ما از کدام دسته ایم؟ آمران؟ عاملان؟ حامیان؟ یا خاموشان؟!

برگرفته از سایت یاران صدر

زندگی‌نامه امام موسی صدر

2009-12-26T17:13:00.001+03:30

ولادت و نیاكان

امام موسی صدر در روز 14 خرداد سال 1307 هجری شمسی در شهر مقدس قم دیده به جهان گشود. پدر ایشان مرحوم آیت‌الله سید صدرالدین صدر، جانشین مرحوم آیت‌الله شیخ عبدالكریم حائری مؤسس حوزه علمیه قم و از مراجع بزرگ زمان خود بود. جد پدری ایشان مرحوم آیت‌الله سید اسماعیل صدر، جانشین مرحوم آیت‌الله میرزا حسن شیرازی و مرجع مطلق زمان خود، و جد مادری ایشان مرحوم آیت‌الله حاج‌آقا حسین قمی، جانشین مرحوم آیت‌الله سید ابوالحسن اصفهانی و رهبر قیام مردم مشهد علیه رضا خان بود. جد اعلای امام صدر مرحوم آیت‌الله سید صدرالدین صدر، مرجع بزرگ حوزه اصفهان، و استاد فرهیختگانی چون شیخ مرتضی انصاری، شریف‌العلماء و شیخ هاشم چهارسوقی بود.

تحصیلات حوزوی و دانشگاهی

آیت‌الله سید موسی صدر پس از اتمام سیكل اول و بخش مقدمات علوم حوزوی، در خرداد 1322 رسما به حوزه علمیه قم پیوست، و طی مدتی كوتاه، ضمن بهره گیری از محضر حضرات آیات سید محمد باقر سلطانی طباطبایی، شیخ عبدالجواد جبل عاملی، امام خمینی و سید محمد محقق داماد، دروس دوره سطح را به پایان رسانید. وی از ابتدای بهار 1326 وارد مرحله درس خارج گردید، و تا اواخر پاییز 1338، یعنی قریب 13 سال تمام، از مدرسین بزرگ حوزه‌های علمیه قم و نجف كسب فیض نمود. اساتید اصلی دروس خارج ایشان در قم، حضرات آیات سید حسین طباطبایی بروجردی، محقق داماد، صدر و سید محمد حجت، و در نجف، حضرات آیات سید محسن حكیم، سید ابوالقاسم خویی، شیخ حسین حلی و شیخ مرتضی آل یاسین بودند. امام صدر دروس فلسفی را نزد حضرات آیات سید رضا صدر و علامه سید محمد حسین طباطبایی در قم، و نزد آیت‌الله شیخ صدرا بادكوبه‌ای در نجف فرا گرفت.

دوستان اصلی هم بحث امام صدر را در قم، حضرات آیات سید موسی شبیری زنجانی، سید مهدی روحانی، شهید دكتر بهشتی، سید عبدالكریم موسوی اردبیلی و شیخ ناصر مكارم شیرازی، و در نجف آیت‌الله شهید سید محمد باقر صدر تشكیل می‌دادند.

امام صدر در طول زندگی حوزوی خود شاگردان برجسته‌ای را تربیت كرده است. معروفترین آنان در ایران آیت‌الله شیخ یوسف صانعی از مراجع معظم امروز، و در لبنان شهید سید عباس موسوی دبیر كل سابق حزب‌الله هستند.

امام صدر در كنار تحصیلات حوزوی، دروس دبیرستان خود را به اتمام رساند، در سال 1329 به عنوان اولین دانشجوی روحانی در رشته «حقوق در اقتصاد» به دانشگاه تهران وارد، و در سال 1332 از آن فارغ‌التحصیل گردید.

امام صدر قبل از عزیمت به نجف اشرف، از سوی علامه طباطبایی مسئولیت نظارت بر نشریه «انجمن تعلیمات دینی» را بر عهده گرفت. وی همزمان با تحصیل در حوزه علمیه نجف، به عضویت هیئت امناء جمعیت «منتدی النشر» در آمد، و پس از بازگشت به قم ضمن اداره یكی از مدارس ملی این شهر، مسئولیت سردبیری مجله تازه تاسیس «مكتب اسلام» را عهده دار گردید. از مهمترین اقدامات امام صدر در آخرین سال اقامت در شهر قم، تدوین طرحی گسترده جهت اصلاح نظام آموزشی حوزه علمیه بود، كه با همفكری حضرات آیات دكتر بهشتی، مكارم شیرازی و برخی دیگر از بزرگان امروز صورت پذیرفت.

هجرت به لبنان: اهداف و فعالیتها

امام صدر در اواخر سال 1338 و به دنبال توصیه‌های حضرات آیات بروجردی، حكیم و شیخ مرتضی آل یاسین، وصیت مرحوم آیت‌الله سید عبدالحسین شرف‌الدین رهبر متوفی شیعیان لبنان را لبیك گفته و به عنوان جانشین آن مرحوم، سرزمین مادری خود ایران را به سوی لبنان ترك نمود. اصلاح شئون اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی شیعیان آن روز لبنان از یكسو، و استفاده از ظرفیتهای منحصر به فرد لبنان جهت نمایاندن چهره عاقل، عادل، انساندوست و سازگار با زمان مكتب اهل بیت به جهان از سوی دیگر، اهداف اصلی این هجرت را تشكیل می‌داد. امام صدر برای نیل به این اهداف، و با توجه به جغرافیای اجتماعی و سیاسی لبنان در منطقه و جهان، از همان بدو ورود فعالیتهای خود را در سه حوزه موازی سازماندهی نمود:

1) بازسازی هویت، انسجام و عزت تاریخی طایفه شیعه لبنان

امام صدر از زمستان 1338 و همزمان با آغاز فعالیتهای گسترده دینی و فرهنگی خود در مناطق شیعه نشین لبنان، مطالعات عمیقی را به منظور ریشه یابی اسباب عقب ماندگی اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی شیعیان آن سامان به اجرا گذارد. حاصل این مطالعات، برنامه‌های كوتاه مدت، میان مدت و درازمدتی بود كه از اواسط سال 1339، با هدف ساماندهی شئون اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی شیعیان، و بازسازی هویت، انسجام و عزت تاریخی آنان، طراحی و اجرا گردید.

امام صدر در زمستان 1339 و پس از تجدید سازمان جمعیت خیریه «البر و الاحسان»، با تنظیم برنامه‌ای ضربتی جهت تامین نیازهای مالی خانواده‌های بی بضاعت، ناهنجاری تكدی را به كلی از سطح شهر صور و اطراف آن برانداخت. وی در فاصله سالهای 1340 تا 1348 و در چارچوب برنامه‌ای میان مدت، با طی سالانه صد هزار كیلومتر در میان شهرها و روستاهای سراسر لبنان، دهها جمعیت خیریه و مؤسسات فرهنگی و آموزش حرفه‌ای را راه‌اندازی نمود، كه حاصل آن كسب اشتغال و خودكفایی اقتصادی هزاران خانواده بی بضاعت، كاهش درصد بیسوادی، رشد فرهنگ عمومی، و به اجرا در آمدن صدها پروژه كوچك و بزرگ عمرانی در مناطق محروم آن كشور بود.

امام صدر در تابستان 1345 و پس از اجتماعات عظیم و چند روزه شیعیان لبنان در بیعت با ایشان، رسما از حكومت وقت درخواست نمود تا همانند دیگر طوائف آن كشور، مجلسی برای سازماندهی طایفه شیعه و پیگیری مسائل آن تاسیس گردد. مجلس اعلای اسلامی‌شیعه كه اولین بخش از برنامه درازمدت امام صدر به شمار می‌رفت، در اول خرداد 1348 تاسیس، و خود آن بزرگوار با اجماع آراء به ریاست آن انتخاب گردید .

امام صدر از بهار 1348 تا اواسط زمستان 1352 با دولت وقت لبنان به گفتگو نشست، تا آن را برای اجرای پروژه‌های زیربنایی و وظایف قانونی خود در قبال مناطق شیعه نشین و محروم آن كشور ترغیب نماید. با امتناع دولت لبنان از پذیرش این مطالبات و در پی اتمام حجت با آن، جنبش محرومان لبنان در سال 1353 تحت رهبری امام صدر شكل گرفت، و راهپیماییهای مردمی‌عظیمی‌در شهرهای بعلبك ، صور و صیدا علیه دولت به وقوع پیوست.

اوجگیری بحران خاورمیانه، صف‌‌آرایی احزاب افراطی مسیحی در برابر مقاومت فلسطینی، و كشیده شدن برخی اختلافات جهان عرب به صحنه لبنان، امام صدر را بر آن داشت تا برای حفظ ثبات كشور و ممانعت از سركوبی فلسطینی‌ها، موقتا توده‌های مردم را از عرصه رویارویی با دولت كنار كشاند، و پیگیری مطالبات بر حق شیعیان را تا آغاز به كار رئیس جمهور بعد به تاخیر اندازد.

امام صدر در سال 1354 و علی رغم كارشكنیهای شدید دولت، مجددا با اجماع آراء به ریاست مجلس اعلای اسلامی‌شیعه برگزیده شد .

با آغاز جنگ داخلی لبنان در فروردین 1354، تمامی‌تلاشهای امام صدر مصروف پایان دادن به این بحران گردید. وی در خرداد آن سال در مسجد عاملیه بیروت به اعتصاب غذا نشست ، و به پشتوانه مشروعیت كاریزماتیك و مقبولیت وسیع خود در میان تمامی‌طوائف، آرامش را به تابستان لبنان بازگردانید.

با شعله ور شدن مجدد آتش جنگ و پدیدار شدن ابرهای شكست بر آسمان جبهه مسلمانان، امام صدر در اردیبهشت 1355 حافظ اسد را بر آن داشت تا با اعزام نیروهای سوری به لبنان، موازنه قوا و آرامش را به این كشور بازگرداند.

2) پرچمداری حركت گفتگوی ادیان و تقریب مذاهب در لبنان

هدف استراتژیك امام صدر آن بود تا طایفه شیعه لبنان را همسان دیگر طوائف، و نه مقدم بر آنان، در تمامی‌عرصه‌های حیات سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی آن كشور مشاركت دهد. وی از اولین روزهای هجرت به لبنان در زمستان 1338، با طرح شعار «گفتگو، تفاهم و همزیستی»، پایه‌های روابط دوستانه و همكاری صمیمانه‌ای را با مطران یوسف الخوری، مطران جرج حداد، شیخ محی‌الدین حسن و دیگر رهبران دینی مسیحی و اهل سنت آن كشور بنا نهاد.

در تمامی‌دوران حضور امام صدر در لبنان، هیچ مراسم سرور یا اندوهی از شیعیان نبود كه امام صدر در آن شركت جوید، اما تنی چند از فرهیختگان مسیحی و اهل سنت آن كشور در معیت وی نباشند. حمایت جوانمردانه امام صدر از بستنی فروش مسیحی در اوایل تابستان 1341، كه به فتوای صریح ایشان مبنی بر طهارت اهل كتاب منجر گردید، توجه تمامی‌محافل مسیحی لبنان را به خود جلب نمود.

در اواخر تابستان 1341 مطران گریگوار حداد به شهر صور آمد، و از امام صدر برای عضویت در هیئت امناء «جنبش حركت اجتماعی» دعوت نمود.

از اواخر سال 1341 حضور گسترده امام صدر در كلیساها، دیرها و مجامع دینی و فرهنگی مسیحیان آغاز گردید. سخنرانیهای تاریخی امام صدر در دیرالمخلص واقع در جنوب، و كلیسای مارمارون در شمال لبنان طی سالهای 1341 و 1342، اثرات معنوی عمیقی بر مسیحیان آن كشور بر جای نهاد.

امام صدر در تابستان 1342 و طی سفری دو ماهه به كشورهای شمال آفریقا، طرحی نو جهت همفكری مراكز اسلامی‌مصر، الجزایر و مغرب با حوزه‌های علمیه شیعی لبنان در انداخت.

وی در بهار 1344، اولین دور سلسله گفتگوهای اسلام و مسیحیت را با حضور بزرگان این دو دین الهی، در مؤسسه فرهنگی «الندوه اللبنانیه» به راه‌انداخت. وی پس از جنگ شش روزه اعراب و اسرائیل در سال 1346 به دیدار پاپ شتافت، و نشستی كه ابتدائا نیم ساعت پیشبینی شده بود، به تقاضای پاپ بیش از دو ساعت به درازا كشید.

امام صدر از سال 1347 به عضویت مركز اسلام شناسی استراسبورگ در آمد، و از رهگذر همفكری و ارائه سمینارهای متعدد در آن، انتشار آثار ذی قیمتی چون «مغز متفكر جهان شیعه» را زمینه سازی نمود.

امام صدر در بهار 1348 و بلافاصله پس از افتتاح مجلس اعلای اسلامی‌شیعه، از شیخ حسن خالد مفتی اهل سنت لبنان دعوت نمود، تا با همفكری یكدیگر برای توحید شعائر، اعیاد و فعالیتهای اجتماعی طوائف اسلامی، تدابیری بیندیشند . وی در همین خصوص طرح مدونی را به اجلاس سال 1349 «مجمع بحوث اسلامی‌قاهره» ارائه نمود ، و متعاقب آن به عضویت دائم این مجمع درآمد .

امام صدر در سال 1349 رهبران مذهبی طوایف مسلمان و مسیحی جنوب لبنان را در چارچوب «كمیته دفاع از جنوب» گرد هم آورد، تا برای مقاومت در برابر تجاوزات رژیم صهیونیستی چاره‌اندیشی نمایند .

وی در زمستان 1353 و در اقدامی ‌بی سابقه، خطبه‌های عید موعظه روزه را در حضور شخصیتهای بلندپایه مسیحی لبنان در كلیسای كبوشیین بیروت ایراد نمود ، و اگر آتش جنگ داخلی شعله ور نمی‌شد، بر آن بود تا كاردینال مارونی لبنان را برای ایراد خطبه‌های یكی از نمازهای جمعه شهر بیروت دعوت نماید .

امام صدر در زمستان 1355 و در جمع سردبیران جرائد بیروت، با پیشبینی صریح حذف فاصله‌ها و روند جهانی شدن در اواخر قرن بیستم، قرن بیست و یكم را «قرن همزیستی پیروان ادیان، مذاهب، فرهنگها و تمدنهای گوناگون» نامید، و بر رسالت تاریخی لبنان جهت ارائه الگویی موفق در این زمینه پای فشرد .

امام صدر در اواسط سال 1357 موفق گردید رهبران مسلمان و مسیحی لبنان را جهت برپایی یك جبهه فراگیر ملی متقاعد نماید، و در این مسیر تا آنجا پیش رفت كه حتی موعد تاسیس و اولین گردهمایی آنان را برای پس از بازگشت خود از سفر لیبی مشخص نمود . با ربوده شدن امام صدر در شهریور 1357 و آغاز مجدد جنگ داخلی لبنان، این اندیشه در محاق فرو رفت و تحقق آن حتی امروز آرزویی دست نیافتنی می‌نماید.

3) تكوین جامعه مقاوم و مقاومت لبنانی در برابر تجاوزات اسرائیل

امام صدر از سال 1343 و یك سال پیش از تاسیس جنبش فلسطینی فتح، در صدد تبدیل جامعه مصرفی لبنان به جامعه‌ای مقاوم در برابر تجاوزات آینده رژیم صهیونیستی برآمد . وی در بهار 1344 گروهی از جوانان مؤمن شیعه را به مصر اعزام نمود، تا در دوره‌ای شش ماهه فنون نظامی را فرا گیرند . با بازگشت این جوانان كه اولین كادرهای مقاومت لبنان بودند، عملیات ایذایی مشترك رزمندگان فلسطینی و لبنانی در شمال فلسطین اشغالی آغاز گردید . بخش اعظم نیروهای رزمنده را جوانان شیعه لبنان، و فرماندهی عملیات را رزمندگان فلسطینی تشكیل می‌دادند. عملیات ایذایی مشترك تا اوایل سال 1351 ادامه یافت . اولین شهید عملیات ایذایی بر ضد رژیم صهیونیستی، جوانی شیعه از شهرك مرزی «ناقوره» بود كه در سال 1347 به شهادت رسید . در مهر 1348 مدرسه فنی حرفه‌ای جبل عامل یا كارگاه كادر سازی امام صدر رسما آغاز به كار نمود .

در پی بمباران شدید جنوب لبنان توسط رژیم صهیونیستی در سال 1349 و به سبب عدم واكنش مناسب دولت وقت، كشور لبنان به دعوت امام صدر در اعتصابی بی سابقه فرو رفت ، به گونه‌ای كه دولت وقت را بر آن داشت برای بازسازی مناطق جنگی و برپایی پناهگاههای مناسب در آن، مجلس جنوب را تاسیس كند.

از اوایل سال 1351 عملیات ایذایی جوانان شیعه در داخل فلسطین اشغالی شكلی مستقل به خود گرفت ، هر چند تا سالها پس از آن نیز به صلاحدید امام صدر، افتخار آن به نام «نیروهای مخصوص جنبش فلسطینی فتح» ثبت می‌گشت .

در شهریور 1351 و كمتر از 24 ساعت پس از اشغال 48 ساعته دو روستای «قانای جلیل» و «جویا» توسط سربازان رژیم صهیونیستی، نشست فوق العاده مجلس اعلای اسلامی‌شیعه با حضور تمامی‌اعضاء در روستای جویا برگزار گردید ، و از همان روز اولین بذرهای «مقاومت لبنانی» توسط امام صدر پاشیده شد . یك ماه پس از این حادثه و به هنگام تجاوز نیروهای صهیونیستی به روستای «فاووق» در جنوب لبنان، اولین عملیات غیر رسمی‌مقاومت لبنان به اجرا در آمد، كه حاصل آن چند كشته و مجروح اسرائیلی بود .

از پاییز سال 1351 آموزش نظامی جوانان شیعه شتاب بیشتری گرفت . اولین شهید مقاومت لبنان «فلاح شرف‌الدین» مؤذن چهارده ساله مؤسسه صنعتی جبل عامل بود كه در زمستان 1352 و پس از به هلاكت رساندن چند تن از سربازان رژیم صهیونیستی، در روستای مرزی «بنت جبیل» به شهادت رسید . در خرداد 1354 و به دنبال وقوع انفجاری در اردوگاه نظامی «عین البنیه» در كوههای بقاع، كه به شهادت 27 تن از جوانان شیعه انجامید ، امام صدر رسما ولادت «مقاومت لبنان» را اعلان نمود .

با پایان یافتن جنگ داخلی لبنان و انتقال دامنه ناآرامی‌ها به جنوب، واحدهای مقاومت لبنان رسما در نقاط استراتژیك مناطق مرزی مستقر شدند . اولین عملیات بزرگ مقاومت لبنان علیه تجاوزات اسرائیل در اواخر سال 1355 صورت گرفت كه پس از چند روز درگیری، به آزادسازی شهركهای مرزی «طیبه» و «بنت جبیل» منجر گردید .

امام صدر اولین شخصیتی بود كه در زمستان 1356، طرح سازشكارانه آمریكا مبنی بر توطین پناهندگان فلسطینی در جنوب لبنان را افشاء، و با مواضع شجاعانه خود از تحقق آن جلوگیری نمود.

در حمله گسترده بهار 1357 اسرائیل به جنوب لبنان و به رغم عقب نشینی تمامی‌ احزاب چپ و گروههای فلسطینی، جوانان مقاومت لبنان و نوجوانان مؤسسه صنعتی جبل عامل در منطقه باقی ماندند، و در حالی‌كه از سوی هیچ كشوری در جهان حمایت نمی‌شدند، عملیات مقاومت را علیه اشغالگران صهیونیست سازماندهی نمودند .

4) حمایت از انقلاب اسلامی‌ایران

امام صدر اگرچه لبنان را محل اصلی فعالیتهای خود قرار داده بود، اما هیچگاه از دیگر مسائل جهان اسلام غافل نبود. موفقیت انقلاب اسلامی‌ایران، امنیت حوزه‌های علمیه، اتحاد جهان عرب و اسلام جهت مبارزه با اسرائیل و بالاخره گسترش تشیع در آفریقای سیاه، مهمترین دغدغه‌های خارج از لبنان ایشان را تشكیل می‌داد.

در پی دستگیری امام خمینی و در اوایل تابستان 1342، امام صدر راهی اروپا و شمال آفریقا گردید، تا از طریق واتیكان و الازهر، شاه ایران را برای آزادسازی امام تحت فشار قرار دهد. با آزاد گشتن امام در پایان این سفر، آیت‌الله خویی تصریح نمود كه این آزادی بیش از هر چیز مرهون سفر آقای صدر بوده است. در پی تبعید امام به تركیه در پاییز 1343، امام صدر اقدامات مشابهی را به انجام رساند، تا ضمن تامین امنیت آن بزرگوار، ترتیبات انتقال ایشان به عتبات عالیات را فراهم سازد.

در نیمه دوم دهه چهل و پس از آماده شدن اولین كادرهای نظامی مقاومت لبنان، دهها تن از جوانان مبارز ایرانی به لبنان آمدند و زیر نظر آنان فنون نظامی را فرا گرفتند .

در اواخر دهه چهل و مقارن با تاسیس مجلس اعلای اسلامی‌شیعه، امام خمینی در پاسخ برخی فضلای ایرانی مقیم نجف، امام صدر را امید خود برای اداره حكومت پس از شاه نامید .

در زمستان 1350 و بر اساس تقاضای مراجع وقت، امام صدر جهت نجات برخی زندانیان سیاسی با شاه گفتگو نمود ، كه بعضی از آنان از جمله آیت‌الله هاشمی‌رفسنجانی، اندكی بعد از زندان آزاد گردیدند .

با به قدرت رسیدن حافظ اسد در سال 1350 و آغاز همكاریهای تنگاتنگ وی با امام صدر، سوریه به امن‌ترین كشور خاورمیانه برای مبارزین ایرانی بدل گردید.

امام صدر در تابستان 1356 جوانمردانه سینه سپر نمود و با اقامه نماز، تدفین و برپایی مراسم چهلمین روز شهادت دكتر شریعتی در دمشق و بیروت، از سست شدن پیوند جوانان تحصیلكرده با روحانیت جلوگیری به عمل آورد .

به دنبال درگذشت مرحوم آیت‌الله سید مصطفی خمینی در پاییز 1356، وی پسر عموی خود شهید آیت‌الله سید محمد باقر صدر را بر آن داشت تا بیش از پیش به حمایت از امام خمینی برخیزد .

امام صدر در بهار 1357 لوسین جرج نماینده روزنامه فرانسوی لوموند در بیروت را به نجف فرستاد، تا با انجام اولین مصاحبه بین‌المللی با امام خمینی، افكار عمومی‌جهانیان را با انقلاب اسلامی‌ایران آشنا سازد. امام صدر در دیدارهای مكرر سال 1357 خود با رهبران سوریه، عربستان سعودی و برخی دیگر از كشورهای جهان عرب، اهمیت انقلاب اسلامی‌ایران، پیروزی قریب الوقوع آن، و ضرورت هم‌پیمانی آنان با این انقلاب را به آنها گوشزد نمود . وی در شهریور 1357 و یك هفته پیش از ربودن شدن، با انتشار مقاله «ندای پیامبران» در روزنامه لوموند، امام خمینی را به عنوان تنها رهبر انقلاب اسلامی‌ایران معرفی نمود . بی شك بزرگترین خدمت امام صدر به انقلاب اسلامی‌ایران در آن بود كه پس از دو دهه بستر سازی و ترویج ارزشهای ناب اسلامی‌در لبنان، طی سالهای 1356 تا 1357، عموم مردم، خصوصا شیعیان و بالاخص كادرهای مقاومت آن كشور را رسما با این انقلاب آشنا و مرتبط نمود . در میان مناطق شیعه نشین جهان كه عراق نیز یكی از آنان است، لبنان تنها سرزمینی است كه به رغم سیطره غرب و فشارهای اسرائیل و فالانژیستها، شیعیان آن از روز نخست در كنار انقلاب اسلامی‌قرار گرفتند، و آن سرزمین كوچك را تا امروز به عمق استراتژیك این انقلاب بدل ساخته‌اند.

ربوده شدن

امام صدر در 3 شهریور 1357 (25/8/1978) به همراه شيخ محمد يعقوب و عباس بدرالدين (خبرنگار) و در آخرین مرحله از سفر دوره‌ای خود به برخی كشورهای عربی، بنابر دعوت رسمی معمر قذافی وارد ليبي شد و در هتل الشاطي در طرابلس غرب مهمان مسئولان ليبيايي شد، و در روز 9 شهریور (31/8/1978) در آنجا ربوده شد . رژیم لیبی در 27 شهریور 1357 و به دنبال التهاب فوق العاده مردم لبنان، حوزه‌های علمیه و مطبوعات منطقه، با انتشار بیانیه‌ای رسما اعلان نمود كه امام صدر و دو همراه ایشان، با پرواز شماره 881 مورخ 9 شهریور هواپیمایی آلیتالیا، طرابلس را به سوی رم ترك كرده‌اند .

آخرین عکس از امام موسی صدر

1) مسئولیت رژیم لیبی

كمیته تحقیق دولت لبنان پس از یك ماه تحقیق و بررسی اسناد و مدارك ذیربط در كشورهای لیبی و ایتالیا، در مهر 1357 به دولت متبوع خود گزارش نمود ، كه امام صدر و دو همراه وی نه تنها به رم نرسیده‌اند، بلكه در تاریخ مقرر و با پرواز نام برده شده در بیانیه رژیم لیبی نیز خاك طرابلس را ترك نكرده‌اند.

قاضی تحقیق دادستانی شهر رم در خرداد 1358 با صدور حكمی‌اعلان نمود ، كه امام صدر و دو همراه وی نه تنها هرگز از هیچ طریقی وارد خاك ایتالیا نشده‌اند، بلكه با پرواز شماره 881 مورخ 9 شهریور 1357 شركت آلیتالیا نیز خاك لیبی را ترك نكرده‌اند. حكم مزبور رسما از سوی دولت ایتالیا به دولتهای لبنان، سوریه، جمهوری اسلامی‌ایران و مجلس اعلای اسلامی‌شیعه ابلاغ گردید.

دستگاه قضایی ایتالیا در 25 بهمن 1358 و بنابر درخواست رسمی‌رژیم لیبی، تحقیقات مجددی را در این خصوص آغاز نمود . قاضی تحقیق این پرونده پس از انجام بررسی‌ها در 8 دی 1359 با صدور حكمی‌اعلان نمود ، كه امام صدر و دو همراه وی هرگز با پرواز مورد ادعای رژیم لیبی به رم وارد نشده‌اند، و مستندات رژیم لیبی در این خصوص ساختگی می‌باشد.

دولت واتیكان در سال 1358 و پس از تحقیقات مستقلی كه به درخواست امام خمینی انجام گرفت، به حجت‌الاسلام سید هادی خسروشاهی سفیر وقت جمهوری اسلامی‌ایران در آن كشور اعلان نمود كه امام صدر و دو همراه ایشان هرگز وارد خاک ایتالیا نشده‌اند . قاضی تحقیق دستگاه قضایی لبنان نیز در 28 آذر 1365 با صدور حكمی‌اعلان نمود ، كه بر اساس شواهد و مستندات پرونده، امام صدر و دو همراه ایشان در داخل لیبی ربوده شده‌اند.

2) اخبار حیات

اطلاعات آشكار و پنهان بدست آمده طی سی و یک سال گذشته عموما دلالت بر آن داشته‌اند، كه امام صدر در قید حیات بوده و به همراه تعدادی دیگر از علما و فعالان اسلامی‌جهان عرب، در زندان‌های لیبی بسر می‌برند.

بهمن 1357: رادیو مونت كارلو از قول مقامات وزارت خارجه آمریكا اعلان نمود كه امام صدر زنده و در لیبی زندانی است.

تیر 1358: روزنامه كویتی «القبس» طی خبری اعلان داشت كه امام صدر زنده و در پادگان «بوهادی» واقع در دویست كیلومتری جنوب شرقی شهر كویری «سرت» زندانی می‌باشد . روزنامه كویتی «السیاسه» نیز هم اعلان نمود كه امام صدر در پادگانی واقع در مجاورت مرز لیبی و چاد زندانی می‌باشد. مجله «الوطن العربی» نیز در همان ایام با استناد به برخی دیپلماتهای عرب خبر مزبور را تایید و اعلان داشت كه امام صدر در پادگانی واقع در جنوب غربی «سبها» و در نزدیك مرز چاد زندانی است .

آذر 1358: روزنامه «فلسطین الثوره» به نقل از یاسر عرفات و بر مبنای چهارده دلیل قذافی را متهم نمود كه امام صدر را در لیبی زندانی كرده است .

شهریور 1359: روزنامه اسپانیایی «ال‌پائیس» با استناد به برخی مقامات سوری و الجزایری اعلان نمود كه امام صدر در فروردین همان سال در پادگانی نزدیك مرز الجزایر نگهداری می‌شده است . این روزنامه همزمان با آن در گزارشی دیگر خبر داد كه «غسان تویینی» رئیس روزنامه «النهار» لبنان و نماینده دائم آن كشور در سازمان ملل، پیشنهاد آمریكائیها مبنی بر معاوضه امام صدر با گروگانهای آمریكایی در تهران را به مقامات جمهوری اسلامی‌ایران منتقل ساخته است . در همین زمان رادیو «لوكزامبورگ» فرانسه از اسارت امام صدر در پادگانی واقع در مجاورت مرز الجزایر خبر داد .

آذر 1359: روزنامه كویتی «الانباء» خبر داد كه امام صدر زنده و در لیبی زندانی می‌باشد.

فروردین 1361: روزنامه‌های «عكاظ» و «المدینه» عربستان سعودی اعلان كردند كه امام صدر لااقل تا اواسط سال 1360 در لیبی زندانی بوده است.

اسفند 1361: مجله «الدستور» به نقل از كاردار وقت جمهوری اسلامی‌ایران در لیبی اعلان كرد كه برخی اتباع كشور آفریقایی گینه، در اسفند 1359 امام صدر را در پادگانی واقع در منطقه «سبها» و در نزدیكی مرز چاد مشاهده كرده‌اند .

فروردین 1364: مجله «الوطن العربی» در گزارشی به قلم سردبیر خود اعلان كرد كه بر اساس اظهارات دیپلماتهای عالیرتبه عرب و برخی شخصیتهای معارض لیبیایی، امام صدر در اواسط سال 1359 از صحرای «فزان» در مركز لیبی به پادگان «باب العزیزیه» در شهر طرابلس منتقل گشته است .

سال 1366: خبرنگاری آمریكایی با نام «پیتر سروا» در كتاب خود تحت عنوان «ناپدید شدن اسرار آمیز امام موسی صدر»، از اطلاعات خبرنگاری انگلیسی با نام «میشل كازین» پرده برداشت كه بر اساس آن، امام صدر در اواخر سال 1360 در محلی واقع در شهر «كفرا» در جنوب شرقی لیبی نگهداری می‌شده است . خبرنگار انگلیسی مزبور كه اخبار خود را از كارگزاران عالیرتبه وقت رژیم لیبی اخذ می‌كرده است، به نقل از آنها اظهار داشته بود كه محل نگهداری امام صدر به دلایل امنیتی مرتبا در حال تغییر می‌باشد.

تیر 1365: روزنامه «الشرق الاوسط» به نقل از سفیر لبنان در كشور آفریقایی سنگال اعلان نمود كه به گفته رهبران آن كشور، امام صدر زنده و در لیبی زندانی می‌باشد .

زمستان 1367: مطبوعات اروپا و لبنان از قول یك چهره ایرانی ضد انقلاب مقیم فرانسه به نام «مهدی روحانی» اعلان كردند، كه وی از سوی برخی سازمانهای اطلاعاتی اروپا اخباری دریافت كرده است، كه بر اساس آنها امام صدر زنده و در آینده‌ای نزدیك آزاد خواهد شد . هرچند وعده روحانی مبنی بر آزادی امام صدر تحقق نیافت، اما وی قطعه فیلم كوتاهی برای مرحوم آیت‌الله سید رضا صدر برادر امام صدر ارسال نمود، كه آن بزرگوار را با محاسنی سپید و در لباس روحانیت، در حال گذر از میان نگهبانان خود نشان می‌داده است .

شهریور 1371: روزنامه «الحیات» به نقل از منابع لیبیایی اعلان نمود كه امام صدر زنده و در پایگاه نظامی كفرا زندانی می‌باشد .

سال 1379: سازمان لیبیایی مدافعین حقوق بشر طی گزارش سالیانه خود از سازمانهای بین‌المللی و دولتهای عربی، آفریقایی و اروپایی دعوت نمود تا قضیه ربوده شدن امام صدر و دو همراه وی در لیبی را پیگیری، و برای تعیین سرنوشت آنان اقدام كنند.

اردیبهشت 1380: پایگاه «جبهه نجات ملی لیبی» بر روی شبكه جهانی اینترنت اعلان نمود كه امام صدر در اواخر سال 1376 توسط برخی زندانیان زندان ابوسلیم شهر طرابلس مشاهده شده است، و اندكی پیش از ماه رمضان گذشته به مكانی دیگر انتقال یافته است.

مرداد 1388:«الجزاير تايمز» به نقل از يک منبع ديپلماتيک ليبيايي که به تازگی از نظام معمر قذافي، رهبر ليبي، جدا شده است،گفت: «سيد موسي صدر رهبر جنبش محرومان لبنان ، هنوز درقيد حيات است و زيرنظر دستگاه هاي امنيتي ليبي و درمکاني بسيار ويژه نگهداري مي شود.» به گفته اين ديپلمات جدا شده از نظام ليبي، پرونده سيد موسي صدر و همراهان او به دست شخص معمر قذافي و سه نفر از مسئولان نظام وي است. به اعتقاد اين شخص ، «اطلاعات بررسي شده در ابتدا حاکي از آن بود که امام صدر فورا کشته شده است و سرهنگ قذافي وي را به يک گروه فلسطيني تحويل داده تا او را اعدام کند اما واقعيت اين است که موسي صدر همچنان زنده است و پا به سن گذاشته و ده ها کتاب تاليف کرده است و ..» اين ديپليمات همچنین ادامه داد: «فشارهاي عربي و اسلامي بايد به بالاترين حد برسد تا اين پرونده به نتیجه برسد.» منبع

به گزارش «العالم»، امام موسي صدر موجبات نگراني بسياري از گروه هاي لبناني و فلسطینی را که وي توانست طرح هاي ويرانگر آن ها را نقش بر آب کند، فراهم کرده بود. امام موسی صدر در واکنش به يک گروه فلسطيني که در لبنان قصد ترور وي را داشته بودند گفته بود: «عمامه من، از مقاومت فلسطين حمايت خواهد کرد.»

به نقل از پایگاه اینترنتی روایت صدر
آن سفر کرده که صد قافله دل همره اوست، بار الها به سلامت دارش

کوتاه، از خلق و خوی امام موسی صدر

2009-12-26T02:38:00.001+03:30

اين طور بود :

خوب لباس مي پوشيد.
کم غذا مي خورد. مي گفت: «يک چهارم اينکه مي خوريم هم براي آدم بس است».
چهارزانو مي نشست (جز وقتي که مهمان ها لبناني بودند چون آنها به چهارزانو عادت ندارند).
وقتي مي خوابيد، روانداز را مي کشيد روي صورتش. يک بار که خيلي غمگين بود هم اين کار را کرد؛ وقتي خبر فوت شوهر خواهرش، آقاي عبادي را شنيد.
وقتي قرار بود جايي برود ساعت دقيق راه افتادن اش را نمي گفت (در لبنان به خاطر عدم امنيت و اوضاع به هم ريخته ، اين کار را مي کرد)
گاهي زير لب شعرهايي را که حفظ بود مي خواند.
با بچه ها زياد حرف مي زد؛ بچه ها را طرف صحبت قرار مي داد.
به عربي و فرانسه مسلط بود. انگليسي مي دانست اما نه به خوبي آن دو تا.
رنگ عبايش معمولاً مشکي و جنسش نازک بود.
در تابستان معموملاً رنگ هاي روشن مي پوشيد.
به اينکه کسي به خانمي توهين يا ظلمي کند حساسيت داشت؛ مي گفت : «به زن ها در طول تاريخ ظلم شده، ما اين کار را نکنيم».
درباره کارهايي که مي خواست بکند، با پروين خانم (همسرش) حرف مي زد؛ از جمله قبل از اينکه مهمان دعوت کند.
کم مي خوابيد؛ گاهي 5 تا 10 دقيقه (بعد از ناهار) و واقعاً سر 5 يا 10 دقيقه بيدار مي شد.
ريز کارهايش را در دفتر يا سررسيدي مي نوشت.
فشارش خيلي زود مي افتاد به همين دليل شيريني بيشتر مي خورد.
ساعت مي بست و انگشتر دست مي کرد.
بلوز يقه اسکي زياد مي پوشيد، دوست داشت.
گريه بچه ها متأثرش مي کرد.
قابل اعتماد بود. جوان هاي فاميل (دختر و پسر) حرف هايي را که شايد به پدر و مادرشان نمي گفتند به آقا موسي مي گفتند.
حرف زدنش مثل صورتش نافذ و تاثيرگذار بود.
سرش را موقع راه رفتن کمي خم مي کرد؛ شايد چون قدش خيلي بلند بود (192سانتي متر).
وقت هايي که سرحال بود، شوخي مي کرد.
قرار گذاشته بود که بچه ها در خانه فقط فارسي حرف بزنند؛ نه عربي، نه فرانسه.
تنبيه بچه ها (اگر خطايي مي کردند) اين بود که با آنها حرف نمي زد؛ از چند ساعت تا يک روز.

اين طور نبود :

«نعلين» نمي پوشيد، کفش معمولي مشکي مي پوشيد.
نمي گذاشت دستش را ببوسند. دست راستش بابت اينکه مدام آن را عقب کشيده بود، درد مي کرد.
هيچ چيزي را به کسي توصيه مستقيم نمي کرد؛ اين کار را بکن يا آن کار را نکن!
درباره يک چيزهايي پرس و جو نمي کرد؛ مثلاً نمي پرسيد نماز خوانديد ؟ نخوانديد؟ کي خوانديد؟
درباره آدم ها پيش داوري نمي کرد. اصل بر خوب بودن همه بود مگر اينکه خلافش ثابت شود.
گاهي از خستگي بيهوش مي شد (چون فشارش زود مي افتاد) اما کار را نصفه رها نمي کرد.
«دشداشه» نمي پوشيد؛ نه در خانه نه بيرون.
صدايش را بلند نمي کرد.
عصبانيت يا دلخوري اش را نشان نمي داد؛ محبتش را نشان مي داد.
خودش براي خودش لباس يا کفش نمي خريد (وقت نمي کرد)، پروين خانم اين کار را مي کرد .

همشهري جوان، شماره 181 صفحه 53

نوشته شده توسط حبيبه جعفريان

سکوت خاموشان

2009-12-24T12:59:00.004+03:30

بسم الله الرحمن الرحيم

السلام عليک يا ابا عبدالله و علي الارواح التي حلّت بفنائک، عليک مني سلام الله ابداً ما بقيت و بقي الليل و النهار، و لا جعله الله آخر العهد مني لزيارتکم، السلام علي الحسين و علي عليّ بن الحسين و علي اولاد الحسين و علي اصحاب الحسين.

رسول خدا(ص) فرموده است: «إن الحسين مصباح الهدي و سفينة النجاة؛ حسين چراغ هدايت و کشتي نجات است.» کشتي نجات است، چون از اهل بيتي است که يکي از دو ثقلي است که پيامبر(ص) براي امت خود باقي گذاشته و فرموده است: «مثل اهل بيتي مثل سفينة نوح، من رکبها نجا و من تخلّف عنها غرق؛ مَثَل اهل بيت من مانند کشتي نوح است؛ هر که سوار آن شود نجات مي‏يابد و هر که از آن بازماند غرق مي‏ شود.» ولي در اين ميان امام حسين يک ويژگي خاص دارد. پيامبر راه هدايت را به راهي تاريک تشبيه مي‏کند که نياز به چراغ و نور دارد و آن چراع و نور، امام حسين است.

معناي اين سخن روشن است، ... سعي مي‏کنم از اين فرصت براي تطبيق اين سخن بر زندگي عادي ما استفاده کنم. براي آنکه بفهميم چگونه حسين چراغ هدايت و عامل روشنايي راه است، مقدمه کوتاهي مي‏گويم.

انسان طبيعتاً در عملکرد خود هر چه بيشتر پيش برود، بيشتر به آن خو مي‏گيرد و آن عملکرد در او نهادينه مي‏شود. وقتي انسان يک کار نيک يا زشت را براي نخستين بار انجام مي‏دهد، چون هنوز به آن عادت نکرده و برخلاف عادت پيشين اوست، براي او سنگين و دشوار است، ولي همان کار در مرتبه دوم آسان‌تر و در مرتبه سوم آسان‌تر از قبل مي‏شود و به همين ترتيب انسان به کار نيک يا زشت عادت مي‏کند و آن کار جزئي از زندگي انسان مي‏شود؛ به گونه‏اي که ترک آن براي او دشوار مي‏شود...

اين مثال ساده و روشن، تصويري از چگونگي زندگي عادي ما ارائه مي‏دهد. انسان هنگام انجام هر عملي ـ خير يا شر ـ وقتي براي نخستين بار آن را انجام مي‏دهد، آن را سخت و دشوار مي‏بيند، ولي به تدريج براي او آسان مي‏شود و جزئي از زندگي و عادات او مي‏گردد.

بسياري از ما وقتي براي اولين بار سيگار مي‏کشیم برايمان دشوار و ناخوشايند است و احساس تلخي مي‏کنیم، ولي کم کم اين موجود زيانبار و خطرناک جزئي جدايي نا‏پذير از زندگي و عادت‏مان مي‏شود. عادت کردن، امري طبيعي و ملموس در زندگي انسان است. يک مثال هندسي بزنم. وقتي فردي در يک خط مستقيم راه مي‏رود، اگر اندکي حتي به اندازه يک قدم از اين مسير منحرف شود، مسلماً از مسير خود منحرف مي‏شود. در ابتدا تنها چند گام از راه راست دور مي‏شود، ولي هر چه در مسير منحرف جلوتر رود بيشتر از راه راست دور مي‏شود.

در ابتداي انحراف از مسير، چند گام از راه راست دور مي‏شود؟ فرض کنيم پس از يک ساعت يک کيلومتر، چهار کيلومتر، پنج کيلومتر يا بيست کيلومتر دور مي‏شود، ولي اگر در مسير نادرست ده ساعت يا يک روز راه برود مسافت بسيار زيادي از راه اصل منحرف مي‏شود و در اين صورت بازگشت او به راه درست بسيار دشوار خواهد بود.

اين طبيعت در زندگي ماست و همه ما آن را درک کرده‏ايم. اينجاست که نقش هدايتگران، واعظان و اندرزدهندگان آشکار مي‏شود. شايد بسياري از ما وقتي برخي کارها و گناهان را مرتکب مي‏شويم يا حق کوچکي را ناديده مي‏گيريم، يا آن را انکار مي‏کنيم، خود را گناهکار نمي‏بينيم. چرا؟ چون با خود مي‏گوييم گناه من چيست؟ من تنها يک گناه کوچک انجام دادم، انساني را از حق اندکي مثلاً به اندازه يک ليره محروم کردم، به فلان انسان با توهين يا ناسزاي کوچکي ستم کردم. ولي وقتي اين کارها تکرار شود و انسان به انجام آنها عادت کند، بسيار خطرناک مي‏شود.

امروز من حق کوچکي را ناديده مي‏گيرم، مثلاً به فردي يک ليره بدهکارم ولي آن را انکار مي‏کنم، يا چند متر مربع از زمين‌هاي شخصي در زمين من است و من آن را انکار مي‏کنم و مي‏گويم اين‌ها ساده و ناچيز است، ولي همين اشتباهات ساده و همين انحرافات جزئي پس از مدتي زمينه را براي انجام ستمي بزرگ‏تر فراهم مي‏کند... من بار اول ده متر از زمين ديگري را غصب مي‏کنم، بار دوم پانزده متر، بار سوم يک دونم (مقياس مساحت) و همين طور ستم و عادت خود را بيشتر مي‏کنم.

وقتي من مرتکب گناهي مي‏شوم، به پيامدهاي آن توجه ندارم و نمي‏بينم به کجا مي‏انجامد، ولي راهنماي دانا و چراغ هدايت مي‏تواند اين پيامدها را ببيند و مي‏داند انحرافي که امروز با يک گام يا ده متر يا يک ... آغاز مي‏شود فردا به صدها و هزاران متر مي‏انجامد. اينجاست که نقش رهبر و پيشوا و راهنما و چراغ هدايت آشکار مي‏شود.

ظلم و جرم و اشتباه نسبت به ديگران هميشه نسبت به ديگران هميشه با انجام يک عمل تحقق نمي‏يابد. تنها به اين نيست که مال کسي را به زور بگيرم، مال ديگران را به ناحق بخورم، کسي را طرد کنم، به کسي توهين کنم يا شهادت ناحق بدهم. ستم کردن تنها به اين نيست که چيزي را به کسي که شايسته آن نيست بدهيم، بلکه ستم کردن با سکوت در برابر پايمال شدن حق هم محقق مي‏شود و همان گونه که شنيده‏ايد: «کسي که از حق چشم‏پوشي کند و در برابر آن ساکت بماند، شيطاني لال است.»

کسي که در برابر ستمگر ساکت مي‏ماند و به او اجازه جولان مي‏دهد، در حقيقت به نوعي ظلم را تأييد و با آن سازش مي‏کند و مظلوم را خوار مي‏سازد. اين دو نوع ستم کردن: ايجابي و سلبي در حيات ملت‌ها وجود دارند، هر چند آشکارا به چشم نيايند، ولي حوادثي هستند که اين حقيقت را آشکار مي‏کنند.

به حادثه کربلا و قيام امام حسين(ع) ـ اين چراغ هدايت ـ برگرديم تا ببينيم چگونه امام حسين راه را روشن کرد تا مردم خودشان حقيقت را دريابند.

مي‏دانيد که امام حسين و فرزندان و برادران و ياران ايشان به شهادت رسيدند و اهل بيت امام به اسارت رفتند. در کربلا زشت‏ترين جنايت و بزرگ‏ترين خيانت رخ داد و شديد‏ترين ستمي که يک ستمگر مي‏تواند انجام دهد، روا رفت. ستمي که در کربلا روا رفت با هيچ ستمي قابل مقايسه نيست ولي جاي اين سؤال هست که چه کسي اين مشکل را پديد آورد؟ چه کسي ستم کرد؟

در اين حادثه يک نفر فرمان داد که يزيد بود، يک نفر امير بود، يعني «ابن زياد» يکي لشکر را فرماندهي کرد و به کربلا آورد که عمر بن سعد بود، گروهي اين فرمان را اجرا کردند و تيراندازي کردند و سنگ انداختند و مستقيماً در کشتن امام حسين عليه السلام دخالت کردند که «شمر» و ياران او سپاه حاضر در کربلا بود.

سؤال اين است: اگر در ميدان جنگ تنها ابن زياد و يزيد و عمربن سعد بودند، آيا امام حسين به آن شکل دردناک به شهادت مي‏رسيد؟ اگر سپاه دشمن بيست يا پنجاه نفر بودند، آيا مي‏توانستند چنين جنايتی را مرتکب شوند؟ يقيناً نه.

پس چگونه توانستند چنين جنايتي انجام دهند؟ به فرمانِ آمران و اقدام عاملان و تأييدِ حامیان و سکوتِ خاموشان.

يعني مي‏توانيم بگوييم آن امت همگي با قول و فعل و سکوت و خوشنودي و سکوت و فرمانبري خود بر کشتن امام حسين عليه السلام اجماع کردند. همگي در پديد آمدن واقعه کربلا اتفاق نظر داشتند، جز اندکي از آنان.

اين حقيقت چه زماني براي مردم آشکار شد؟ پس از رخ دادن آن واقعه.

در آن زمان کوفه از بزرگ‌ترين پايتخت‏هاي جهان اسلام بود. جمعيت کوفه چند نفر بود؟ صدها هزار نفر. هر يک از آنان بايد با خود فکر مي‏کرد که اگر او ساکت نمي‏ماند و به ياري حسين(ع) مي‏شتافت، حسين(ع) کشته نمي‏شد؛ زيرا يک مجموعه، مرکب از افراد است و همان گونه که در يک شب سي‏ نفر به سپاه امام حسين عليه السلام پيوستند، اگر هزار نفر، چهار هزار نفر، پنج هزار نفر جمع مي‏شدند و به امام حسين عليه السلام مي‏پيوستند، اين فاجعه پيش نمي‏آمد.

بنابراين خون امام حسين عليه السلام در واقع بلندگويي بود که در برابر مردم قرار داده شد و آنان را به مسئوليت و نتيجه کارهايشان آگاه کرد، که امروز شما سکوت مي‏کنيد يا درهمي مي‏گيريد، يا در خانه مي‏نشينيد يا فرزند خود را از ترس کشته شدن از خيابان به خانه بازمي‏گردانيد، ولي پيامد اين کارها چيست؟

پيامد اين کارها در نهايت کشته شدن امام حسين عليه السلام است. امام حسين عليه السلام کشته شد، ولي کشته شدن او به يکباره و ناگهاني اتفاق نيفتاد، بلکه نتيجه سلسله حوادثي بود که پس از رسول خدا و با روي کار آمدن معاويه آغاز گرديد، و به شهادت حسين بن علي عليهما السلام انجاميد. انحرافي که ابتدا پديد آمد و جزئي بود: سکوت يا ترس يا گرفتن دينار و درهم، گرفتن ده يا پانزده ليره يا چند متر زمين! جنايت اين گونه آغاز شد و کم‏کم سرعت گرفت و بزرگ شد و تا به آنجا رسيد که به کشته شدن پسر دختر رسول خدا، آن هم به شکلي فجيع و دردناک انجاميد و هيچ کس دم برنياورد! همه ساکت بودند.

بنابراين حسين عليه السلام از حقيقت پرده برداشت. يعني به مردم گفت: اي کسي که به اندازه سر سوزني به مردم ستم مي‏کني! تو در مسيري حرکت مي‏کني که در نهايت به ستم کردن به زندگي و آبرو و دين همه مردم مي‏انجامد. اي کسي که يک قدم از مسير حق منحرف شده‏اي! به جايي خواهي رسيد که به کشتن پسر دختر پيامبر راضي خواهي شد و يا در آن شرکت خواهي کرد. اي کسي که به آنچه دربرابر تو رخ مي‏دهد، بي‏ اعتنايي و نسبت به حقي که در برابر تو پايمال مي‏شود ساکت مي‏ماني! در آينده به آبرو و جان مردم تجاوز مي‏شود و ريختن خون ديگران جايز شمرده مي‏شود و تو يا به آن خوشنودي يا در آن نقش داري يا در برابر آن ساکت مي‏ماني. هيچ تفاوتي ميان آنها وجود ندارد و هيچ راه ميانه‏اي در کار نيست. يا بايد در راه هدايت حرکت کني يا در راه‏هاي گمراهي و چه بسيارند راه‏هاي گمراهي.

کسي که در مجلس امام حسين شرکت مي‏کند در يک لحظه فکر کند ـ و بسياري از ما با خود فکر کرده‏ايم ـ که کاش ما با امام حسين بوديم تا به رستگاري عظيم مي‏رسيديم. بسياري از ما مي‏گوييم اگر ما در کربلا بوديم، بي‏گمان حسين را ياري مي‏کرديم، آيا معناي حضور شما در اين مراسم به اين معنا نيست که اگر ما در کربلا بوديم حسين را ياري مي‏کرديم؟ ولي بين خود و خداي خود اگر خواستيد درباره کساني که امام حسين عليه السلام را در کربلا کشتند داوري کنيد، بايد به شرايط عيني حاکم بر آن جماعت که آنان را به اين وضع کشاند، توجه کنيد.

گناه آن امت در کشتن امام حسين عليه السلام تنها در اين نبود که برخي از آنان به کربلا رفتند و تير انداختند و شمشير زدند و سنگ پرتاب کردند و يا در کشتن امام مشارکت کردند. نه، تنها اين افراد گناهکار و مسئول نبودند، بلکه مادري که در کوفه يا در مسير کوفه تا کربلا وقتي فهميد حسين عليه السلام قيام کرده است، فرزند خود را به خانه برد تا در فتنه نيفتد، آن مادر بايد بداند که فتنه خواهد رسيد و او نيز در کشتن حسين عليه السلام است. بايد برحذر باشيم!

اين حقيقت هنوز روشن نيست. چگونه ممکن است امام حسين عليه السلام کشته شود؟ شما الآن به راحتي تمام مي‏گوييد: اگر در عصر امام حسين عليه السلام بوديم، از او دفاع مي‏کرديم و نمي‏گذاشتيم او را بکشند. چرا مردم زمان امام حسين عليه السلام با خود چنين نگفتند؟ آيا بر آنان واجب نبود جلوي کشتن امام حسين عليه السلام را بگيرند؟

ياران اندک امام که پيش از ايشان به ميدان جنگ رفتند همه مي‏دانستند که کشته مي‏شوند، بالاخره امام حسين عليه السلام در برابر دشمن تنها خواهد شد. همه اين را مي‏دانستند، ولي چرا براي رفتن به ميدان از يکديگر پيشي مي‏گرفتند؟ به چه دليل؟ اينها تنها يک آرزو داشتند که شهادت امام حسين عليه السلام پنج دقيقه عقب بيفتد. يعني با تمام وجود و زندگي خود پنج دقيقه از زندگي امام حسين عليه السلام را نجات مي‏دادند، چرا؟ چون فکر مي‏کردند شايد کشته شدن آنها در آن دلهاي سياه و بي‏رحم تأثير گذارد و برخي از آنان از گمراهي دست بردارند و حسين پيروز ميدان شود! آنها اين گونه فکر مي‏کردند، و يا به گونه‏اي ديگر. در هر حال هر يک از آنان نقش خود را در اين مسير ايفا کرد.

وقتي ما به اين صحنه، به اين چراغ فروزاني که حسين در برابر امت خود در آن عصر و در همه عصرها برافروخت مي‏نگريم، اين حقيقت را درمي‏يابيم که حق چه کوچک باشد و چه بزرگ، حق است و ستم چه کم باشد و چه زياد، ستم است. راه کج و منحرف از ابتدا تا انتها در انحراف است و همه در يک امتداد هستند. حق کوچک بزرگ مي‏شود و گسترش مي‏ِيابد و سيلي زدن به صورت يک يتيم به کشتن حسين عليه السلام مي‏انجامد. گرفتن اندکي از مال حرام به آنجا مي‏انجامد که ابن سعد براي گرفتن حکومت ري حاضر مي‏شود حسين عليه السلام را بکشد. بي‏حرمتي به يک زن محترم با زبان يا نگاه به بي‏حرمتي به حريم اهل بيت و اسير کردن زنان منجر مي‏شود...

بخشی از سخنان امام موسی صدر به مناسبت سوم شعبان ولادت امام حسین(ع)
به نقل از کتاب: مسیره الامام موسی صدر، جلد 11. مترجم: احمد ناظم
منبع: پایگاه اطلاع رسانی یاران صدر

یلدا، عاشقانه ترین شب سال

2009-12-21T02:18:00.002+03:30

شب یَلدا یا شب چلّه بلندترین شب سال در نیم‌کره شمالی زمین است. این شب به زمان غروب آفتاب از ۳۰ آذر تا طلوع آفتاب در ۱ دی اطلاق می‌شود، که برابر با ۲۱ دسامبر یا ۲۲ دسامبر است. ایرانیان و بسیاری از دیگر اقوام آن را مبارک می‌دارند و این شب را جشن می‎گیرند.

این شب در نیم‌کره شمالی با انقلاب زمستانی مصادف است و به همین دلیل از آن شب به بعد طول روز بیشتر و طول شب کوتاه‌تر می‌شود.

ایرانیان باستان با این باور که فردای شب یلدا با دمیدن خورشید، روزها بلندتر می‎شوند و تابش نور ایزدی افزونی می‌یابد، آخر پاییز و اول زمستان را شب زایش مهر یا زایش خورشید می‌خواندند و برای آن جشن بزرگی بر پا می‌کردند.

پیشینه تاریخی

یلدا و جشن‌هایی که در این شب برگزار می‌شود، یک سنت باستانی است. ایرانیان باستان این شب را شب تولد ایزد مهر «میترا» می‎‎پنداشتند، و به همین دلیل این شب را جشن می‎گرفتند و گرد آتش جمع می‎شدند و شادمانه رقص و پایکوبی می‌کردند.آن گاه خوانی الوان می‌گستردند و «میزد» نثار می‌کردند. «میزد» نذری یا ولیمه‎ای بود غیر نوشیدنی، مانند گوشت و نان و شیرینی و حلوا، و در آیین‎های ایران باستان برای هر مراسم جشن و سرور آیینی، خوانی می‌گستردند که بر آن افزون بر آلات و ادوات نیایش، مانند آتشدان، عطردان، بخوردان، برسم و غیره، برآورده‎ها و فرآورده‎های خوردنی فصل و خوراک‎های گوناگون، از جمله خوراک مقدس و آیینی ویژه‌ای که آن را «میزد» می‌نامیدند، بر سفره جشن می‌نهادند.

ایرانیان گاه شب یلدا را تا دمیدن پرتو پگاه در دامنهٔ کوه‌های البرز به انتظار باززاییده‌شدن خورشید می‌نشستند. برخی در مهرابه‌ها (نیایشگاه‌های پیروان آیین مهر) به نیایش مشغول می‌شدند تا پیروزی مهر و شکست اهریمن را از خداوند طلب کنند و شبهنگام دعایی به نام «نی ید» را می‌خوانند که دعای شکرانه نعمت بوده‌است. روز پس از شب یلدا (یکم دی ماه) را خورروز (روز خورشید) و دی گان؛ می‌خواندند و به استراحت می‌پرداختند و تعطیل عمومی بود (خرمدینان، این روز را خرم روز یا خره روزمی‌نامیدند). در این روز عمدتاً به این لحاظ از کار دست می‌کشیدند که نمی‌خواستند احیاناً مرتکب بدی کردن شوند که میترائیسم ارتکاب هر کار بد کوچک را در روز تولد خورشید گناهی بسیار بزرگ می‌شمرد.

ریشه واژه یلدا

واژه «یلدا» واژه ایست برگرفته از زبان سریانی (که از لهجه‌های متداول زبان «آرامی» است) به معنای تولد. زبان «آرامی» یکی از زبان‌های رایج در منطقه خاورمیانه بوده است. (برخی بر این عقیده اند که این واژه در زمان ساسانیان که خطوط الفبا از راست به چپ نوشته می‌شده، وارد زبان پارسی شده است.)

تأثیر یلدا در جشن‌های دیگر اقوام

امروزه محققان معتقدند که مسیحیت غربی چارچوب اصلی خود را که به این دین پایداری و شکل بخشیده به مذاهب پیش از مسیحیت روم باستان از جمله میترایسم مدیون است و برای نمونه تقویم کلیساها، بسیاری از بقایای مراسم و جشنهای پیش از مسیحیت بخصوص کریسمس را در خود نگاه داشته‌است و کریسمس به عنوان آمیز‌ه‌ای از جشنهای ساتورنالیا و زایش میترا در روم باستان در زمان قرن چهارم میلادی با رسمی شدن آیین مسیحیت و به فرمان کنستانتین به عنوان زادروز رسمی مسیح در نظر گرفته شد.

هنگام توسعه آیین‌های رازآمیز در اروپا و سرزمینهای تحت فرمانروایی امپراطوری روم و پیش از از پذیرفتن آیین مسیحیت، رومیان هر ساله در روز 17 دسامبر در جشنی به نام ساتورنالیا به سیاره کیوان (ساترن)، ایزد باستانی زراعت، احترام مینهادند. این جشن تا هفت روز ادامه میافت و انقلاب زمستانی را شامل می‌گردید. از آنجا که رومیان از گاهشماری یولیانی در محاسبات خود استفاده مینموند روز انقلاب زمستانی به جای 21 یا 22 دسامبر حدوداً در 25 دسامبر واقع می‌شد. هنگام عید ساتورنالیا، رومی‌ها اقدام به برپاداشتن جشن و سرور، به تعویق انداختن کسب و کار و منازعات، هدیه دادن به همدیگر و آزادکردن موقتی برده‌ها مینمودند.

همچنین آیین رازآمیز میترائیسم، بر پایه پرستش ایزد باستان ایران زمین، میترا در سرزمینهای تحت فرمانروایی روم باستان اشاعه زیادی یافته بود و بسیاری از رومیان، رویداد بلندتر شدن روزها به دنبال انقلاب زمستانی را با شرکت کردن در مراسمی به منظور بزرگداشت میترا، جشن می‌گرفتند.

این جشنها و سایر مناسک تا روز اول ژانویه ادامه میافت که رومیان انرا روز ماه و سال جدید می‌دانستند. پس از استیلای مسیحیت در اروپا، آداب و رسوم آیین مهر که در زندگی مردم و به‌خصوص در میان رومیان نفوذ کرده بود هم‌چنان باقی ماند و با آمدن دین جدید رنگ نباخت.

کلیسای کاتولیک روم روز 25 دسامبر را به عنوان زادروز مسیح برگزیند تا به مراسم پگانیسم در آن زمان معنا و مفهوم مسیحی بخشد. برای نمونه، کلیسا جشن زادروز میترا خدای نور و روشنایی را با جشن بزرگداشت زادروز عیسی که عهد جدید او را نور و روشنی جهان مینامد، جایگزین نمود تا از التقاط این دو مناسبت نفوذ بیشتری بر زندگی مردم داشته باشد و بزرگ‌ترین جشن آیین مهر را در خود حل کنند. اکنون کلیسای ارامنه روز ششم ژانویه را که گفته می‌شود روز غسل تعمید مسیح می‌باشد را به عنوان روز میلاد مسیح جشن می‌گیرند. تاریخدانان تاریخ دقیق زادروز عیسی را نمی‌دانند، اما مسیحیان با رجوع به اناجیل و با توجه به اشاره‌های آن به فصل زراعت و اعتدال هوا میلاد مسیح را در اعتدالین (بهار یا پاییز) واقع می‌دانند.

فرانتس کومون، باستان‌شناس بلژیکی و موسس میتراپژوهی مدرن و دیگر میتراپژوهان همفکر او مفاهیم آیین میترایسم روم را کاملاً برگرفته از آیین مزدیسنا و ایزد ایرانی میترا (مهر) می‌دانند لیکن این ایده از دهه 1970 میلادی به بعد به شدت مورد نقد و بازبینی قرار گرفته است و اکنون به یکی از مسائل بسیار مجادله‌آمیز در زمینه پژوهش ادیان در دنیای روم و یونان باستان تبدیل گشته است. با اینحال زادروز میترا در آیین باستان مهر در ایران زمین مصادف با شب یلدا و انقلاب زمستانی در روز 21 یا 22 دسامبر بوده است و جشن زادروز میترا در آیین میتراییسم روم هم با انقلاب زمستانی مصادف بوده که به علت پیروی رومیان از گاهشماری یولیانی در 25 دسامبر واقع می‌شده است.

در حدود ۴۰۰۰ سال پیش در مصر باستان جشن «باز زاییده‌شدن خورشید»، مصادف با شب چله، برگزار می‌شده‌است. مصریان در این هنگام از سال به مدت ۱۲ روز، به نشانه ۱۲ ماه سال خورشیدی، به جشن و پای‌کوبی می‌پرداختند و پیروزی نور بر تاریکی را گرامی می‌داشتند. هم‌چنین از ۱۲ برگ نخل برای تزیین مکان برگزاری جشن استفاده می‌نمودند که نشانه پایان سال و آغاز سال نو بوده ‌است.

در یونان قدیم نیز، اولین روز زمستان روز بزرگ‌داشت خداوند خورشید بوده‌است و آن را خورشید شکست‌ ناپذیر، ناتالیس انویکتوس، می‌نامیدند(که از ریشه کلمه ناتال که در بالا اشاره شد برگرفته شده‌است و معنی اش، میلاد و تولد است). ریشه‌های یلدا در جشن دیگر مرسوم در یونان نیز باقی مانده‌است از مهم‌ترین این جشن‌های می‌توان به جشن ساتورن اشاره کرد.

در قسمت‌هایی از روسیه جنوبی، هم‌اکنون جشن‌های مشابهی به‌مناسبت چله برگزار می‌کنند. این آیین‌ها شباهت بسیاری با مراسم شب چله دارد. پختن نان شیرینی محلی به صورت موجودات زنده، بازی‌های محلی گوناگون، کشت و بذر پاشی به صورت تمثیلی و باز سازی مراسم کشت، پوشانیدن سطح کلبه با چربی، گذاشتن پوستین روی هره پنجره‌ها، آویختن پشم از سقف، پاشیدن گندم به محوطه حیاط، ترانه خوانی و رقص و آواز و مهم تر از همه قربانی کردن جانوران از آیین‌های ویژه این جشن بوده و هست. یکی دیگر از آیین‌های شب‌های جشن، فالگیری بود و پیشگویی رویدادهای احتمالی سال آینده. همین آیین‌ها در روستاهای ایران نیز کم و بیش به چشم می‌خورند که نشان از همانندی جشن یلدا در ایران و روسیه دارند.

یهودیان نیز در این شب جشنی با نام ایلانوت (جشن درخت) برگزار می‌کنند و با روشن‌کردن شمع به نیایش می‌پردازند.

آشوریان نیز در شب یلدا آجیل مشکل گشا می‌خورند و تا پاسی از شب را به شب نشینی و بگو بخند می‌گذرانند و در خانواده‌های تحصیل کرده آشوری تفال با دیوان حافظ نیز رواج دارد.

نخستین روز زمستان در نزد خرمدینانی که پیرو مزدک هستند نیز سخت گرامی و بزرگ دانسته می‌شود و از آن با نام خرم روز (خره روز) یاد می‌گردد و آیین‌هایی ویژه در آن روز برگذار می‌شود. این مراسم و نیز سالشماری آغاز زمستان هنوز در میان برخی اقوام دیده می‌شود که نمونه آن تقویم محلی پامیر و بدخشان (در شمال افغانستان و جنوب تاجیکستان) است.

جشن یلدا و عادات مرسوم در ایران

در آیین کهن، بنابر یک سنت دیرینه آیین مهر شاهان ایرانی در روز اول دی‌ماه تاج و تخت شاهی را بر زمین می‌گذاشتند و با جامه‌ای سپید به صحرا می‌رفتند و بر فرشی سپید می‌نشستند. دربان‌ها و نگهبانان کاخ شاهی و همهٔ برده‌ها و خدمت‌کاران در سطح شهر آزاد شده و به‌سان دیگران زندگی می‌کردند. رئیس و مرئوس، پادشاه و آحاد مردم همگی یکسان بودند (صحت این امر موکد نیست، شاید تنها افسانه باشد). جشن یلدا در ایران امروز نیز با گرد هم آمدن و شب‎نشینی اعضای خانواده و اقوام در کنار یکدیگر برگزار می‎شود. متل گویی که نوعی شعرخوانی و داستان خوانی است در قدیم اجرا می‌شده‌است به این صورت که خانواده‌ها در این شب گرد می‌آمدند و پیرتر‌ها برای همه قصه تعریف می‌کردند. آیین شب یلدا یا شب چله، خوردن آجیل مخصوص، هندوانه، انار و شیرینی و میوه‌های گوناگون است که همه جنبهٔ نمادی دارند و نشانه برکت، تندرستی، فراوانی و شادکامی هستند، این میوه‌ها که اکثراً کثیر الدانه هستند، نوعی جادوی سرایتی محسوب می‌شوند که انسان‌ها با توسل به برکت خیزی و پر دانه بودن آنها، خودشان را نیز مانند آنها برکت خیز می‌کنند و نیروی باروی را در خویش افزایش می‌دهند و همچنین انار و هندوانه با رنگ سرخشان نمایندگانی از خورشیدند در شب. در این شب هم مثل جشن تیرگان، فال گرفتن از کتاب حافظ مرسوم است. حاضران با انتخاب و شکستن گردو از روی پوکی و یا پُری آن، آینده‌گویی می‌کنند.

در خطهٔ شمال و آذربایجان رسم بر این است که در این شب خوانچه‌ای تزیین شده به خانهٔ تازه‌عروس یا نامزد خانواده بفرستند. مردم آذربایجان در سینی خود هندوانه‌ها را تزئین می‌کنند و شال‌های قرمزی را اطرافش می‌گذارند. درحالی که مردم شمال یک ماهی بزرگ را تزئین می‌کنند و به خانه عروس می‌برند.

سفره مردم شیراز مثل سفره نوروز رنگین است. مرکبات و هندوانه برای سرد مزاج‌ها و خرما و رنگینک برای گرم مزاج‌ها موجود است. حافظ‌خوانی جزو جدانشدنی مراسم این شب برای شیرازی‌هاست. البته خواندن حافظ در این شب نه تنها در شیراز مرسوم است، بلکه رسم کلی چله‌نشینان شده‌است.

همدانی‌ها فالی می‌گیرند با نام فال سوزن. همه دور تا دور اتاق می‌نشینند و پیرزنی به طور پیاپی شعر می‌خواند. دختر بچه‌ای پس از اتمام هر شعر بر یک پارچه نبریده و آب ندیده سوزن می‌زند و مهمان‌ها بنا به ترتیبی که نشسته‌اند شعرهای پیرزن را فال خود می‌دانند. همچنین در مناطق دیگر همدان تنقلاتی که مناسب با آب و هوای آن منطقه‌است در این شب خورده می‌شود. در تویسرکان و ملایر، گردو و کشمش و مِیز نیز خورده می‌شود که از معمولترین خوراکی‌های موجود در ابن استان هاست.

در شهرهای خراسان خواندن شاهنامه فردوسی در این شب مرسوم است.

در اردبیل رسم است که مردم، چله بزرگ را قسم می‌دهند که زیاد سخت نگیرد و معمولاً گندم برشته (قورقا) و هندوانه و سبزه و مغز گردو و نخودچی و کشمش می‌خورند.

در گیلان هندوانه را حتما فراهم می‌کنند و معتقدند که هر کس در شب چله هندوانه بخورد در تابستان احساس تشنگی نمی‌کند و در زمستان سرما را حس نخواهد کرد. «آوکونوس» یکی دیگر از خوردنی هایی است که در این منطقه در شب یلدا رواج دارد و به روش خاصی تهیه می‌شود. در فصل پاییز، ازگیل خام را در خمره می‌ریزند، خمره را پر از آب می‌کنند و کمی نمک هم به آن می‌افزایند و در خم را می‌بندند و در گوشه‌ای خارج از هوای گرم اطاق می‌گذارند. ازگیل سفت و خام، پس از مدتی پخته و آبدار و خوشمزه می‌شود. آوکونوس در اغلب خانه‌های گیلان تا بهار آینده یافت می‌شود و هر وقت هوس کنند ازگیل تر و تازه و پخته و رسیده و خوشمزه را از خم بیرون می‌آورند و آن را با گلپر و نمک در سینه کش آفتاب می‌خورند.

مردم کرمان تا سحر انتظار می‌کشند تا از قارون افسانه‌ای استقبال کنند. قارون در لباس هیزم شکن برای خانواده‌های فقیر تکه‌های چوب می‌آورد. این چوب‌ها به طلا تبدیل می‌شوند و برای آن خانواده، ثروت و برکت به همراه می‌آورند.

برگرفته از دانشنامه ویکیپدیا - با ویرایش و تلخیص
یلدای همتون مبارک

پرچم، نماد یک فرهنگ

2009-12-21T01:28:00.001+03:30

پرچم ایران، از دوره ناصرالدین شاه قاجار سه رنگ و دارای رنگهای سبز، سفید، و قرمز می‌باشد. نشان فعلی موجود در پرچم نشان جمهوری اسلامی نام دارد که شرح و تفسیر رسمی آن در اصل ۱۸ قانون اساسی آمده ‌است. اما بطور خلاصه این نشان بیان‌گر لغت عربی الله و شعار اسلامی لا اله الا الله به زبان عربی، است که روی رنگ سفید پرچم قرار گرفته ‌است. همچنین ۲۲ الله ‌اکبر به رنگ سفید و به نشانه پیروزی انقلاب در روز ۲۲ بهمن، در حاشیه پایین رنگ سبز و حاشیه بالای رنگ قرمز نوشته شده‌است.

پرچم دوران هخامنشی به احتمال زیاد عقابی با بال‏های گشوده با قرص خورشیدی در پشت سر عقاب بوده ‌است و در زمان اشکانیان پرچمی استفاده می شد که به خورشید مزین بوده ‌است. منبع عمده این اطلاعات از نشانه‏های اشراف دوره ساسانی و درفشهای دوره ساسانی شاهنامه و منابع اسلامی می‌باشد. همچنین هجده مهر مربوط به دوره ساسانی است که در اطراف دریاچه خوارزم پیدا شده‌است و کتیبه‌های ساسانی و پاره‌ای اشارات موجود در منابع رومی که اطلاعاتی در این زمینه به ما می‌دهند.

در قرون اولیه بعد از اسلام رنگ سیاه رنگ خلفای عباسی و پیروان و طرفداران آنها بوده و رنگهای سبز و سفید نیز رنگ مورد علاقه در پرچمهای مخالفین عباسیان مانند علویان، فاطمیان مصر و شورشیان ایرانی بوده‌است. از حدود قرن ۹ هجری (پانزده میلادی) نشان شیر و خورشید نشان محبوبی در پرچمهای ایران بوده ‌است. این نشان در دوره‌ های مختلف و نزد سلسله‌ های شاهی مختلف به صورتهای متفاوتی تعبیر شده ‌است. این نشان در ابتدا تنها سمبلی ستاره‌ بینی بود نه نشانه سلطنت، ولی بعدها تعبیری اسلامی- شیعی پیدا نمود. تعبیرهای ملی‌گرایانه و سلطنتی از این نشان بعدها در دوران‌های قاجار و پهلوی به این نشان داده‌ شد. در زمان فتحعلی شاه قاجار شمشیری به دست شیر داده می ‌شود و استفاده از این نشان تا انقلاب ۱۳۵۷ ادامه پیدا می‌کند. نشان شیر و خورشید بعد از انقلاب ۱۳۵۷ با نشان جمهوری اسلامی جایگزین می‌گردد.

پیش از اسلام

در اوستا به درفشی به شکل گاو بالدار (درفشا) اشاره شده ‌است. پرچم دوران هخامنشی به احتمال زیاد عقابی با بالهای گشوده با قرص خورشیدی در پشت سر عقاب بوده ‌است. در زمان اشکانیان پرچمی استفاده می شد که به خورشید مزین بوده ‌است. دسته‌های هزار تایی ارتش اشکانی نیز دارای پرچمی ابریشمی مزین به اژدها بودند. در کتیبه‌های سنگی دوران ساسانی نقش چهار پرچم را می‌توان یافت. یکی در بیستون مربوط به شاپور دوم است که پرچم ترسیم شده گشوده نمی‌باشد. سه پرچم دیگر نیز در نقش رستم حک شده‌است. یکی متعلق به هرمز دوم منقش به چلیپای (صلیب) افقی که دارای سه دنباله آویزان است. در نقش مربوط به بهرام دوم بر بالای سر نیزه بهرام حلقه‌ای دیده می‌شود که دو پارچه از آن آویزان است که دارای خطوطی عرضی می‌باشند و منگوله‌هایی نیز به آنها متصل می ‌باشند. در نقش شاپور دوم در نقش رستم، پرچم دارای یک چلیپا و منگوله‌هایی آویزان سه گوی راه راه مشابه گوی موجود درتاج پادشاهان ساسانی می ‌باشند. بنا به گفته کاوه فرخ منبع عمده ما از نشان‌های اشراف دوره ساسانی و درفشهای دوره ساسانی هجده مهر مربوط به دوره ساسانی است که در اطراف دریاچه آرال پیدا شده‌است و همچنین کتیبه‌های ساسانی و پاره‌ای اشارات منابع رومی اطلاعاتی در این زمینه به ما می‌دهند.

درفش کاویان در اسطوره ها

اشاره به درفش کاویانی در اساطیر ایران، به قیام کاوه آهنگر علیه ظلم و ستم آژی‌دهاک (ضحاک) برمی‌گردد. در آن هنگام، کاوه برای آن که مردم را علیه ضحاک بشوراند، پیش‌بند چرمی خود را بر سر چوبی کرد و آن را بالا گرفت تا مردم گرد او جمع شوند. سپس کاخ فرمانروای خونخوار را در هم کوبید و فریدون را بر تخت شاهی نشانید. فریدون نیز پس از آنکه فرمان داد تا پاره چرم پیش‌بند کاوه را با دیباهای زرد و سرخ و بنفش آراستند و در و گوهر به آن افزودند، آن را درفش شاهی خواند و بدین سان درفش کاویانی پدید آمد. بعدها نیز هر پادشاهی بدان گوهری به آن می‌افزود بگونه‌ای که در شب نیز درفش کاویان می‌درخشید. درفش کاویان نشان جمشید و نشان فریدون نیز نامیده می‌شد.

تصویر بازسازی شده درفش کاویانی

درفش کاویان در تاریخ

از نظر تاریخی در متون اوستایی و هیچ یک از نوشته‌های بجا مانده از دوران هخامنشی، سلوکی و اشکانی اشاره مستقیمی به درفش کاویانی نشده ‌است. پژوهشگران امروزی در مورد اینکه آیا درفش کاویانی جدا از روایتهای اسطوره‌ای یک واقعیت تاریخی بوده‌است محتاطانه برخورد می‌ کنند. بیشتر دانش ما در مورد درفش کاویانی به منابع اسلامی بر می‌گردد. محمد بن جریر طبری در کتاب خود به نام تاریخ الامم و الملوک می‌نویسد: درفش کاویان از پوست پلنگ درست شده، به درازای دوازده ارش که اگر هر ارش را که فاصله بین نوک انگشتان دست تا بندگاه آرنج است، ۶۰ سانتی متر به حساب آوریم، تقریباً پنج متر عرض و هفت متر طول می‌شود. ابوالحسن مسعودی نیز به همین موضوع اشاره می‌کند. ابن خلدون گزارش می‌کند که درفش کاویانی دارای ستاره‌ ای بود و چنین اعتقادی وجود داشت که تا زمانی که کسی که این درفش را حمل می‌کند شکست ناپذیر است. کاوه فرخ بیان می‌کند که بالاترین نشان دوره ساسانی درفش کاویانی می‌باشد و تصویری بازسازی شده‌ای از درفش کاویان بر اساس شاهنامه ارایه می‌دهد.

به هنگام حمله اعراب به ایران، در جنگ قادسیه درفش کاویان به دست آنان افتاد و چون آن را نزد عمر بن خطاب، خلیفه مسلمانان، بردند، وی از بسیاری گوهرها، درها و جواهراتی که به درفش آویخته شده بود، دچار شگفتی شد و به نوشته تاریخ بلعمی عمر خلیفه مسلمین دستور داد تا گوهرهای آنرا بردارند و آنرا بسوزانند.

پرچم ایران پس از اسلام تا زمان صفویه

پرچم امویان بر طبق گفته طبری سفید بوده ‌است هرچند تاریخ بلعمی این پرچم را سبز رنگ توصیف کرده ‌است. طبری نقل می‌کند که ابومسلم خراسانی دو پرچم می‌افراشت یکی سیاه رنگ و دیگری پرچمی سفید رنگ مزین به یک آیه قرآنی. نشان عباسیان نیز سیاه رنگ بود که به عبارت محمد رسول الله مزین بود. مخالفین عباسیون نیز به نشانه اعتراض از رنگهایی دیگر استفاده می‌کردند. بطور مثال فاطمیون مصر از پرچمی به رنگ سبز و علویان و بسیاری از ایرانیان معترض از پرچمهای سفید رنگ استفاده می‌کردند. تصاویر پرچم بر روی اشیاء باستانی بدست آمده از کشورهای اسلامی (و خصوصاً بر روی مینیاتورها) یافت می‌شود. از جمله قدیمی ترین آنها بشقاب براق ایرانی متعلق به قرن دهم میلادی است. در زمان مامون، خلیفه عباسی، رنگ سبز رنگ شیعه بوده‌است. هنگامی که امام رضا به ولایت عهدی رسید بر خلاف سنت عباسیان رنگ سبز را به عنوان رنگ خود برگزید و در نتیجه به پیروی به سنتهای ایران پیش از اسلام متهم شد. گفته می‌شود او پس از این اعتراضات رنگ سیاه عباسیان را پذیرفت.

بر طبق تصویری در کتاب تاریخ رشید الدین پرچم غزنویان معمولا قرمز و غزنویان اغلب از طرح شطرنجی به عنوان نشان استفاده می‌کردند. هر چند بعضی نوشته‌های موجود مربوط به آن زمان چنین می‌نمایاند که آنان پرچمی مزین به همای طلایی یا شیر طلایی حمل می‌کردند.

پرچمهای غزنویان به نقل از کتاب تاریخ رشید‌الدین

قزوینی در قرن ششم هجری چنین نقل می‌کند در آن زمان پادشاهان شیعی پرچم‌هایی به رنگهای سبز و سفید و سایر پادشاهان کماکان به رسم عباسیان پرچمی سیاه رنگ داشتند.

سكه شیر و خورشید دوران سلجوقیان روم

به نوشته بیهقی سران قبایل سلجوقی علامتها یا بیرقهای مخصوص داشته‌اند. درباره نقش این پرچمها سندی موجود نیست. پس از آن که سلسله سلجوقی در خراسان پدید آمد و خلافت عباسی عملاً تابع طغرل بیگ شد، سلجوقیان از آداب عباسی، غزنوی و سامانی تقلید کردند و مظاهر حکومتیشان رنگ اسلامی گرفت. باوجود این، برخی سنتهای قبیله ‌ای را حفظ کردند، از جمله این که طغرل به عنوان مهر از نقش چماق استفاده می‌کرده ‌است . لیکن از زمان الب ارسلان، مهرها شکل اسلامی یافت.

سلجوقیان از زمان طغرل پرچم سیاه را همراه با سایر نشانهای قدرت از خلفای عباسی گرفتند. ازرقی در قصیده‌ای در رسای طغانشاه، پرچم سپاه او را قرمز خوانده ‌است. با این حال رنگ پرچم رسمی سلجوقیان معلوم نیست و به احتمال زیاد، همان رنگ رسمی عباسیان و غزنویان، یعنی سیاه بوده‌است. از اشعار شاعران آن دوره، چون انوری و ظهیر فاریابی، بر می آید که پرچمها نقشهایی از قبیل ماه، اژدها، شیر، پلنگ و هما داشته‌اند، اما معلوم نیست که این نقشها بر روی پرچمها ترسیم گردیده یا بر بالای چوب پرچم نصب شده بوده‌اند و احتمالاً به هر دو صورت وجود داشته ‌است. امیرِ علَم (بیرقدار) در تشکیلات سلجوقیان مقام مهمی داشته‌ است. پرچم خوارزمشاهیان در نگاره ‌ای ایرانی که بخارا را در محاصره مغولها نشان می‌دهد، به رنگ زرد نشان داده شده‌است، ولی چون این نقاشی در عصر خوارزمشاهیان ترسیم نشده ‌است، نمی‌توان آنرا (قاطعانه) مطابق با واقع دانست. اما بنابر پاره‌ای شواهد می‌توان سیاه بودن پرچم را نیز در این دوره محتمل دانست.

افزوده شدن نقش شیر و خورشید

حجم عظیم شواهد تاریخی و متون ادبی و باستان شناسی که احمد کسروی، مجتبی مینوی و سعید نفیسی گردآوری و بررسی کرده‌اند، نشان می‌دهد که خورشید در صورت فلکیِ اسد در منطقةالبروج از قرن هفتم هجری نقشی نمادین و رایج شد. تحقیقات مینوی، نفیسی و کسروی نشان می‌دهد که این نشان از ستاره بینی وارد فرهنگ عام، نشان‌ها و نقوش هنری شده‌است و از آنجا به تدریج و در حدود قرن نهم هجری معادل قرن پانزده میلادی به نقوش پرچم ‏ها وارد می‌شود. بگفته شاپور شهبازی در ایرانیکا این نماد تلفیقی از سنن کهن ایران و عرب و ترک و مغول بود.

قدیمی ترین پرچم شیر و خورشید دار شناخته شده به سال ۸۲۶ هجری قمری

قدیمی ترین پرچم شیر و خورشید دار شناخته شده به سال ۸۲۶ هجری قمری (حدود ۱۴۲۳ میلادی) همزمان با دوره تیموریان بر می‌گردد. این پرچم در مینیاتوری از شاهنامه شمس الدین کاشانی (یک منظومه از جهانگشایی مغولان) به تصویر کشیده شده‌است. این مینیاتور که حمله مغولان به حصار شهر نیشابور را نشان می‌دهد. سربازان مغول را نشان می‌دهد که پرچمی مزین به نشان شیر و خورشید در کنار پرچمی دیگر مزین به هلال ماه حمل می‌کنند.

فواد کوپریلی در نوشتاری که در مورد پرچم قبایل ترک دارد، در مورد پرچم‌های دوره ایلخانان و تیموریان می‌نویسد: در نقاشیهای برخی از نسخه‌های فارسی راجع به تاریخ مغول، پرچمی با زمینه آبی و تصویر گرگ و سایر نقوش مشاهده می‌شود که اثبات مطابقت آنها با واقعیات تاریخی نیاز به تحقیق دارد. به نوشته حافظ ابرو، امیراحمد خلج پرچم سرخ داشته ‌است. در سپاه از پرچمهایی به رنگهای زرد و قرمز نیز استفاده می‌شده و روی آنها تصاویر گوناگونی از قبیل اژدها، شیر، قره قوش (نوعی عقاب) و شیر و خورشید منقوش بوده ‌است. احتمال زیاد می‌رود که تمغاهای خصوصی نیز روی پرچمها به کار می‌رفته‌ است. در این دوره، به مقامات بلندپایه پرچم و طبل و علَم نظامی (به مغولی: توغ و کورْگه) داده می‌شده ‌است. ایلخانیان از سویی تحت تأثیر آداب و رسوم کهن مغول - ترک و از سوی دیگر تحت تأثیر غزنویان و سلجوقیان بودند و بویژه در مظاهر حقوقی و علامات حکومتی از تمدن سلجوقیان متأثر بودند. بر نوک پرچمها، هلال (ماهچة عَلَم) فلزی نصب می‌شد. راهبی اسپانیایی که در قرن هشتم در کتابش تصویری از پرچم ایران با زمینه زرد و تمگای (تمغا) چهارگوش قرمز در وسط ارائه می‌کند که به احتمال زیاد به دوره ایلخانیان تعلق دارد. در نسخه‌ای از شاهنامه نوشته شده در قرن نهم (زمان مغولها) نگاره‌ای بچشم می‌خورد که پرچمی را با تصویر شیر و خورشید در وسط نمایش می‌دهد. این پرچم به احتمال زیاد متعلق به ایلخانیان است، زیرا این نقش، نقشی رایج روی سکه‌های ایلخانان بوده‌است.

فواد کوپریلی همچنین می‌گوید: تصویر شیر و خورشید در سکه ‌های برخی از فرمانروایان آق قویونلوها و بعضی سلسله‌های دیگر ترک فقط نقشی نجومی است نه مظهر حکومت. با وجود این، می‌توان حدس زد که به منزلة نقش نیز در بعضی پرچمها به کار رفته باشد

با توجه به این پرچم و نمونه‌های مشابه آن در قرن نهم هجری قمری (پانزده میلادی)، بسیاری از مراجع معتبر مانند دانشنامه بریتانیکا ودانشنامه ایرانیکا زمان اولین مدارک موجود از استفاده شیر و خورشید در پرچمهای ایران را این دوران می‌دانند.

پرچم در دوران صفویان و افشار

پرچم محمد بیگ فرستاده شاه سلطان حسین صفوی به سال ۱۷۱۵ میلادی در هنگام ورود به کاخ ورسای

در میان شاهان سلسله صفویان که حدود ۲۳۰ سال بر ایران حاکم بودند، شاه اسماعیل اول بر روی پرچم خود نقش شیر و خورشید نداشت. شاه تهماسب صفوی نیز چون خود زاده ماه فروردین(برج حمل) بود، دستور داد به جای شیر و خورشید تصویر گوسفند (نماد برج حمل) را هم بر روی پرچمها و هم بر سکه‌ها ترسیم کنند. هر چند صفویان از علم‌ها و پرچمهای متفاوتی استفاده می‌نمودند، چنین می‌نماید که تا زمان شاه عباس کبیر پرچم شیر وخورشید پرچم اصلی صفوی می‌شود. در این زمان اروپاییانی که از ایران بازدید کرده‌اند پرچمهای ایران را سه گوش ، مزین به نقش‏های شیر وخورشید، ذوالفقار یا آیات قرآنی توصیف کرده‌اند. در این زمان این نشان تفسیری شیعی پیدا می‌کند. آنگونه که پیدا است صفویان شیر موجود در شیر و خورشید را مظهر امام علی، و خورشید را مظهر فر دین یا عظمت خداوندی بود که همان تغییر شکل یافته فر‌ایزدی است می‌باشد. بگفته افسانه نجم آبادی، استاد دانشگاه هاوارد، شیر و خورشید مظهر دو پایه ایران آن زمان بود. مذهب و حکومت.

پرچم نادر شاه

در درفش شاهی یا بیرق سلطنتی نادرشاه افشار از رنگ سبز دوران صفوی که در آن زمان نشان تشیع بوده ‌است استفاده نمی‌شده ‌است. نادر شاه از دو پرچم استاندارد استفاده می‌کرد. درفشی سه رنگ با رنگهای قرمز، آبی و سفید و دیگری درفشی چهار رنگ که دارای رنگهای قرمز، آبی، سفید و طلایی بود. اما مهر نادر نشان شیر و خورشید با عبارت «الله الملک» بوده‌ است.

مهر نادرشاه نشان شیر و خورشید با عبارت الله الملک

پرچم ایران از دوره قاجار تا پایان سلسله پهلوی

پرچم شیر و خورشید با شیر شمشیردار

این نقش در اوایل دوره قاجار به شکلی کاملاً ناهمسان روی سکه‌ها، نشانها و پرچمها ظاهر شد. فتحعلی شاه قاجار به تقلید از نشان لژیون دونور فرانسه، نشان شیر و خورشید ایرانی را در ۱۲۲۲-۱۲۲۵ پدید آورد تا به دیپلماتها و مقامات اروپایی اعطا کند. به این ترتیب ایران دارای پرچمی رسمی با نشان شیر و خورشید شد. بدین سان است که یک قرن بعد نویسنده‌ای اروپایی می‌نویسد: ایران امروزه به سرزمین شیر و خورشید معروف است.

پرچم شیر و خورشید مربوط به فتحعلی شاه

گاسپار دروویل که در ۱۸۱۲-۱۸۱۳ در ارتش ایران خدمت کرده بود، گزارش می‌دهد که پرچم‌ها و نشان‌های ایرانیان دارای نشان زرهی کشور، یعنی یک شیر خوابیده و خورشید در حال طلوع همراه با عبارت سلطان بن سلطان فتحعلی شاه قاجار است. پرچمها قرمز رنگ اند و در تارک آنها یک دست نقره‌ای به نشانه دست علی به چشم می‌خورد. لویی دوبو می‌گوید که محمدشاه قاجار (جانشین فتحعلی شاه) دو پرچم داشته‌است: «یکی با نقش شمشیر علی ، که دو لبه‌است» و دیگری «با نقش یک شیر خوابیده و خورشیدی که از پشت آن طلوع می‌کند». پرچم دوم پرچم اصلی کشور بود. دروویل تصاویر جالبی از پرچم ایران آورده ‌است. در یکی از این تصاویر شیر با شمشیری در دست تصویر شده ‌است. این نخستین باری است که با ظهور شیر شمشیر در دست روبه رو می‌شویم؛ نمادی که از عصر محمدشاه قاجاربه بعد به نشان متعارف ملی ایران تبدیل شد. گویا از اواخر دوران فتحعلی شاه به تدریج دو پرچم شیر و خورشید و ذوالفقار علی با هم تلفیق می‌شود و شیر که مظهر علی بوده‌است شمشیر دریافت می‌کند.

تغییر دیگری که در این زمان در درفش و علامت دولت ایران رخ داد، در وضع تصویر شیر بود، بدین معنی که قبل از اواسط سلطنت فتحعلی شاه، همیشه شیری که در سکه‌ها و درفشهای ایران نقش می‌گردید، شیر ایرانی بود، زیرا شیرهای ایرانی چه نر و چه ماده، بی یال بوده‌اند نه همچون شیرهای آفریقا که نرهایشان یالدار و ماده شان بی یالست. از این زمان با تاثیر گرفتن از اروپاییان تصویر شیر بر اساس شیرهای نر آفریقایی که دارای یال بودند ترسیم می‌شود.

افسانه نجم آبادی تغییراتی که در عرصه اجتماعی سیاسی ایران از زمان فتحعلی شاه شروع می‌شود را عامل تغییرات اعمال شده بر نشان شیر و خورشید می‌داند. افسانه نجم‌آبادی می‌نویسد که از زمان فتحعلی شاه به تدریج جنبه مذهبی حکومت و شاهان ایران کمرنگ می‌شود و به دنبال آن تفسیر شیعی شیر و خورشید جایش را به تفسیری ملی گرایانه می‌دهد. نوشته‌های باز مانده از آن زمان از جمله شعری به قلم خود شاه ایران نشان می‌دهد که خورشید در آن زمان استعاره از شاه ایران است و اشاره به جمشید، شاه اسطوره‌ای ایران در شاهنامه فردوسی داشت. در این نوشتارهای برجامانده از آن زمان به شیر نیز استعاره‌ای برگرفته از اسطوره‌های شاهنامه نسبت داده‌اند. شیر در آن زمان اشاره به رستم داشت که شیر نشان او بود و نشانگر پهلوانان و دلاوران ایرانی داشت که آماده برای پاسداری از ایران بودند. شهبازی با نقل فرمانی از زمان محمد شاه نشان می‌دهد که چگونه در اثر مراودات ایرانیان با اروپاییان و آشنایی مجدد شاهان ایران با عظمت ایران باستان نشان شیر وخورشید تعبیری ملی گرایانه پیدا می‌کند. گویا محمدشاه در سال ۱۲۵۲ فرمانی رسمی صادر کرد که شکل و کارکرد انواع نشان‌های شیر و خورشید را تعیین و تعبیری ملی گرایانه از این نشان ارائه می‌دهد. برای نخستین بار از زمان محمدشاه قاجار است که در بسیاری از سکه‏ها و نشان‌ها تاجی بر بالای خورشید قرار داده شد.

پرچم سه رنگ ایران

این نقاشی بیانگر شکست پیاده نظام روسیه از ارتش ایران در نبرد 13 فوریه 1812 پیرامون سلطان آباد است. در نیمه چپ، در راس لشکر ایرانیان شاهزاده عباس میرزا، ولیعهد و فرزند فتحعلی شاه قاجار با جامه ای آبی رنگ و سوار بر اسب کهر، با دست راست سرهای بریده دشمن را نشان میدهد. نیمه راست تابلو اردوگاه ارتش روسیه را نشان می دهد که با نشان عقاب دو سر امپراطوری روسیه، مشخص شده و توسط سربازان ایرانی با یونیفرمهای اروپایی محاصره شده است. در مرکز تصویر یک صاحب منصب انگلیسی سوار بر اسب دیده میشود که عهده دار آرایش ارتش ایران در مرزهای اروپایی ست. لشکر ایران در این نبرد درفشی با نشان شیر و خورشید حمل می نمایند و شیر در این تصویر شمشیری در دست دارد. این تابلوی نقاشی بخشی از تزئینات قلعه اوجان متعلق به عباس میرزا بود که در سال 1828 توسط روسیه بعنوان غنیمت جنگی به قصر زمستانی سن پترزبورگ منتقل شد.

یحیی ذکاء تصویر دو پرچم از مهمترین پرچمهای رایج در روزگار قاجار مربوط به سال ۱۳۰۶ هجری قمری، ۱۸۸۶ میلادی را آورده‌است. اولین پرچم مربع شکل است که نوار بالایی آن سبز و پایینی قرمز است، زمینه پرچم سفید رنگ است و در مرکز آن یک شیروخورشید قرار دارد. از این پرچم برای ساختمان‌های دولتی و یادمان‌های سلطنتی، قلعه‌ها و بنادر و هرآنچه به دولت و سلطنت مربوط بود استفاده می‌کردند. پرچم دیگر نیز سه رنگ است با این تفاوت که پهنای نوارها مساوی است. شیر و خورشید چنان در میان این پرچم جای گرفته که هر سه رنگ را دربر می‌گیرد. این پرچم را می‌توان نخستین پرچم سه رنگ ایران دانست، ولی سالها طول می‌کشد تا این پرچمها کاملاً جا بیافتد.

اینکه این سه رنگ با چه تعبیری در آن زمان انتخاب شده‌است محل اختلاف نظر است. ولی رنگ انتخاب رنگهای سبز و سفید بی ارتباط با سنت‌های شیعی و اسلامی نبوده و قرمز نشان دهنده قدرت نظامی بوده‌است. بعدها نشان پرچم تعبیری منطقی بدین صورت یافت که رنگ سبز به عنوان نشان اسلام، رنگ سفید نشان صلح و قرمز نشان رشادت و دلاوری تفسیر شد. این ترسیم پرچم تا زمان انقلاب مشروطیت ادامه پیدا می‌کند. هرچند در ابتدای مشروطیت عده‌ای قصد داشتند که پرچمی قرمز رنگ با نشان شیر و خورشید را جایگزین پرچم سه رنگ کنند. ولی سرانجام الحاقیه پنجم قانون اساسی ۱۲۸۵/۱۹۰۶ مشروطه پرچم سه رنگ سبز و سفید و سرخ بصورتی که اکنون می‌شناسیم همراه با شیر و خورشید را نشان رسمی ایران اعلام می‌کند

پرچم شیر و خورشید نشان ایران با ابعاد استاندارد

پرچم شیر و خورشید ایران منقش به تاج شاهنشاهی

پرچم دوره پهلوی

در زمان رضا شاه پهلوی پرچم مشروطه حفظ شد با این تفاوت که که شیر چهره واقعی تری ترسیم می‌شد و دیگر خورشید بصورت زنانه ترسیم نمی‌گردید و خورشید تنها دارای انواری بود. در این زمان در بسیاری از موقعیتها نظیر استفاده‌های نظامی پرچم دارای تاج پهلوی نیز بوده‌است.

در همین زمان واژه‌های مصطلح در زبان فارسی شامل درفش (فارسی)، علم (عربی) و بیرق (ترکی) توسط فرهنگستان زبان فارسی با واژه پرچم که واژه‌ای با ریشه ترکی است جایگزین می‏شود. این اقدام اعتراض نافرجام بعضی فرهیختگان از جمله پور داوود را در بر داشت. استاندارد اندازه پرچم‏ها مجدداً در ۱۳۳۶ هجری شمسی و در زمان نخست وزیری اقبال مجددا تعین شد.

مدتی از دوره محمدرضا پهلوی، ایران دارای سه پرچم رسمی بوده‌است. پرچم ملی که فقط دارای سه قسمت مساوی به رنگ سبز، سفید و سرخ بود. پرچم دولتی که تنها تفاوت آن با پرچم ملی در نقش شیر و خورشید آن بود و مخصوص ادارات و دستگاه‌های دولتی و روابط خارجی بود و در نهایت پرچم سلطنتی که به رنگ آبی آسمانی بوده و در گوشه سمت چپ آن تاج پهلوی نقش شده بود

پرچم بعد از انقلاب

پرچم ایران پس ازانقلاب ۵۷

در اصل هجدهم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران مصوب سال ۱۳۵۸ (۱۹۷۹ میلادی) در مورد پرچم گفته شده‌است که پرچم جمهوری اسلامی از سه رنگ سبز، سفید و سرخ تشکیل می‌شود و نشان جمهوری اسلامی (تشکیل شده با حرف الله) در وسط آن قرار دارد. یک نشان هم اکنون و بعد از انقلاب ۱۳۵۷ نشانی که بیان‌گر «الله» و شعار «لا اله الا الله» و نمایشگر لاله که سمبل خون شهید است به رنگ قرمز در میان پرچم و روی رنگ سفید قرار گرفته‌است. همچنین ۲۲ الله‌اکبر به رنگ سفید و به نشانه پیروزی انقلاب در روز ۲۲ بهمن، در حاشیه پایین رنگ سبز و حاشیه بالای رنگ قرمز با خط بنایی نوشته شده‌است که تعبیر رسمی این پرچم به تفصیل در اصل ۱۸ فصل دوم شرح داده شده ‌است.

طراح آرم پرچم، حمید ندیمی، دانشیار دانشکده معماری و شهرسازی دانشگاه شهید بهشتی می‌باشد. بنابر استاندارد موجود در ایران علامت مخصوص جمهوری اسلامی ایران به رنگ سرخ در وسط پرچم قرار می‌گیرد. شعار «الله اکبر به رنگ سفید و یا خط بنائی (یعنی همان خطی که شعار الله اکبر را بر مناره‌های مساجد اسلامی نقش می‌کند) تکرار می‌شود. شعار الله اکبر به نشانه بیست و دوم بهمن (یازدهمین ماه سال) یازده بار در رنگ سبز و یازده بار در رنگ سرخ یعنی بیست و دو بار به صورت حاشیه در مرز رنگ سرخ و سبز با رنگ سفید تکرار می‌گردد. طبق استاندارد رسمی کشور ایران پارچه پرچم باید از نخ پنبه‌ای خالص سفید و مرسریزه شده و یا مخلوط پنبه - پلی است و ویسکوز- پلی استر (معمولا به نسبت ۶۵-۳۵ درصد) تهیه شود در ضمن از ابریشم و پشم نیز می‌توان استفاده نمود، ولی پارچه پرچم نباید از ویسکوز خالص باشد. بافت پارچه مورد استفاده برای پرچم ساده و از نوع تاری و پودی است.

بعضی به شباهت ظاهری این پرچم با آرم فرقه سیک‏های هند اشاره می‌کنند. اما حمید ندیمی طراح آرم پرچم طی مصاحبه‌ای که سالها پس از طراحی آرم پرچم انجام داد چنین تفسیری ارایه نداده ‌است.

برگرفته از دانشنامه ویکیپدیا - با ویرایش و تلخیص

ایران، ای مرز پر گهر

2009-12-09T01:56:00.000+03:30

ایران کشوری در جنوب غربی آسیا و در منطقه خاورمیانه است. نام رسمی آن جمهوری اسلامی ایران و پایتخت آن تهران است. پهناوری این کشور ۱٬۶۴۸٬۱۹۵ کیلومتر مربع (۱۸ام درجهان) است و بر پایه آمار سال۱۳۸۵ هجری خورشیدی، ۷۰ میلیون و ۴۷۲ هزار تن جمعیت داشته ‌است و هرساله حدود یک میلیون نفر به جمعیت این کشور افزوده می‌شود.

در شمال با جمهوری آذربایجان، ارمنستان، و ترکمنستان؛ در شرق با افغانستان و پاکستان؛ و در غرب با ترکیه وعراق مرز زمینی دارد و همچنین دارای مرز دریایی در شمال با دریای خزر و در جنوب با خلیج فارس و دریای عمان است، که دو منطقه نخست از مناطق مهم استخراج نفت و گاز در جهان هستند.

نظام سیاسی ایران برپایه قانون اساسی مصوب ۱۳۵۸ (بازنگری ۱۳۶۸) پایه‌ریزی شده‌است. بالاترین جایگاه رسمی ایران پس از انقلاب، ولایت فقیه است که اکنون در اختیار سید علی خامنه‌ای است. اسلام دین رسمی، تشیع مذهب رسمی و فارسی زبان رسمی ایران است. ایران به عنوان یک سرزمین و یک ملت دارای تاریخی کهن است و یکی از تاریخی‌ترین کشورهای جهان به شمار می‌رود.

ایران به واسطه قرار گرفتن در منطقه میانی اوراسیا دارای موقعیتی راهبردی است. این کشور از اعضای سازمان ملل متحد، جنبش عدم تعهد، سازمان کنفرانس اسلامی، اوپک و سازمان اکو است. ایران یک قدرت منطقه‌ای در جنوب غربی آسیا است و جایگاه مهمی را در اقتصاد جهانی به دلیل در اختیار داشتن صنعت نفت، صنعت پتروشیمی و گاز طبیعی برای خود بدست آورده‌است.

1) وجه تسمیه :

واژه ایران در پارسی باستان آئیریانا و در فارسی میانه به شکل اِران (erān) بوده، و برگرفته از شکل‌ قدیمی آیراناما (airyanama) و به معنای سرزمین مردمان اصیل است. در کردستان ایران هنوز ایران با همان نام کهن اِران تلفظ می‌شود. در اسناد تاریخی کردستان نیز همواره از این نام استفاده ‌شده‌ است.

واژه آریا در زبان‌های اوستایی، پارسی باستان و سانسکریت به ترتیب به شکل‌های اَیریه (airya)، اَریه (āriya) و آریه (arya) به کار رفته ‌است. همچنین در زبان سنسکریت اریه (ariya) به معنی سَروَر و مهتر و آریکه (aryaka) به معنی مَردِ شایسته ی بزرگداشت و حرمت است و آریایی به‌ زبان اوستایی ائیرین (airyana) و به زبان پهلوی و پارسی دری «ایر» خوانده می‌شود. ایر در واژه به ‌معنی آزاده و جمع آن، ایران به‌ معنی آزادگان است.

نام ایران در لغت به معنی سرزمین آریاییان است و مدت ‌ها پیش از اسلام نیز نام بومی آن نیز ایران، اران، یا ایرانشهر بوده است. ایران در میان اروپاییان با نام پرشیا شناخته می‌شد که در سال ۱۳۱۴ در شرف تأسیس لیگ ملل با درخواست رسمی رضاشاه پهلوی همان نام بومی کشور (ایران) در عرصه جهانی هم مورد کاربرد قرار گرفت. نام پرشیا همچنان برابر نام ایران است و در زبان‌های اروپایی به دلیل سابقه تاریخی - فرهنگی‌اش کاربرد دارد، اما در اخبار سیاسی بیشتر نام ایران به کار برده می‌شود.

2) جغرافیا :

ایران در شرق با افغانستان و پاکستان؛ در شمال شرقی با ترکمنستان، در بخش میانی شمال با دریای خزر، در شمال غربی با جمهوری آذربایجان و ارمنستان؛ در غرب با ترکیه و عراق؛ و سرانجام در جنوب با آب‌های خلیج فارس و دریای عمان همسایه ‌است.

از دید طبیعی ایران از شمال به رود اترک، دریای خزر و رود ارس، از خاور به کوه‌های هندوکش و کوه‌های باختری دره سند، از باختر به دامنه‌های باختری کوه‌های زاگرس و حوضه آبریز اروندرود و از جنوب به خلیج فارس و دریای عمان محدود است. بیش از نیمی از ایران کویری و نیمه کویری است. حدود یک سوم ایران نیز کوهستانی است و بخش کوچکی از ایران (شامل جلگه جنوب دریای خزر و جلگه خوزستان) نیز از جلگه‌های حاصلخیز تشکیل شده ‌است. بلندترین کوه ایران نیز دماوند (۵۶۷۱ متر) می‌باشد. از دید جغرافیایی، غربی‌ترین شهر ایران کلیساکندی؛ شرقی‌ترین شهر جالق؛ شمالی‌ترین شهر پارس آباد؛ و جنوبی‌ترین شهر چابهاراست.

بر اساس قانون بخش بندی کشوری (مصوب ۱۲۸۶ شمسی) ایران به ۴ ایالت آذربایجان، خراسان، فارس، و کرمان و بلوچستان تقسیم شد و هر ایالت به چند ولایت حاکم ‌نشین و هر ولایت به چند نایب ‌الحکومه ‌نشین تقسیم شد. این تقسیمات تا سال ۱۳۱۶ با دگرگونی‌های کوچکی به همین گونه ماند.

در سال ۱۳۱۶ خورشیدی با تصویب قانون جدید تقسیمات کشوری، ایران به ۱۰ استان و ۴۹ شهرستان تقسیم شد. به مرور زمان با ایجاد استان‌های جدید، تعداد استان‌های ایران افزایش یافت. برای مدت‌های مدیدی پس از پیروزی انقلاب، ایران همچنان دارای ۲۴ استان بود.

در سال ۱۳۷۲ استان اردبیل از استان آذربایجان شرقی جدا شد. همچنین استان قم در سال ۱۳۷۴ از استان تهران جدا شد و استان قزوین در سال ۱۳۷۳ از استان زنجان جدا و به استان تهران پیوست و در سال ۱۳۷۶ به استان قزوین مبدل شد. در سال ۱۳۸۳، استان خراسان به سه استان: خراسان جنوبی، خراسان شمالی و خراسان رضوی تقسیم شد. به این ترتیب اکنون ایران از ۳۰ استان تشکیل شده ‌است. پایتخت کنونی ایران، تهران میباشد که بر اساس طرح آمایش سرزمین که در سال ۱۳۸۸ توسط مجمع تشخیص مصلحت نظام تصویب شد، پایتخت ایران باید تا ۱۶ سال دیگر (۱۴۰۴ هجری شمسی) از تهران به مکانی دیگر انتقال یابد.

3) آب و هوا :

ایران از لحاظ آب و هوایی یکی از منحصر به فردترین کشورهاست. اختلاف دمای هوا در زمستان میان گرمترین و سردترین نقطه گاهی به بیش از ۵۰ درجه سانتی گراد می‌رسد. به طور کلی ایران در منطقه‌ای قرار گرفته ‌است که از دید بارندگی در سطح نیمه خشک و خشک قرار می‌گیرد.

آب و هوای ایران متأثر از چندین سامانه می‌باشد:
الف. سامانه پرفشار سیبریایی که با ریزش به عرض‌های جنوبی در نوار شمالی بارش باران و برف و کاهش دما و در سایر نقاط فقط کاهش دما را به همراه دارد.
ب. سامانه باران‌زای مدیترانه‌ای که از سمت غرب وارد ایران می‌شود و موجب ریزش باران یا برف در بسیاری از نقاط غربی و میانی و شرق ایران می‌شود.
ج. سیستم کم فشار جنوبی که در نوار جنوب و جنوب غرب موجب رگبار باران می‌شود.

میزان بارندگی در ایران بسیار متغیر است. در شمال به بیش از ۲۱۱۳ میلیمتر (رشت، ۱۳۸۳) نیز می‌رسد. در نواحی کویری بارش عمدتاً بسیار کم و در حدود ۱۵ میلیمتر است. بارش نواحی شمال غرب و غرب، دامنه‌های جنوبی البرز و شمال شرق تا حدودی قابل توجه (حدود ۵۰۰ میلیمتر) می‌باشد. در سایر نقاط میزان بارش از ۲۰۰ میلیمتر بیشتر نمی‌شود.

اختلاف دمای هوا در ایران در نقاط مختلف زیاد است. در حالی که در فصل زمستان دمای شهرکرد در شب به ۳۰- درجه هم می‌رسد، مردم اهواز هوای تابستانی (۲۵ درجه) را تجربه می‌کنند. هوای سواحل شمالی در تابستان گرم و مرطوب و در زمستان معتدل می‌باشد. نواحی شمال غرب و غرب تابستانهای معتدل و زمستان‌های سرد و نواحی جنوبی تابستان‌هایی شدیداً گرم و زمستان‌هایی معتدل دارند.

4) مردم :

پیشینه تاریخی تمدن در ایران به تمدن‌هایی در عیلام، شهر سوخته، جیرفت و... می‌رسد، ولی شروع تاریخ سیاسی ایرانیان از آغاز حکومت پادشاهی ایران در زمان ماد است. شاهنشاهی ماد، نخسین شاهنشاهی ایران بوده‌است و لذا به عنوان شروع تاریخ شاهنشاهی ایران درنظر گرفته می‌شود،

ایران امروزه از اقوام زیادی از جمله آذربایجانی، کرد، لر، بختیاری، بلوچ، مازندرانی، گیلک، قشقایی، عرب، لک، تالشی، ترکمن، خلج، آشوری، کلدانی، صائبی، تات، گرجی، سیستانی، ارمنی، و یهودی تشکیل شده ‌است.

در ایران در مجموع حدود ۷۵ زبان و گویش رواج دارد. و بزرگ‌ترین گروه‌های زبانی ایران را فارسی، ترکی آذربایجانی، کردی، ترکمنی، گیلکی، مازندرانی، خلجی، تالشی، لری، بختیاری، عربی، بلوچی، لکی، دیلمی، تاتی، ارمنی، آشوری، مندایی، گرجی، عبری، کلدانی و... تشکیل می‌دهند.

زبان رسمی و اداری ایران فارسی است. فارسی یکی از زبان‌های شاخه هند و اروپایی است. براساس اصل پانزدهم قانون اساسی ایران کتابهای درسی باید با این زبان و خط باشد، ولی استفاده از زبان‌های محلی و قومی در مطبوعات و رسانه‏های گروهی و تدریس ادبیات آنها در مدارس، در کنار زبان فارسی آزاد است.

دوره های ادیان در ایران :
· دوره مهرپرستی
· دوره مزدیسنی (کیش زرتشت)
· دوره اسلامی

هم چنین آیین‌های دیگر در برخی دوره‌ها رواج یافته‌اند مانند دین مزدک، مانی و مسیحیت پیش از اسلام.

در پانصد سال گذشته، به‌ویژه پس از تشکیل دولت صفویان همواره تشیع آیین رسمی ایران بوده ‌است و اکنون از جمعیت ایران، ۸۹٪ شیعه، ۹٪ سنی و ۲٪ مسیحی، زرتشتی، یهودی، بهائی و پیروان سایر ادیان هستند. در اصل ۱۲ قانون اساسی، اسلام و مذهب جعفری دوازده امامی دین رسمی است و سایر مذاهب اسلامی که در قانون اساسی به آنها تصریح شده شامل مذاهب چهارگانه اهل سنت (حنفی،شافعی، حنبلی، مالکی) و شیعیان زیدی (چهار امامی) نیز قانونی و دارای احترام کامل می‌باشند. هم چنین در اصل ۱۳ قانون اساسی، ایرانیان مسیحی، یهودی و زرتشتی به عنوان اقلیت دینی پذیرفته شده‌اند و می‌توانند در حدود قانون بر اساس کیش خود عمل نمایند.

5) تاریخ :

دودمان‌های دوره پیش از اسلام
· ایلامیان (بیش از ۳۲۰۰ سال پ. م. - ۵۳۹ پ.م)
· ماد (آغاز قرن هشتم پ. م. - ۵۵۰ پ. م.) بنیان‌گذار دیاکو ؛ پادشاه نامدار هووخشتره ؛ نخستین پادشاهی آریایی‌ها در ایران
· هخامنشیان (۵۵۹ پ. م. - ۳۳۰ پ. م.) بنیان‌گذار کوروش بزرگ ؛ پادشاهان نامدار داریوش یکم و خشایارشا
· سلوکیان (۳۳۰ پ. م. - ۱۲۹ پ. م.) بنیان‌گذار سلوکوس یکم
· اشکانیان (۲۵۶ پ. م. - ۲۲۴ م.) بنیان‌گذار ارشک ؛ شهریاران بزرگ مهرداد یکم و ارد یکم
· ساسانیان (۲۲۴ م. - ۶۵۲ م.) بنیان‌گذار اردشیر بابکان ؛ شهریاران بزرگ شاپور یکم، شاپور دوم و انوشیروان

قلمرو ایران در زمان هخامنشیان

دودمان‌های دوره پس از اسلام
· طاهریان (۲۰۶ - ۲۵۹ ه. ق) بنیان‌گذار طاهر بن حسین ذوالیمینین
· صفاریان (۲۶۱ - ۲۸۷ ه. ق.) بنیان‌گذار یعقوب بن لیث صفاری
· سامانیان (۲۶۱ - ۳۸۹ ه. ق.) بنیان‌گذار اسماعیل سامانی
· زیاریان (۳۱۵ - ۴۶۲ ه.ق.) بنیان‌گذار مرداویج پسر زیار ؛ شهریار نامدار قابوس بن وشمگیر
· بوییان (۳۲۰ - ۴۴۰ ه.ق.) بنیان‌گذار عمادالدوله علی ؛ شهریار بزرگ عضدالدوله
· غزنویان (۳۸۸ - ۵۵۵ ه.ق.) بنیان‌گذار سلطان محمود غزنوی
· سلجوقیان (۴۲۹ - ۵۱۱ ه.ق.) بنیان‌گذار طغرل بیک ؛ شهریاران بزرگ ملکشاه و سلطان سنجر
· خوارزمشاهیان (۴۷۰ - ۶۱۷ ه.ق.) بنیان‌گذار انوشتکین غرجه ؛ شهریار نامدار سلطان محمد
· ایلخانان مغول (۶۵۴ - ۷۳۶ ه.ق.) بنیان‌گذار هلاکو خان
· تیموریان (۷۷۱ - ۹۰۳ ه.ق.) بنیان‌گذار تیمور گورکانی
· صفویان (۹۰۶ - ۱۱۳۵ ه.ق.) بنیان‌گذار شاه اسماعیل یکم ؛ شهریار بزرگ شاه عباس یکم
· افشاریان (۱۱۴۸ - ۱۲۱۰ ه.ق.) بنیان‌گذار نادرشاه
· زندیان (۱۱۶۳ - ۱۲۰۹ ه.ق.) بنیان‌گذار کریمخان زند
· قاجار (۱۲۰۹ - ۱۳۴۵ ه.ق.) بنیان‌گذار آقامحمدخان ؛ شهریار نامی ناصرالدین شاه
· پهلوی (۱۳۴۵ ه.ق./ ۱۳۰۴ ه.خ. - ۱۳۵۷ ه.خ.) بنیان‌گذار رضا شاه
· جمهوری اسلامی (۱۳۵۷ ه.خ. - تاکنون) بنیان‌گذار امام خمینی

6) روابط خارجی :

ایران یکی از ۱۹۲ کشور عضو سازمان ملل متحد است. همچنین در سازمان کشورهای صادر کننده نفت (اوپک)، سازمان کنفرانس اسلامی، جنبش عدم تعهد، سازمان اکو، و پیمان NPT نیز عضویت دارد.

روابط خارجی ایران در دوره جمهوری اسلامی با تنش‌های فراوانی روبرو بوده ‌است.
از جمله چالش‌های ایران پس از انقلاب می‌توان به موارد زیر اشاره کرد :
· ماجرای تسخیر سفارت آمریکا و به گروگان گرفتن دیپلمات‌ های آمریکایی
· جنگ تحمیلی ۸ ساله با عراق که با یورش کشور عراق به وقوع پیوست (حدود ۵۰۰ هزار کشته، یک میلیون زخمی و هزار میلیارد دلار خسارت برای ایران)
· تحریم‌های بلندمدت اقتصادی و فناورانه

7) منابع و معادن :

مهمترین منابع ایران عبارتست از: نفت و گاز.

ایران، دومین ذخایر نفتی جهان، یازده درصد ذخایر ثابت شده نفتی زمین معادل ۱۳۰ میلیارد بشکه؛ و نیز دومین ذخایر گازی جهان، هجده درصد ذخایر ثابت شده گاز زمین، معادل ۲۶ تریلیون متر مکعب را در اختیار خود دارد.

مهم‌ترین منطقه‌های نفتی این کشور مسجد سلیمان، هفتگل، گچساران، آغاجاری و اسلام آباد غرب است. همچنین دریای مازندران نیز اندوخته نفتی بسیاری را در خود نهفته دارد. نفت قم نیز در حال بهره‌برداری است. بیشترین معادن در حال بهره‌برداری در استان‌های خراسان وجود دارد.

دیگر معادن مهم ایران عبارت‌اند از:
· معادن زغال سنگ
· کانیهای فلزی: طلا، منگنز، کرومیت، مس، سرب، روی، نیکل، کبالت، نقره و اورانیوم
· معدنی شیمیایی: گوگرد، نمک
· سنگهای تزئینی مانند فیروزه
· شن و ماسه

8) اقتصاد :

در ۳۰ سال گذشته جمعیت ۳۶ میلیونی ایران به ۷۰ میلیون تن افزایش پیدا کرده و نخستین موج این نسل نو به بزرگسالی رسیده‌ است. بر اساس آمارهای رسمی نرخ بیکاری به ۲۲ درصد رسیده ‌است.

در دوره (۱۳۸۳–۱۳۵۳)، نرخ تورم گاه ۷ درصد بوده و گاه به مرز ۵۰ درصد نزدیک شده‌است و نرخ بیکاری زمانی ۳ درصد و گاهی بیش از ۱۶ درصد بوده‌است. در حالی که در زمینه بدهی خارجی، این رقم برای مدت‌ها صفر بوده ولی گاه چنان افزایش یافته که دولت را با بحران بازپرداخت مواجه کرده‌است.

خصوصی سازی، رهایی از اقتصاد متکی به نفت و همگام شدن با اقتصاد جهانی پیشنهادهایی است که از سوی تحلیلگران برای بهبود اوضاع اقتصادی ایران مطرح می‌شود.

چشم‌انداز آینده:

وابستگی شدید به درآمدهای غیر قابل اعتماد نفتی، برنامه ریزی اقتصادی ایران را همواره شکننده کرده‌ است. برنامه دولت این است که وابستگی به درآمدهای نفتی را که ۸۰ درصد درآمدهای ارزی ایران را تشکیل می‌دهد، کاهش دهد اما هر گونه تلاش برای خارج کردن درآمدهای نفتی به معنای آن است که درآمدهای مالیاتی چند برابر شود.

صنعت ایران پس از سال‌ها همچنان زیر پوشش یک رشته قوانین حمایتی دولتی فعالیت می‌کند و اگر در برابر فشارهای رقابتی جهانی قرار گیرد ممکن است بسیاری از کارخانه‌ها تعطیل شود و بیکاری افزایش یابد. البته در سالهای اخیر شاهد تاکید ایرانیان بر درآمدهای غیر نفتی بودیم که به گفته سازمان آمار ایران درصد درآمدهای غیر نفتی در ۶ سال کذشته دو برابر شده‌است.

رشد اقتصادی:

صندوق بین‌المللی پول در آخرین برآورد خود از رشد اقتصادی کشورها در سال ۱۳۸۴ پیش بینی کرد رشد اقتصادی ایران در این سال به ۵‎/۷ درصد برسد که بدین ترتیب نسبت به سال قبل از آن ۰‎/۱ درصد کاهش خواهد داشت.

مرکز پژوهشهای مجلس ایران با ارائه گزارشی (۱۳۸۶)، استفاده بیش از حد از درآمدهای نفتی در چند سال گذشته را عامل بی ثباتی در اقتصاد این کشور معرفی و پیش بینی کرده رشد اقتصادی ایران به حدود ۵ درصد در سال ۱۳۸۷ برسد.

ذخایر ارزی و بدهی خارجی:

ذخایر ارزی ایران در پایان سه ماهه نخست سال‌ جاری با ۲۷ درصد رشد نسبت به مدت مشابه سال گذشته از رقم ۶۵ میلیارد دلار فراتر رفت. این رقم نسبت به خرداد ۱۳۸۴ که ذخایر ارزی ایران ۳۴۰ هزار میلیارد ریال بود، بیش از ۷۲ درصد افزایش یافته‌است.

سیا حجم بدهی‌های ایران را تا پایان سال ۱۳۸۶، ۸/۱۳ میلیارد دلار اعلام کرد.

چشم‌انداز آماری:

کارشناسان بانک جهانی در گزارش شاخصهای توسعه در سال ۱۳۸۴ میانگین رشد تولید ناخالص داخلی ایران در سال ۱۳۸۳ را شش و پنج دهم درصد تخمین زده‌اند که یک دهم درصد از سال ۱۳۸۲ کمتر است.

مرکز پژوهشهای مجلس ایران با ارائه گزارشی، پیش بینی کرده تورم در سال ۱۳۸۶ به بیشتر از ۲۲ درصد برسد. این نرخ تورم تقریباً دو برابر پیش بینی برنامه چهارم توسعه برای نرخ تورم در این سال است و بیشترین رقم طی دوازده سال گذشته‌ است.

9) گردشگری :

بر پایه گزارش سازمان جهانی جهانگردی، ایران رتبه دهم جاذبه‌های باستانی و تاریخی و رتبه‌ پنجم جاذبه‌های طبیعی را در جهان دارا است، ولی با این وجود تاکنون چندان در جذب گردشگران خارجی موفق نبوده ‌است.

10) فرهنگ و هنر :

فرهنگ ایرانی ریشه در تاریخ دارد. برای شناخت فرهنگ ایران باید به کشورهای مستقلی که در پیرامون ایران هستند نیز نگریست. افغانستان، تاجیکستان، ازبکستان، پاکستان، ترکمنستان، جمهوری آذربایجان و حتی ارمنستان و گرجستان و همچنین کردهای عراق و ترکیه، همگی، کم یا زیاد گوشه‌ای از فرهنگ ایران را به ارث برده‌اند. حتی سرود ملی پاکستان به زبان پارسی است.

در مجموع می‌توان عناصر فرهنگ ایرانی را که فراتر از مرزهای ایران است را به اختصار چنین برشمرد:
· زبان پارسی که مهم‌ترین شاخصه فرهنگ ایرانی است.
· اعیاد ملی از جمله نوروز
· شخصیتهای اسطوره‌ای از جمله رستم
· اساطیر تمثیلی همچون دیو، سیمرغ و...
· علم و هنر
· معماری ایرانی
· دین اسلام و به‌خصوص مذهب تشیع

موسیقی ایرانی:

موسیقی ایرانی به گونه‌های گوناگون بازشناخته می‌شود:
· موسیقی کلاسیک (یا موسیقی اصیل یا ردیف)
· موسیقی محلی (نواحی)
· موسیقی آیینی و مذهبی
· و....

به دلیل از بین رفتن بسیاری از قطعات و آثار تاریخی موسیقی دقیقا روشن نیست اینگونه موسیقی در طول تاریخ چگونه اجرا می‌شده ولی در دوره معاصر، موسیقی ایرانی هم به صورت تکنوازی (عمدتا مبتنی بر بداهه نوازی) و هم به گونه گروهی که دربرگیرنده خواننده و نوازنده است، نواخته می‌شود. موسیقی ایرانی هنگامی که به گونه تک‌نوازی نواخته می‌شود، مونوفونیک است، هرچند در تک‌نوازی نیز آکوردها برای آرایه‌بندی به کار می‌روند و در برخی فرم‌ها شاید در سراسر یک آهنگ نُت پدال نواخته شود. موسیقی که به گونه گروهی نواخته می‌شود، هته روفونیک است و آهنگی که خواننده آماده می‌کند، نوازنده به آسانی آن را بازتاب می‌دهد و کم و بیش آن را دگرگون می‌سازد.

برگرفته از دانشنامه ویکیپدیا - با ویرایش و تلخیص

سلام

2009-12-03T16:01:00.004+03:30

البته خب نمیشه که آدم هر موقع قراره یه پست جدید بنویسه با سلام شروع کنه. کم کم بی مزه میشه. ولی خب این دفعه هم که مثل هر دفعه نیست. من این دفعه می خوام از یک راز بزرگ و سر به مهر پرده بر دارم.

البته من که شما رو می شناسم. شما خیلی ماه بودی که تونستی یه وبلاگ به این خوبی رو پیدا کنی. ولی خب شما که منو نمی شناسی.

برا همین "بر خود لازم دیدم تا جنابعالی را بر احوالات خویش آگاه نمایم."
می بینی. یکی نیست بگه آخه تو ادبی بازی در نیاری می میری. خب نه. پس همون بهتره که با زبون خودم بنویسم.

من حامد، 24 سال دارم.

عاشق ادبیات، فلسفه، موسیقی، عکاسی و از همه مهمتر متالورژی
خب واقعا هر کی باشه می پرسه آخه اینا چه ربطی به هم دارن؟ دقیقا مسئله همینه که : هیچ ربطی.

یکی که یادم نیست کی بود می گفت همه نوابغ عالم همینجوری بودن. هیچ چیزشون به هم ربط نداشته. البته شاید اون هم یک نابغه مثل خودم بوده. ولی خب وارد دانشگاه مزین تهران که شدیم به ما می گفتن شما جزو نوابغ جامعه هستید. البته ما می خندیدیم ها ولی خب خوشمان هم می اومد.

خلاصه نمی دونم چی شد علاقه پیدا کردم به نوشتن مجازی. قدیما از هر چیزی می نوشتم ولی بعد یه مدت گفتم یک کم هدفدار بنویسم بلکه به درد یکی هم بخوره. ولی خب همون شمائی که نشستی داری اینها رو می خونی باید بدونی با کی طرفی یا نه؟

البته به غیر از یه معرفی اجمالی از خودم اینا رو گفتم واسه اینکه بگم
بنده یه مشکلی دارم و اون هم کنکور است. اون هم از نوع ارشد. برا همین یک کم، کم کم می تونم بهتون سر بزنم ولی اگه شما دعا کنید بنده هم قبول بشم امسال، بیشتر در خدمتتون خواهم توان بودن . پس التماس 2a

زندگی معجزه ای است.
که برای من و تو، یکسان نیست.

همه، هر کس، هر چیز
نقشی
در ثبت پر احساس همان لحظه سرشار از نور
داشته اند.

زندگی، شادی یک پنجره باز به روی افق است.

آهای واسا، داش یادم می رفت.
عید غدیره ها. یادتون که نرفته. عید همتون مبارک

آنها که از جائی دیگر آمدند

2009-11-22T11:12:00.001+03:30

ما هم تموم کارمون شده از فیلم ها نوشتن. ولی باید توجه کرد چون فیلم ها مخاطبان بسیار زیادی دارن بنابراین عنصر مهمی در فرهنگ و فرهنگ سازی هستند. فیلمها هم می تونن باعث تخریب فرهنگ در یک جامعه بشن. مثل برخی از مواری که در فیلمها از الفاظ رکیک استفاده میشه و بازیگران مدام به همدیگه توهین می کنن. هم می تونن باعث مذمت رفتارهای زشت و دعوت به رفتارهای نیکو بشن.

دوتا فیلمی که الانه این حالتها رو دارن یکی فیلم سینمائی کتاب قانونه و دیگری سریال مسافران.
در هردو اینها کسانی هستند که از بیرون به ما بنگرند.

در کتاب قانون، آمنه (یا هما ژولیت) که تازه مسلمون شده و یه کتاب داره که از قرآن، احادیث و حتی حافظ در اون نوشته وارد جامعه ما میشه و میبینه که در این جامعه کسی به نماز اهمیت نمی ده در حالی که نماز ستون دینه، فروشنده ها زیاده فروشی می کن، مردم به پول خودشون که سرمایه شونه احترام نمی گذارن، در سر سفره نذری غیبت می کنن در حالیکه می دونن غیبت کردن مساوی خوردن گوشت برادر مرده شونه ... به اونها تذکر می ده ولی گوش کسی بدهکار نیست.

در مسافران هم عده ای از فضا اومدند و می بینن که در جامعه بی قانونی های زیادی می شه. می بینن شخصی رو که به درستکاری پایبنده و به بقیه هم تذکر می ده که کار درست رو انجام بدن، مسخره می کنن. و کم کم خود این فضائی ها هم شبیه ما میشن.

البته هر دو فیلم ساختار طنز گونه ای دارن که باعث میشه آدم خسته جامعه ما، هم از دیدن فیلم لذت ببره و هم در مورد معنا و مفهوم فیلم، بعد از تماشای اون فکر کنه. مثلا بعد از مسافران و خوندن پیام بهرام، آدم می فهمه که حقوق مولفین چیه و چرا بانک پارسیان از روی فیلم کپی برداری میکنه بدون اینکه اجازه بگیره. یا چرا در جامعه ما رشته آمار یک رشته درجه دو به حساب میاد و کسی براش ارزش قائل نیست با اینکه پیشرفت جامعه در گرو برنامه ریزی درست بر اساس آمار دقیق هست (و برای نشون دادن استفاده مسخره آماردر جامعه، مشابه آماری رو نشون میدن که رئیس جمهور در مناظره ها نشون داد. و دوباره داغ دل ما تازه می شود.)

و این خودش یک موفقیته.

راستی فقط باید یه نفر از بیرون از این جامعه بیاد و زشتی بعضی چیزها رو در جامعه ما ببینه. پس خود ما چی؟

خورشید و امارتش

2009-11-22T11:05:00.004+03:30

واقعا چی شد که اهالی یک خونه که اولش برای ما اینقدر غریبه و ناآشنا بودند شدند یکی از اعضای خانواده مون و هر شب اگه نمی دیدیمشون دلمون براشون تنگ می شد.

برای هر حرف شون. برای هر حرکت شون و در کل برای خودشون

از هشدار برای آب و برق رحمت و سوپلایز زیور، از ضرب المثل های بجای! پری خانم تا خل بازی های شکور و دریا

آری "شمس العماره" هم حال و هوای خودش رو داشت. اینها هر شب مهمان خانه مان بودن و دوستشان داشتیم و اگر یک شب نبودند، دلتنگشان.

اما حالا تقریبا یک هفته از رفتنشان می گذرد و فرصتی است برای مرور خاطرات خوبشان ولی چه شد که یک امارت البته زیبا بهمراه اهالی ش اینقدر توی دل ما جا گرفتند :

1) فکر می کنم اولین دلیل این باشه که کارگردان این قصه تونسته بود بازی بسیار خوب و روانی از همه بازیگرا بگیره. مثلا رویا تیموریان (پری خانم) همیشه در نقش های خیلی آرام و متین بازی کرده بود ولی نقش پری خانم آنقدر جذاب بود که یک قسمت بدون او انگار یک سال بود. جنابان آئیش (رحمت) و رایگان (عمو هرمز) هم با اینکه شاید دیر به عرصه بازیگری روی آوردند ولی با استفاده از هنر درونی خودشون و توانائی عالی کارگردان تونستند یک کار ماندگار بجای بذارند. یا مثلا مرجانه گلچین (زیور) که وای من قبلا کارهای متفاوت از ایشون دیده بودم ولی این یک فوق العاده و سوپلایز کننده بود. در ضمن اینکه بازیگرا انگار خودشون بودند و راحت بازی می کردند. این هنر یک کارگردان که کاری بکنه که بازیگرهاش احساس راحتی بکنند و بتونند راحت جلوی دوربین برند و نقش شون رو بازی کنند.

2) شاید دومین علت و عامل موفقیت فیلم انتخاب خوب بازیگران بوده. شاید هیچ کس بهتر از مهرانه مهین ترابی نمی تونست نقش یک زن متین، آرام و فهمیده رو بازی کنه. و شاید خیلی ها می تونستند نقش یک عموی اهل صفر و گردش را بازی کنن اما مسعود رایگان (با پس زمینه ذهنی زیبا که از فیلم خیلی دور خیلی نزدیک داریم) عموئی بود که علاوه بر اهل سفر بودن، اهل شعر، بذله گوئی و گاهی هم اهل خلوت بود و فکر می کنم این شخصیت با خود جناب رایگان هم تطبیق داشته باشه. و اما در مورد لیلا، با اینکه به نظرم چند تا بازیگر دیگه هم در کنار هانیه توسلی می تونستند این بازی رو انجام بدند ولی با توجه به خبری مبنی بر اینکه قرار بوده مهناز افشار این نقش رو بازی کنه، خیلی خوشحال شدم که مسئولین فیلم بجای مهناز افشار از هانیه توسلی استفاده کردن. چون لااقل برای من خاطره بهتری از شمس العماره در ذهنم می مونه. (خب بالاخره بعضی از بازیگرا رو آدم ازشون خوشش نمیاد)

3) و اما موسیقی. ... شاید خیلی از دوستان من بدونند که من عاشق و دیونه موسیقی سنتی ام. (حالا شما هم می دونید.) و وقتی این کار زیبا همراه میشه با موسیقی ای که بسیار زیبا ساخته و نواخته شده، اونوقت زیبائی کار تا عمق وجود آدم نفوذ می کنه.

4) و اما شاید اصلی ترین علت موفقیت یک همچین سریالی (بعد از سالهای بسیار در تلویزیون) کار کارشناسی بود که روی فیلم نامه انجام شده بود. سید سهیل رضائی (روانشناسی که من او را خیلی قبول دارم و اگر برنامه ای از او پخش بشه حتما می بینم.) نام آشنائی است که به عنوان کارشناس بر روی تهیه فیلم نامه نظارت داشته.
در کنار همه نکات مثبت فیلم باید این نکته اضافه بشه که اگه کار کارشناسی ای که انجام شده، انجام نمی شد شاید موفقیت این فیلم تا این حد نبود.
در این فیلم از مسائلی که باید جوانتر ها به اون توجه کنند تا بتونند به یک انتخاب مناسب در مورد ازدواج برسند حرف زده شد. از اینکه رفاقت با دوستان خوبه ولی حد و حدودی داره. هیجان خوبه ولی انسان بعضی وقتها به آرامش نیاز داره. از اینکه داشتن یک صفت خوب، خوبه ولی کافی نیست.
اما شاید تنها نکته ای که بعضی ها بخصوص بعد از تمام شدن جنجالی شمس العماره (که فقط یوگی! و دوستاش از علت اصلی اون خبر دارند.) بردنش زیر سوال اینه که این توی تمام قسمت های سریال تاکید شده بود به تحقیق و واقع نگری در مورد خواستگار. چه طور شد که در مورد خواستگار آخر به گیر افتادن دل تاکید شد.
آخه یکی نیست به این دوستان بگه :
خب، بر فرض که طرف بهترین آدم دنیا. اگه دوستش نداشته باشی حاضری باهاش زندگی کنی؟ معلومه که نه.
پس دوست داشتن هم مهمه، و شاید هم قدم اول باشه ولی نکته مهم اینه که این دوست داشتن نباید سبب این بشه که آدم چشاش رو ببنده و دیگه ضعف های طرفش رو نبینه. هر چی قبل از ازدواج بیشتر دقت بشه امکان بروز مشکلات جدی بعد از ازدواج کمتره چون دو طرف با شناخت کامل همدیگر رو انتخاب کردند و بعد از ازدواج اگر نکته ای ببینند سعی در کمک به رفعش می کنند نه مثل دریا و شکور همش به هم بپرن.

خلاصه شمس العماره هم تمام شد ولی خاطرات زیباش برای ما می مونه.

ما رو چه به عوالم سیاست

2009-11-21T07:39:00.003+03:30

از قدیمترها که نه یک کم قدیمتر یه شاعر دل سوخته ای می گفت:

در این سرای بی کسی، کسی به در نمی زند

حالا معلوم نیست از نظر این بنده خدا بی کسی عیبه یا حسن. چون اونهائی که کس و کاری داشتن یا خودشون رو گرفتن یا کس و کارشون رو، و شدن بی کس و کار و اونهائی رو هم که کس و کاری نداشتن چوب لای انگشتشون گذاشتن. و دوباره کس و کار یه سری رو گرفتن و ... و این دور ناتمام قصه ادامه داشت. معلوم نیست کی قراره اعداد آدمهای بی کس و کار دنیا به اندازه نفوس بشر بشه که یکی دلش به رحم بیاد و مثل بازی بچه ها! بگه اس.تپ

الان که اینها رو نوشتم هر کی بخونه میگه ای خدا این سیاسی بازی ها که در میاری "یعنی چه؟" مگه تو هم بی کس و کار شدی که میخوای لای انگشتای تو هم چوب بذارن؟

نه بابا ؟! ما رو چه به عوالم سیاست.

آره این هم شده حال و روز ما. بگی، یه عده میگن "چرا گفتی؟" (البته شما به حالت فریاد و با حالت خشم بخوانید.) نگی، یه عده دیگه میگن "چرا نگفتی؟" (این یکی ها یک کم مهربون ترند ولی با یه حالتی آدم رو نگاه می کنند که ...) خلاصه این شد که ما عطایش را به لقایش بخشیدیم و خودمان گفتیم اس.تپ

و از خیر نوشتن خوبی! "سیاست" و اینکه اگه این واژه نبود چقدر زندگی بدتر (شما بخوانید بهتر) می شد، گذشتیم.

"باشد که کور شود، هر آنکه نتواند دید." حالا اینها رو واسه چی گفتم؟!

دوستانی که می دونند خوش به حالشون. دوستانی هم که نمی دونند نگران نباشند که هیچ اتفاق مهمی رو از دست ندادند. فقط من از حدود خرداد 88 (چند روز قبل از انتخابات! زیبا! و باحال! ریاست جمهوری!) این وبلاگ رو با نیت اینکه مثلا با نگاه نو قراره به مسائل سیاسی نگاه کنه راه انداختم.

اما حالا فهمیدم که بابا اصلا هر جوری به این سیاست نگاه کنی هیچ فرقی نمی نه. همش به درد نخوره. و از اونجائی که از نوشتن علیه "بی فرهنگی" خسته شدم و یه جورایی غم باد گرفتم، فهمیدم این روش دردی از ما دوا نمی کنه چون اهالی "بی فرهنگی" اصلا اعتنائی به مردم ندارند (البته این جمله یه کم سیاسی شد، شما به دل نگیر)، و بعد از پاک کردن همه مطالب وبلاگ (البته به جز دوتاشون که خیلی به دل خودم نشسته بود.) سعی دارم از "فرهنگ" بنویسم. (البته برای بقیشون هم خیلی دلم کباب شد چون واسه نوشتن شون خیلی زحمت کشیده بودم.)

البته شاید لغت "فرهنگ" در روزگار ما، لغت نامانوس و غریبی باشه ولی از اونجائی که این لغت، اصلی ترین لغت روزگار کهن ما بوده و مردمان بسیاری سعی در رشد اون کردند برای همین شاید اصلی ترین خواسته هر ایرانی، داشتن شرایطی است که "فرهنگ" در اون عزیز است و "بی فرهنگی" ذلیل

برای همین شاید بهتر این باشه که بجای سیاست، که فکر کردن و عمیق شدن در اون حتی باعث نمی شه که "هیچ سگی پای انسان رو گاز نگیره" (جمله ای بود ها! البته منظور از "سگ" حیوان باوفائی چون سگ نیست)، به نظرم رسید یک کم راجع به "فرهنگ سازان" صحبت کنیم.

این فرهنگ سازان شامل افراد زیادی می شن:

1) شاهان و فرمانروایان : از کوروش و داریوش خودمون تا ناپلئون بقیه (راستی میگن شاهان قراره از تاریخ حذف بشه! و در اقدامی انقلابی دایناسورها رو به جای اونها به خورد بچه ها بدن!)

2) دانشمندان : برا خودمون از ابوعلی سینا تا پروفسور حسابی و برا بقیه از ارسطو تا انیشتین

3) اندیشمندان : البته توی این قسمت بیشتر مد نظرم ایرانی ها هستن مثل دکتر شریعتی و شهید مطهری ولی ممکنه چند تا پست راجع به برخی غیرایرانی ها مثل مارکس و هگل و ... هم بگذارم

4) شخصیت ها : ها! تو این قسمت میشه راجع به خیلی ها صحبت کرد از ... تا ...

خلاصه آی میخوام حرف بزنم از "فرهنگ" که "بی فرهنگی" یادم بره

گاهی اما من،
چیزکی می گویم
از درون خلوت اندیشه ام

لحظه ای برای شنیدن

2009-11-21T07:29:00.003+03:30

برای لحظه های تنهائی هایمان، هر کدام چیزی داریم. رفیقی، سازی، آهنگی، کتابی و ...

هر کدام با چیزی بیشتر مانوسیم. کسی یا چیزی هست که بیشتر دوست داریم تنهائی هایمان را با او قسمت کنیم. برای من هم چیزی هست.

موسیقی ...

برای من موسیقی حرفهائی است از درونم، که به ساز نوازنده ای و صدای خواننده ای دیگر آمده است. حرفهائی که او انگار، می خواسته تنها برای من بگوید.

کودک تر! که بودم شهرام ناظری با صدای رندانه اش برایم می خواند از "جمع مستان". کمی پیش همایون بود که از "نقش خیال" برایم می گفت. ولی همیشه هر نغمه ای که می شنیدم خاطر مرا به یاد "مرغ سحر" می برد. اما اکنون دلم آتش می گیرد با "زبان آتش". استاد اما، دیگر نغمه سر نمی دهد، ناله می کند برای وطن.

آری تنهائی من با نوای وطنم پر می شود. با صدائی که برای آزادی می خواند. با نوای او ...

ای معبود من ...

2009-11-21T07:26:00.007+03:30

باتو، همه ی رنگهای این سرزمین مرا نوازش می کند.

آهوان این صحرا دوستان همبازی من اند.
کوه ها حامیان وفادار خاندان من اند.
زمین گاهواره ای است که مرا در آغوش خود می خواباند.
و ابر، حریری است که بر گاهواره ی من کشیده اند.
و طناب گاهواره ام را مادرم، که در پس این کوه ها همسایه ی ماست در دست خویش دارد.

باتو، دریا با من مهربانی می کند.
سپیده ی هر صبح بر گونه ام بوسه می زند.
نسیم هر لحظه گیسوانم را شانه می زند.

من با بهار می رویم.
من در عطر یاس ها پخش می شوم.
من در شیره ی هر نبات می جوشم.
من در هر شکوفه می شکفم.
من در هر طلوع لبخند می زنم، در هر تندر فریاد شوق می کشم، در حلقوم مرغان عاشق می خوانم و در غلغل چشمه ها می خندم و در نای جویباران زمزمه می کنم.
من در روح طبیعت پنهانم.
من، بودن را، زندگی را، شوق را، عشق را، زیبایی را، مهربانی پاک خداوندی را می نوشم.

من در خلوت این صحرا، درغربت این سرزمین، درسکوت این آسمان، در تنهایی این بی کسی، غرقه ی فریاد و خروش و جمعیتم، درختان برادران من اند و پرندگان خواهران من اند و گلها کودکان من اند و اندام هر صخره مردی از خویشان من است و نسیم قاصدان بشارت گوی من اند و بوی باران، بوی پونه، بوی خاک، شاخه های شسته، باران خورده، پاک، همه خوش ترین یادهای من، شیرین ترین یادگارهای من اند.

اما

بی تو، من رنگهای این سرزمین را بیگانه می بینم.
رنگهای این سرزمین مرا می آزارند.
آهوان این صحرا گرگان هار من اند.
کوه ها دیوان سیاه و زشت خفته اند.
زمین قبرستان پلید و غبار آلودی است که مرا در خو به کینه می فشرد.
و ابر، کفن سپیدی است که بر گور خاکی من گسترده اند و طناب گهواره ام را از دست مادرم ربوده اند و بر گردنم افکنده اند.

بی تو، دریا گرگی است که آهوی معصوم مرا می بلعد.
پرندگان این سرزمین، سایه های وحشت اند و ابابیل بلایند.
سپیده ی هر صبح لبخند نفرت بار دهان جنازه ای است.
نسیم هر لحظه رنج های خفته را در سرم بیدار میکند.

من با بهار می میرم.
من در عطر یاس ها می گریم.
من در شیره ی هر نبات رنج هنوز بودن را و جراحت روزهایی را که همچنان زنده خواهم ماند لمس می کنم. من با هر برگ پائیزی می افتم. من در چنگ طبیعت تنها می خشکم.
من زندگی را، شوق را، بودن را، عشق را، زیبایی را، مهربانی پاک خداوندی را از یاد می برم.

من در خلوت این صحرا، درغربت این سرزمین، درسکوت این آسمان، درتنهایی این بی کسی، نگهبان سکوتم، حاجب درگه نومیدی، راهب معبد خاموشی، سالک راه فراموشی ها، باغ پژمرده ی پامال زمستانم. درختان هر کدام خاطره ی رنجی، شبح هر صخره، ابلیسی، دیوی، غولی، گنگ وپ رکینه فروخفته، کمین کرده مرا بر سر راه، باران زمزمه ی گریه در دل من، بوی پونه، پیک و پیغامی نه برای دل من، بوی خاک، تکرار دعوتی برای خفتن من ، شاخه های غبار گرفته، باد خزانی خورده، پوک، همه تلخ ترین یادهای من، تلخ ترین یادگارهای من اند.

دکتر علی شریعتی